Welkom op het weblog van psycholoog Marcelino Lopez, mede-eigenaar van RelatieKlik en Knuz, tekstschrijver en zelfstandig coach te Amsterdam.
Dit blog is een klankbord voor onze gratis
relatiesites RelatieKlik en Knuz: een ideaal medium om mijn kronkels en nieuws over relaties, dating en psychologie te delen.
Over Marcelino
FAQ
De ex die maar niet exit gaat
Sommige mensen blijven rustig maanden- of jarenlang sukkelen met een persoon waarvan ze vermoeden dat ze er uiteindelijk niet verder mee komen. Het lukt niet, het gaat niet, een van beiden twijfelt, of allebei. Dat creëert een moerassige situatie. Noch land, noch water. Je kunt er geen liefdesnest op bouwen, gezellig samen waterpoloën lukt ook niet.
Probleem: net zoals het plakkerige moeras je weerhoudt door te lopen naar vaste grond, zo houden jouw gevoelens van hechting, schuld of verdriet je vast in deze relatie. Het is een vicieuze cirkel: hoe meer energie je erin steekt en hoe waardevoller de momenten worden dat het wel even gezellig is, hoe moeilijker het voelt de relatie los te laten en door te gaan met je leven. Heb jij zo’n ex die nog niet helemaal exit is? Daar gaan we wat aan doen!
Als er na een verbroken relatie twee mensen overblijven die het elkaar gunnen om gelukkig verder te gaan dan is dat erg mooi. Als je wat minder emotioneel bij iemand betrokken bent, krijg je weer oog waarom het niet heeft gewerkt zoals jij wilde. Dat helpt je de situatie te accepteren. Dan zie je dat bepaalde zaken toch een beetje scheef zaten. Dat je toch te anders bent, dat jij of de ander toch niet verliefd genoeg was, of dat je ex gewoon minder deugt dan je zou willen. Sommige mensen hebben echter een duwtje nodig.
Valkuil nummer één is: tegen beter weten in, uit alle macht, een relatie willen laten werken terwijl de tekenen er allemaal op wijzen dat het niet gaat lukken. In relaties die niet werken, maar waar wel een hoop passie en verlangen meespeelt, is vaak een vicieuze cirkel aan het werk. Omdat je veel moeite doet om het te laten werken, wil je dat ook niet zomaar opgeven. De moeite en energie die je erin investeert zorgt dat je nog meer hecht aan die relatie. En als het dan wel een keer leuk is, dan voelt dat al snel heel heftig en passievol. Waardoor je nog meer hecht aan deze lastige relatie. Als het op liefde aankomt zijn we gewoon niet altijd zo rationeel als we zouden willen. Gelukkig maakt de tijd veel duidelijk. Maar laat het niet te lang duren.
Hieronder een aantal emotionele valkuilen die jou in het liefdesmoeras kunnen houden. Als je ze herkent, kun je ze beter vermijden.
Het Judas-complex
Schuldgevoelens kunnen ervoor zorgen dat je in een niet-werkende relatie blijft. Vrouwen meer dan mannen geven zichzelf nog wel eens de schuld als een relatie niet werkt. Zelfs als ze heus weten dat hun (ex-)vriend(in) een onmogelijk onbetrouwbaar sujet is, blijven sommigen onterecht de vinger naar zichzelf wijzen. Vaak voelt het gewoon rot om iemand waar je van houdt los te laten. Je hebt lief en leed gedeeld met elkaar, wederzijdse gevoelens van trouw naar elkaar uitgesproken, en jij bent degene die nu twijfelt aan dit pact… Je voelt je misschien een verrader, een Judas.
Je voelt je waarschijnlijk ook schuldig als je het gevoel hebt dat de ander niet zonder jouw aanwezigheid kan. Het gebeurt vaak. Een relatie waarin de ander zich heel afhankelijk voelt heeft een eigen soort aantrekkingskracht. Jij voelt je geliefd, onmisbaar en bent zeker van de liefde. De andere kant is dat dit een eenzijdige relatie kan zijn die veel weg heeft van een hulpverlener-cliëntverhouding. In het begin werkt het prima, maar op een gegeven moment moet de cliënt op eigen benen leren staan. Daaruit kan eventueel een meer gelijkwaardige situatie ontstaan, maar dan moet je allebei het lef hebben om elkaar los te laten. Liefde en loslaten is niet tegenstrijdig.
Maar het is zo passioneel…
Passie, heftige seks, maar ook grote terugkerende ruzies. Relaties met moeilijke of heftige mensen zijn soms tegenstrijdig en paradoxaal. De dieptepunten geven het gevoel van een overdreven hoogtepunt als het een keer weer wel leuk is. En dat hoogtepunt zorgt ervoor dat je de dieptepunten weer aankunt. Het is een vicieuze verslavende cirkel. Het kan zijn dat je er veel energie in moet steken om de band stabiel en gezond te houden. Je moet je serieus afvragen of je dat ervoor over hebt, want bepaalde karaktertrekken zullen niet veranderen. Hoe graag je dat ook wilt. Veel mensen zouden in zo’n ingewikkelde situatie blijven hangen, omdat ze hopen dat het zal veranderen. Kleine kans, op een gegeven moment moet je de balans opmaken en beslissen.
Seks met de ex
Nadat een relatie verbroken is, ontstaat vaak iets paradoxaals: omdat de verwachtingen naar elkaar toe zijn losgelaten kun je weer een beetje genieten van wat er nog wel is. Fijne seks is iets wat mensen maar moeilijk kunnen weerstaan. Seks met de ex is makkelijk: je bent op elkaar ingespeeld en komt als ‘alleenstaande’ goed aan je trekken. Prima toch? Ligt eraan. Je moet allebei sterk in je schoenen staan. In de praktijk lijdt deze situatie vaak toch nog tot een kater. Goede sex is een drug. Je lichaam maakt allerlei stoffen aan waardoor je ook emotioneel bij elkaar betrokken blijft. In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt speelt dit ook, in iets mindere mate, bij mannen. Zolang de verwachtingen naar elkaar toe klein blijven kan dit, maar anders ontstaat er al snel weer wrijving en een relatieachtig sfeertje. Bah.
Mijn ex heeft alweer een ander
Sommige mensen zijn gewoon vlotter dan anderen. Als je ex alweer een nieuwe relatie heeft, terwijl jij nog in de rouw bent, kan dat heftige jaloeziesteken geven. Misschien krijg je er zelfs wraakgevoelens van. En misschien ben je zo iemand die probeert die gevoelens te elimineren door als een dolle zelf maar op liefdesjacht te gaan. Dit soort heftige reacties zijn natuurlijk en logisch, maar laat je er niet door leiden. Want zoals oma ook al wist: angst is een slechte raadgever. Time is on your side, zelfs als de biologische klok tikt… doe het op jouw eigen manier en in je eigen tempo. Van je ex moet je niet verwachten dat deze een jaar vrijgezel blijft omdat jij dat wel van plan bent. Iedereen mag het op zijn eigen manier doen en ontdekken. Ook al blijkt het een verkeerde beslissing te zijn. Accepteer de keuzes van je ex en focus je op jezelf. Dan kom je er heus sterker uit.
Weinig passie, veel genegenheid
Soms is de koek op. Heimelijk keek je om je heen naar andere potentiële partners. Je wist ook dat het niet goed was dat je eigenlijk liever een kroegsessie had met die aantrekkelijke collega dan dat filmavondje dat je met je partner had gepland. Soms leek het alsof iedereen aantrekkelijker was dan je partner, terwijl je best wist dat deze objectief gezien leuk is. Bovendien, je hield (en houdt) intens van deze persoon. En bent gehecht aan jullie vanzelfsprekende band. Misschien was je ooit zelfs stapelverliefd, maar dat is al lang niet meer. En dat mis je. Het gevoel vooral. Precies hierom heb je het uitgemaakt. De twijfels zijn echter niet voorbij. Als je heel eerlijk bent voel je je niet alleen schuldig, je bent ook nog eens bang om alleen te zijn. En misschien krijg je wel nooit meer zo’n lieve, trouwe partner als deze. Tja, beste lezer, laat het los. In ieder geval tijdelijk! Geef je nieuwe alleenstaande leven een kans en val je partner niet lastig met je getwijfel. Bedenk één ding: je kunt intens van iemand houden, maar dat betekent niet dat jullie voor elkaar gemaakt zijn. Het kan zijn dat deze relatie jou te weinig biedt. Een tijdje alleenzijn, misschien zelfs een tijdje eenzaamheid, zal dat duidelijk maken. Verwarring hoort erbij.
Mijn ex blijft twijfelen, en ik daarom ook
Het was niet jouw keuze dat jullie uit elkaar zijn, zeg je? Dat is vervelend. Als de ex standvastig is in zijn keuze, of een nieuwe verkering heeft dan heb je dat helaas te slikken. Ook al denk je dat je ex het verkeerd ziet, de keuze is aan je ex, niet aan jou. Helaas, helaas, maar het is wel een duidelijke situatie. Je moet door. Ingewikkelder wordt het als je ex twijfelt. Hierdoor word jij steeds tussen verschillende gevoelens heen en weer geslingerd en weet je niet waar je aan toe bent. Jij wilt wel, maar je hebt het niet alleen voor het zeggen. Als jouw hartendief aan je twijfelt, is het niet raar dat je daardoor onzeker wordt en juist harder wilt vechten om te laten zien dat je het wel waard bent. Sterker nog, misschien vergeet je je eigen twijfels over deze ex. Bedenk goed dat de ‘vechtstrategie’ in de praktijk helaas bijna nooit werkt. Het voelt waarschijnlijk als de enig mogelijke optie, maar iemand de ruimte geven voor zijn twijfel is vaak voor jullie allebei beter. Trekken aan iemand werkt averechts. Ook voor jou. Het maakt je niet aantrekkelijker. Jij wordt waarschijnlijk steeds wanhopiger, agressiever of stelliger in je pogingen om je ex te overtuigen en je ex gaat juist meer twijfelen omdat je hem niet de ruimte geeft om rustig te denken. Druk werkt dus niet. Wat dan wel?
Een time-out inlassen
Zit jij in zo’n moerassige situatie met je ex en weet je niet meer welke kant je op kunt? Een officiële break inlassen, waarbij jullie afspreken een aantal weken of zelfs maanden geen (of alleen het nodige zakelijke) contact te hebben is bij serieuze twijfel een goed idee. Door ‘echt’ even zonder elkaar door het leven te gaan kun je allebei ervaren hoe dat is. Het voelt misschien als het laatste wat je wilt, maar de kans op een goed resultaat is veel groter dan wanneer je met zijn tweeën in de vicieuze cirkel van de twijfel en onzekerheid blijft hangen. In elk geval is dat beter dan leven met een halfslachtige vastgeroeste liefde. Deze geforceerde rust zorgt ervoor dat je niet steeds geconfronteerd wordt met twijfel van een van beide. Door verder ook geen emotionele druk op elkaar te leggen kan zo’n time-out vaak voor verrassende ontknopingen en inzichten zorgen. Twijfelt je ex? Misschien kom je er tijdens de rustperiode achter dat jij ook niet alles zo fantastisch vond. Een break kan dingen echt in het juiste perspectief zetten. Iets wat je alleen kunt ervaren door het te doen. Soms is het goed de helende kracht van pijn alvast een handje te helpen. Misschien geeft het je een hernieuwde, meer evenwichtige relatie met je ex. Maar dat is lang niet zoveel waard als een opgeruimd hart. Daarmee kun je altijd verder.
op 6 August 2008 om 6:46 pm
He Marcelino, bedankt voor dit opbeurende stukje. Ik herken mijzelf in het verhaal over de ex die blijft twijfelen. Maar ik zal mijn handen vastspijkeren.
Vanmiddag ben ik slaappillen wezen halen, maar deze waarschuwing helpt vast nog beter. Raad je mijn soort mensen echt aan om op geen enkele manier zelf nog contact te zoeken? Ja, dat was ik namelijk wel van plan. Dom, he?
op 7 August 2008 om 8:32 pm
Hee Max,
Misschien onnodig te zeggen, maar het ligt er natuurlijk ook een beetje aan waaraan zij (of hij?) twijfelt. Als zij twijfelt of jij wel de juiste voor haar bent, zou ik haar echt even loslaten, maar als zij bijvoorbeeld twijfel aan of jij wel voor haar zul vechten dan zou ik weer wel contact zoeken. (Maar goed, dan zijn de rollen eigenlijk omgedraaid en ben jij meer de twijfelaar dan zij).
Ik wens je veel sterkte, wijsheid en goede nachtrust Max. Wat er ook gebeurt, ik hoop dat je het een plek kan geven zodat je door kunt, met of zonder je ex.We’ve all been there…
Groet,
Marcelino
P.s. ik heb zojuist een artikeltje geschreven wat iets dieper ingaat op het ‘moeras der twijfel’.
Je leest het hier
op 16 August 2008 om 8:10 pm
Hallo Marcelino,
Oh oh, wat klinkt dat toch allemaal herkenbaar.
Ik heb liever ruzie met de grootste vent uit de kroeg dan deze ellende, eigenlijk mag je dat een ander niet aandoen hoe dan ook.
Maar vaak ben je blind voor de negatieve dingen van de ander, ook al zijn deze nog zo duidelijk, je voelt je net een teletubbie, nog een keer nog een keer, en weer wordt je “genomen”met de broek dicht.
Een foute vorm van SM is het.
Op de langere termijn sloopt het je van binnen, maar ik hoop dat mijn ogen op tijd open gaan, en ik kan werken naar een leven vol liefde en een partner die net zo eerlijk en oprecht is als mij, en een wederzijdse liefdevolle toewijding naar elkaar om een gezonde relatie te maken en te houden.
op 19 August 2008 om 12:02 pm
Thanks!
op 30 August 2008 om 10:47 pm
Ja erg herkenbaar allemaal.
Is nu 4 weken uit met mijn (ex)vriend. Ik heb het er erg moeilijk mee en voel me nogal eenzaam zo zonder vriend en intimiteit. Hij wil mij nog wel af en toe blijven zien (1keer a 2 weken) Zo hebben we elkaar nu 2 keer gezien sinds het uit is. Eigenlijk kan ik dat niet aan, maar de drang om hem te zien is sterker dan mijn verstand die zegt dat ik eerst afstand moet nemen. Zo is het ook gebeurd dat toen ik van de week bij hem langskwam om spullen terug te geven, het eindigde met sex. Hierdoor voel ik me nu weer terug bij af als het ware, want voor mij ws het niet alleen lust, maar ook een stukje verlangen naar hoe het vroeger was.
Ik weet dat het beter zou zijn om voorlopig afstand te nemen. Maar wanneer hij voorstelt om elkaar te zien, zeg ik daar ja op. Ik denk dat ik ergens nog een beetje hoop heb. Hoewel ik wel merk dat hij me minder mist dan ik hem. Pff zo moeilijk.
op 10 September 2008 om 8:23 pm
Wat is dit herkenbaar zeg. Mijn ex heeft nu een relatie met een andere man. Het is de tweede man in 4 maanden.Maar zij zeg wederom dat zij hem wel leuk en aardig vind. Okay.Ik heb nu de knoop doorgehakt en gezegd dat ik nu voor mijzelf kies. En heb nu idd besloten om twee weken geen contact te hebben. En dat doe ik voor mij. Is heeeeeeel moeilijk temeer daar ik nog om haar geef. Maar hoeveel kan ik nog hebben hiervan. Was in het huwelijk stille. Weinig praten. En NU. Het lijkt af en te wel of ik niet uitgepraat raak over mijn gevoelens tav haar. Maar helaas heeft zij daar niet op gereageerd. En nu probeer ik het maar op deze manier.
Ik kijk over twee weken wel hoe het is en misschien ben ik er sterker door uitgekomen. Je gaat het zeker horen. Maar missen doe ik haar en that HURTS.
op 14 September 2008 om 10:52 am
Ow wat is dit herkenbaar allemaal.. het is zo moeilijk:( alsof je in een heel diep gat valt..
op 18 September 2008 om 11:12 am
Hallo allemaal. Ook ik ben in een neerwaartse spiraal terecht gekomen door een verbroken relatie. Toen mijn ex de relatie verbrak heb ik voorgesteld toch nog vriendschap PLUS te houden. Ben nog zelfs met hem op vakantie geweest. Toen wij terugkwamen zei hij een super vakantie gehad te hebben maar gelijk er achter aan dat de relatie definitief over is. Heb het zo moeilijk, kan hem gewoon niet missen. Hij is alles voor mij en terwijl ik dit typ branden er weer tranen achter mijn ogen. Hij heeft bindingsangst, zegt niet verliefd op mij te zijn. Het is kei moeilijk en gun niemand dit!!! Je denkt dat je het gevonden hebt, maar bent het ook zo weer kwijt!! Zou graag met iemand in kontakt komen die hetzelfde heeft meegemaakt en hoe er uit is gekomen. Doe echt alles voor hem, nog steeds. Mijn verstand zegt stoppen maar door mijn gevoel grijp ik alles aan om bij hem in de buurt te kunnen zijn.
Liefs Angel
op 21 September 2008 om 10:57 pm
Hallo Marcelino,
Het is fijn om jou artikel te lezen. Ik herken mijzelf in het verhaal.
Ik heb ook 5 jaar lang dezelfde meegemaakt. Het heeft ons beide volledig emotioneel gesloopt. Wij zijn nu bijna 11 maanden uit elkaar, wij hebben elkaar niet meer gezien en toch, blijf ik verlangen naar hem. Hij houd contact met mij via de telefoon en de e-mail. Ik heb geprobeerd om de contact te verbreken maar als hij mij weer belt, ben ik blij om zijn stem te horen. Hij belt me niet vaak, ongeveer een keer per maand maar dat is al voldoende om niet los te kunnen laten.
Ik probeer verder te gaan met mijn leven en andere mensen te ontmoeten
maar ik blijf aan hem denken.
Wat moet ik doen?. Heb je een goede advies voor mij? Liefs, Maria
op 26 September 2008 om 12:02 pm
Ik zit al zestien jaar bij mijn ex. En eigenlijk gaat het niet eens zo slecht, maar hij is alcoholist en kan maar niet van de fles afblijven. Het zou zo mooi kunnen zijn als hij dat maar zou kunnen laten.
op 27 September 2008 om 12:24 am
Hallo allemaal,
Na twee jaar redelijk dicht bij elkaar te hebben geleefd, zijn er twee jaar gevolgd waarin ik op grotere afstand ben gaan staan. Naast een totale omslag in m’n leven maakte de angst om uiteindelijk toch weer een relatie te verliezen en weer gekwetst te worden, weer die pijn te voelen het voor mij onmogelijk me volledig te geven en mijn liefde ( die er zeker was en is) uit te spreken. Het wordt zo gemakkelijk gezegd “Ik hou van je”.
Ik heb mijn partner daarmee gekwetst en zij heeft zich vervolgens ook teruggetrokken! Dit heeft uiteindelijk toe geleid zij in contact is gekomen met een ander. Dit bleek -ondanks al zijn goede eigenschappen- toch niet de liefde van haar leven. Dit alles verliep onder het mom van een relatie op zakelijke basis waarvan ik de verderstrekkende consequenties niet herkende.
Uiteindelijk heeft ze deze relatie verbroken en mij alles bekend. Vóór dat moment heb ik eindelijk mijn liefde uitgesproken! Haar duidelijk gemaakt hoeveel ik voor haar voelde. Haar laten weten, dat haar slippertje daarin geen verandering brengt. Ze ervaart dit als te laat en mijn omslag als twijfelachtig en alleen bedoeld om haar terug te winnen.
Inmiddels heb ik meerdere malen oprechte en onvoorwaardelijke gevoelens voor haar mogen ervaren. Gevoelens die ik eerder niet durfde toe te laten. Ik ben er van overtuigd dat ik zielsveel van haar hou en dat mijn veranderde houding daar mee samenhangt.
Ze is echter bang haar gevoelens voor mij uit het verleden weer toe te laten. Ze is bang dat wanneer ze zich opnieuw helemaal geeft, ik me weer zal terugtrekken en zij de pijn die ze eerder voelde opnieuw zal doormaken.
Ik ben overtuigd van mijn liefde en ben er zeker van dat mijn gewijzigde houding (samenleven/trouwen) geen maniertje is om haar terug te krijgen.
Ze is momenteel aan het eind is van haar energie en heeft zich voor hulp tot een therapeut gewend. De druk van mij -om onze relatie op de gewijzige manier te hernieuwen - kan ze niet meer aan en daarom heb ik ingestemd met een time out van ruim twee maanden.
Ik moet zeggen dat ik vrees voor de uitkomst van deze periode. Ik loop de hele dag met doemsenario ’s in m’n hoofd. Ik ben somber en mijn produktiviteit staat op een bijzonder laag pitje zet. Ik ben eigenlijk heel bang en ten einde raad!
op 2 October 2008 om 4:00 pm
Het is nu 6 weken uit met mijn vriend.. Ik ben er van de week achter gekomen dat hij ondertussen alweer 3 weken een ander heeft. iemand van zijn werk. Vorig jaar flikte hij me al hetzelfde geintje toen had hij iemand anders na 4 dagen..
Dit doet allemaal zo pijn. Zeker omdat hij zegt dat het hem allemaal niks meer doet en ik bij wijze van aan de andere kant van de wereld mag gaan wonen..
Ik raak niet uitgepraat over hem en er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Ook zie ik hem nu steeds op mn netvlies met die ander..
het is zo moeilijk…:( Weet iemand raad?
Roos
op 16 October 2008 om 9:31 pm
Dag mensen,
Heb niet alle berichtjes gelezen, maar dat wat ik las waren veel mensen die qua liefde in de put zitten. Ik heb het ook meegemaakt, ben redelijk gevoelig, had last van schuldgevoel, het idee dat ik een foute keus maakte, twijfel, liefde, nouja, te veel om op te noemen. Mijn hoofd maakte overuren. Maar het toverwoord blijft toch echt tijd denk ik.
En daarbij, denk aan jezelf. Blijf niet in het wereldje zitten dat alleen uit je ex bestaat. Je kunt ook zelf leven, iedereen is volwassen en kan van het leven iets moois maken. Weet dat het allemaal erg optimistisch voor jullie zal klinken, misschien ongeloofwaardig of een ver van mijn bed show.
Maar geloof mij, ben ook door de hel gegaan. Tenminste zo voelde het. Maar ben weer happy………..
wat ik dus even wil zeggen, neem je tijd, jank zolang je janken moet, maar zorg wel dat je ergens de draad weer op pakt en er niet in blijft hangen.
Succes allemaal!!!!
op 17 October 2008 om 1:47 pm
he marcello ( en alle andere mensen)
ik zit op het moment juist aan de andere kant van de situatie. ik ben namelijk onwijs verliefd geworden op een meisje die een maand of 5 geleden gebroken heeft met haar toenmalige vriend, maar weer gevoelens voor hem heeft gekregen en heel erg twijfelt. is ook niet fijn! ik wil heel graag, zei vind mij ook leuk maar voelt nog teveel voor haar ex!
wat te doen?ik probeer haar ruimte te bieden maar het is slopend om maar te blijven wachten.
mvg, Nick
op 17 November 2008 om 5:33 pm
Beste Marcello,
Nu ruim een jaar nadat mijn ex me aan de kant heeft gezet, moet ik nog steeds veel aan haar denken. We woonden drie jaar samen en gingen 12 jaar. Tijdens dat ze er een punt achter zette had ze al iemand anders kwam ik er achter door bij toeval haar email te hebben gelezen. Drie maanden na de breek kwam ik iemand anders tegen en is veel voor me gaan betekenen maar mijn ex spookt nog door mijn hoofd. Mijn ex is inmiddels weer vrijgezel omdat ze bedacht had dat ze met mij toch beter af is, ze neemt dan ook de laatste tijd weer contact met mij op. Doordat mijn ex nog door mijn hoofd spookt kan ik niet volledig gaan met degene met wie ik nu ga, maar ben wel gek op haar en wil der niet kwijt. Nu hebben we een “pauze”ingelast om mijn hoofd op orde te krijgen. Wil mijn ex vergeten en me volledig kunnen storten op mijn nieuwe relatie en weer de rust krijgen.
op 26 November 2008 om 11:58 am
Het is nu 3 maanden uit met mijn vriend na 2,5 jaar. Hij had al binnen een maand een ander waar hij nu zogenaamd gelukkig mee is. Ik denk nog elke dag aan hem en mis hem zo ontzettend! het gaat maar niet over en ben bang dat ik nooitmeer gelukkig zal worden zonder hem.. Ik kan het maar niet loslaten en daar wil ik vanaf! Dat hij zo snel naar een ander kan gaan is ongelooflijk en erg pijnlijk… Heeft er iemand tips want ik trek het echt niet meer allemaal!!!
op 28 December 2008 om 11:50 am
Hallo lieve mensen,
Ik ook midden in mijn liefdesverdriet, als tip wil ik jullie wijzen op de site http://www.ldvd.nl van Roel van Duijn, daar heb je ook veel aan!
Ik heb ook geen pasklare oplossing maar afstand nemen is wel een goede (maar teven heel moeilijke) en helaas de kwestie tijd.
Mijn relatie van 4 jaar is nu 3 maanden uit maar ik huil nog zeker 5 dagen per week enkele momenten om haar. Kan haar ook maar niet uit mijn hoofd krijgen…
Succes iedereen met dezelfde gevoelens, bedenk dus; je staat er niet alleen voor!
Op die site van http://www.ldvd.nl kun je ook echt met mensen communiceren;
met mij overigens ook hoor: msn: ronaldverh@hotmail.com
ronald
op 29 March 2009 om 5:50 pm
Hallo
Ik wil toch ook even mijn verhaal in het kort vertellen.
Ik woonde ruim 4,5 jaar samen met een fantastische man die er altijd voor mijn en mijn kinderen was aleen had hij zelf ook 2 kinderen waarmee het voortdurend NIET goed ging en ik vond het moeilijk ze te accepteren en zag ze als een struikelblok
Van ene op andere dag is mijn vriend vertrokken naar een andere vrouw die hij net 2 weken kon en zij was WEL fantastisch voor zijn kids!!
Er volgde een periode van terreur, mishandeling vernieling ik heb zoiets nooit verwacht van mijn droomprins maar helaas!!!
Ik woon u weer op me zelf maar mijn ex laat mij niet met rust hij smsd vaak over totaal onbelangrijke zaken, eerst zelfs midden in de nacht
Zijn smsjes gaan van 1 naar 10 en van 10 naar 1……liefde …haat….haat…liefde ik weet niet of hij nu de boel in de maling loopt te nemen of………wrom doen mannen dit? je zou denken hij heeft een ander nu dus hij moet gelukkig zijn en mij vergeten en met rust laten?…….is dit pesten treiteren macht uit willen blijven oefenen of gewoon terug willen kunnen?
Ik heb dus nu zijn smsjes doorgezonden naar zijn nwe vriendin want zo kan ik onze breuk niet echt verwerken…en hem helemaal nu loslaten…….ik sta nog aan het begin van de verwerking!!
Wat wil mijn ex ?
op 31 March 2009 om 9:38 pm
Een vriendin van mij woont ook nog steeds bij haar ex.
Waarschijnlijk is er iets dat haar tegenhoud om daar weg te gaan.
Maar de vraag is: WAT houd thaar tegen om daar weg te gaan?
op 1 April 2009 om 2:29 pm
Ik heb alle berichten gelezen,in feite maakt het dus niet uit hoe lang je met elkaar hebt geleefd,of dat nu vier en een half jaar, twee jaar of 43 jaar is.Alleen je bent zo verknocht aan elkaar dat het moeilijk is en blijft om elkaar gewoon los te laten.Ben nu ruim twee jaar gescheiden van T & B.maar het voelt niet als gescheiden aan, omdat er vaak nog dingen zijn die tesamen worden of dienen besproken te worden.Hij kon niet alleen blijven,mijn idee was dat hij ook verzorgd moet worden,want als hij niemand had om op terug te vallen wat opruimen in huis betreft dan zou hij verslonzen en dus ben ik blij dat hij iemand heeft die dat op zich neemt.Maar waarom vraagt hij me dan na die drie jaar verzoeningstijd het niet om te willen zetten in een echte echtscheiding, maar het zo te laten als dat het nu is? Ik leef nu twee jaar alleen is soms heel eenzaam,heb iemand van de side per sms leren kennen maar ook niet meer, die man is denk ik bang om me in het echt te ontmoeten,we hebben wel goeie gesprekken, en soms geeft hij me raad, maar zou toch wel willen weten met wie ik van doen heb.Mijn ex wil mij dus niet helemaal loslaten,daardoor voel ik me nog steeds aan hem gebonden.Op onze trouwdag/scheidingsdag belde hij me op om me uit te nodigen voor een etentje,daar ben ik niet op in gegaan,want ik weet dat die nieuwe vrouw heel jaloers is,ik wil haar ook niet voor de voeten lopen.Maar vond het toch ook wel weer leuk dat hij die dag niet zomaar voorbij wilde laten gaan.Alleen ik kan er niets mee.Mijn vraag is heb ik goed gereageerd, en moet ik toch maar een totale echtscheiding aanvragen?
p.s. Ik ben degene geweest die de stap heeft gezet,,we wilden allebei niet scheiden,maar op vragen van mij of hij met me mee wilde denken om het huwelijk beter te laten verlopen ,om het te renoveren, daar werd dus volop neen tegen gezegd,toen wist ik niet meer hoe nu verder.heb toen gezegd dat ik dan alleen verder wilde .Het is niet zo dat ik hem haat,er zijn wel ongenblikken geweest in het heetst van de strijd, maar na zoveel jaar samen kun je dat niet meer geheel loslaten en voelt het bij mij ook als een niet slagen van het leven.
op 3 April 2009 om 10:17 am
Prima artikel, heel herkenbaar, maar… er staan wel veel spelfouten in. En dat voor een psycholoog…
Hier zijn mijn correcties:
3e alinea r.4: vicueze = vicieuse
4e alines r.1: Heronder = Hieronder
8e alinea r.5: lijdt = leidt
8e alinea r.7: je je = je
8e alinea r.10: relatie-achtig = relatieachtig
9e alinea r.9: biologiche = biologische
11e alinea kopje: inlassen = ingelasten
11e alinea r.2: inlassen = ingelasten
11e alinea r.8: vastgeroeste = vastgeroestte
11e alinea r.11: erachter = achter
11e alinea r.12: zitten = zetten
Graag gedaan :-).
Groeten van Frans.
op 29 April 2009 om 1:19 pm
Mijn vriend wilde na 2 jaar dat ik bij hem kwam wonen, ik wil ook wel dus zeg baan op, verkoop huis, ga daar wonen, kom er dan pas achter dat zijn ex nog iedere week in huis was voor werksters etc. Haar broer helpt iedere zaterdag in de tuin, grote tuin dus voorruit, dan zegt broer werk op en gaat 5 dagen + 1 zaterdag bij ex zwager (mijn vrienbd dus) werken, lijkt of hij door zich vast te klampen aan ex zwager lijntje met ex houd. Iedere zaterdag moeilijk voor mij! Inmiddels jaar verder, ex belt regelmatig, mag ik niet weten, mag ik ook niks van zeggen anders ruzie. Verder is vriend erg lief voor me. Gaat dit over??? Ik hoop het want anders gaat het mis. XM
op 24 May 2009 om 6:14 pm
Hallo,
Spellingscorrectie prima, maar dan moet je het wel zelf goed doen. Vastgeroeste is correct geschreven. Inlassen is prima, ‘vicieuze’ is ook correct. De andere lijken mij eerder tikfouten. Van relaties heb ik geen verstand, van spelling en schrijven wel.
Graag gedaan, Peter
op 24 June 2009 om 11:40 am
Beste Marcelino,
Hartelijk dank voor dit artikel, waarnaar ik al zo lang op zoek was. Talloze malen gegoogled op ondermeer “scheiden huwelijk schuldgevoel loslaten twijfel”. Echter vreemd genoeg steeds zonder herkenning. Mijn situatie lijkt zo uniek, maar kan dat gewoonweg niet zijn. Mijn ex-vrouw en ik zijn alweer twee jaar gescheiden. Door een heftige verliefdheid ging ging zij bij mij weg. Haar toestand kan ik beschrijven als verstandsverbijstering/”psychose”. Ze was maandenlang haarzelf niet meer. Ik herkende haar niet meer terug. Ze werd ook heel snauwend en onaardig, haast haatdragend tegen mij. Uiteindelijk was een scheiding de enige uitweg. Hiermee heb ik het uiteraard heel zwaar gehad. Toen de scheiding uiteindelijk achter de rug was bleek echter al snel dat de wereld niet “voorbij” was en vond al snel mijn draai als vrijgezel. Genoot van mijn nieuwe leven en vrijheid en de aandacht van andere vrouwen. Toen opeens…. bleek mijn ex spijt te hebben… Heb deze uitingen in de eerste instantie direct naast mij neergelegd, omdat ik geen plaats in mijn hoofd kon vrijmaken voor opnieuw een 180 graden ommekeer! Echter na verloop van enige maanden bracht het ‘date-wereldje’ ook niet wat ik zocht en langzaamaan gingen we het samen weer proberen… Zes keer inmiddels(!).. Steeds opnieuw met ruzies en gebrek aan vertrouwen weer beëindigd (zij vertrouwd mij niet, omdat ik het “andere leven” heb geproefd en daar zichtbaar van genoot, wordt vaak boos op me en zegt dat ik me niet voor 100% geef). Dat laatste is feitelijk ook wel zo. Weet namelijk niet wat ik ermee aan moet. Heb het dan weer uitgemaakt. Ook andere relaties gehad in de tussentijd die op niets uitliepen, omdat ik er gewoon niet voor open stond. Ben te gereserveerd naar mijn ex en weet niet meer wat goed is voor mij (en het gezin). Verkeer permament in twijfel en leef met de dag (je kúnt ook niets vooruitplannen want je weet niet hoe het loopt). Ondanks dat zij destijds is weggegaan heb ik veel last van schuldgevoel en dat ik het zelf allemaal zover heb laten komen en mijzelf nu niet meer geef / kan geven. Iedereen om mij heen zegt unaniem dat ik het moet loslaten (haar kennissen zeggen dat overigens ook tegen haar). Echter desondanks komen we er niet uit. Had laatst het idee om nog 1 keer alles te geven in een weekend weg samen (bewust die “setting” en te doen alsof we elkaar weer opnieuw ontmoeten - een ‘date’ met je ex als het ware). Het aantrekkelijke “nieuwe” combineren met het oude vertrouwde. Hou ik mijzelf daarmee voor de gek? Heb ik schuldgevoel en medelijden met mijn ex? Heb ik het gevoel dat ik faal in een cruciaal leermoment in mijn leven (de weg terug te vinden en meer liefde en genegenheid kunnen geven). De weg naar een ander is soms verleidelijk en aanlokkend (wie zou die nieuwe partner kunnen zijn in je leven?). Misschien ook die van de minste weerstand (of juist weer niet?!), of moet je toch blijven vechten… In voor en tegenspoed…Is het liefde dat er nog is, of is het het loslaten. Ook de verslaving wellicht aan de “ups-and-downs” zoals je al beschreef in je artikel. Enorm sterke wederzijdse fysieke aantrekkingskracht ook. Relatietherapie en elkaar leren begrijpen, of elkaar de vrijheid en een nieuw leven gunnen en de kans op geluk met een ander? Dat is iets waar wij maar niet uitkomen…. Dan lees ik je artikel en denk ik: “eindelijk datgene dat mij de wijsheid moet geven!”. En dan weet ik het toch weer niet. Een time out leek mij inderdaad het enige. Echter zij verstond daaronder dat we monogaam moesten blijven. Zo zag ik het juist niet (had tijdens de laatste periode van 3 weken een vrouw ontmoet. Geen opzet, het gebeurde gewoon). Zij verweet mij dat ik niet duidelijk was geweest met het begrip “time out” en “er omheen draaide” dat ik andere vrouwen wilde gaan zien. Op basis van zo’n “time out” kan zij niet verder met haar leven zegt ze, omdat ze daarmee nog hoopt blijft hebben om een toekomstige hereniging (want daar gelooft ze in).
Hoe kom ik hier verder mee. Het liefste zou ik inderdaad een time-out hebben, omdat de situatie ons langzaamaan totaal uitput en we maar niet verder komen. Hoe resoluter de één reageert, hoe meer twijfel gezaaid wordt bij de ander.
op 25 July 2009 om 1:22 am
Supergoed geschreven! Ik snap mezelf nu een heel stuk beter en dat had ik even nodig… Ik ben zo’n eeuwige twijfelaar; ik heb het al meerdere keren uitgemaakt met mijn ex. Ik ben degene die de relatie na 6 jaar verbroken heeft, maar ik heb nog stééds allerlei tegenstrijdige gevoelens. Het is nu bijna drie weken uit, maar ik kon het vanavond weer niet later om hem te bellen. Ik voel me dan ook schuldig, want het voelt alsof ik hem gebruik omdat ik me alleen voel. Maar ik mis hem ook. Zodra we bij elkaar zijn, voelen we ons weer tot elkaar aangetrokken. De fysieke aantrekkingskracht is nooit zo’n probleem geweest. Maar de kater komt daarna ook weer. We krijgen ook steeds weer ruzie en eigenlijk weet ik ook wel dat we niet bij elkaar passen. Ik weet nu ook wel ’s dat het zo niet kan. Maar wat is het een moeilijke tijd die je eerst door moet… We zijn dus al vaker uit elkaar geweest en dan wilde hij mij altijd weer terug. Uiteindelijk miste ik hem dan ook weer. Deze keer is hij er wel klaar mee. Eigenlijk ben ik blij dat hij zo verstandig is. Want het lukt me alleen volgens mij nooit om er echt mee te stoppen, terwijl ik weet dat het moet.
Ik zou heel graag vrienden met hem willen blijven (en hij wil dat ook), maar ik weet niet hoe ik dat moet. Als ik hem gezien heb, voelt het fijn (tenzij we toch weer ruzie kregen over oud zeer). En aan de andere kant ga ik hem dan misschien ook weer heftiger missen. U ziet het: ik ben werkelijk een eeuwige twijfelaar…
De tijd zal het wel uitwijzen… We moeten iig volhouden en niet wéér opnieuw gaan beginnen.
op 14 August 2009 om 10:51 am
Zelf ben ik van het soort dat erg zwart-wit is in dit soort zaken. Eenmaal het besluit genomen en de knoop doorgehakt betekent voor mij ook: een gesloten boek, een afgesloten periode. Het ligt helemaal aan de reden waarom een relatie wordt beeindigd hoe duidelijk de zaken liggen.
Die reden is of een no-go ( bijvoorbeeld vreemdgaan, mishandeling, homoseksualiteit ) of geeft nog ruimte om je relatie een kans te geven ( eigenlijk loopt het met pieken en dalen wel, we hebben kinderen samen, en een heel bestaan samen opgebouwd, we zijn bang om er alleen voor te staan, we weten wat we hebben en niet wat we krijgen, we zijn bang ons maatje kwijt te raken, hoe zal de omgeving reageren).
Mijn huidige partner zat precies in zo’n twijfelsituatie, jarenlang werd er een spel gespeeld van aantrekken en afstoten tussen de twee ex- partners.
Als er ook nog kinderen zijn maakt het de zaak er niet eenvoudiger op.
Nu ik dit heb gelezen kan ik zijn houding beter begrijpen. Ik snapte maar niet waarom het hem jaren van zijn leven heeft gekost om dit hoofdstuk emotioneel af te sluiten.
Onze relatie was nog vrij pril en hij sprak in het begin erg veel over zijn problematiek en bitterheid. Ik voelde me af en toe gewoon een maatschappelijk werkster en vroeg mezelf af of ik deze relatie wel wilde doorzetten omdat ik het gevoel had dat hij aan het verdrinken was in zijn bitterheid. Het was net of hij een soort verlaving had ontwikkeld in het zich verzetten tegen zijn eigen geluk met zijn ex als voorwendsel.
Gelukkig is hij er na anderhalf jaar tijd en veel praten en wroeten aardig uit en durft hij onze relatie een kans te geven. Hij ziet eindelijk in dat zowel zijn ex als hij hun eigen weg moeten gaan en dat loslaten de enige echte oplossing is. Ik hoop echt dat hij de bitterheid achter zich kan laten en in een later stadium ook kan terugkijken op de fijne momenten die er ongetwijfeld geweest zijn . Tenslotte zullen ook de kinderen er profijt van hebben als het tussen de beide ex-en wat soepeler zal verlopen, want ze hebben al die jaren een zeer verwrongen beeld meegekregen van verhouding tussen hun vader en moeder.
Ik wens iedereen veel inzicht en succes toe.
op 6 October 2009 om 11:11 am
Uit een verhaal ken ik mij zelf heel goed,mijn toekomstige ex blijft twijfelen zij wil scheiden na een lange relatie maar durfd de knoop niet door te hakken en een echtscheidings verzoek in te dienen bij de rechter,Wij leven nu al een half jaar gescheiden en ik moet van mezelf zeggen dat het vrijgezellen leven mij wel bevalt ,mijn as ex lijdt momenteel aan een psychose van waanideen ik erken haar dan ook niet meer zoals ze altijd is geweest.nu verteld ze dat ik een andere partner heb en daar is ze heel jaloers over ,ik zelf weet wel beter en laat haar maar in haar waanbeeld over mij.
Ze durft het niet tegen mij te zeggen ,maar laatst kreeg ik een sms van haar dat ze mijn partner ? wel even de waarheid zou gaan vertellen dat zij nog niet gescheiden zou zijn en dat zij van mij moest afblijven.
Ik weet niet meer wat ik nu nog met zo,n vrouw moet, ze maakt mij dan ook behoorlijk onzeker,ik heb natuurlijk ook heel veel van haar gehouden ,maar nu ze niet meer weet wat ze wil maakt het voor mij het alleen maar moeilijker,ook omdat er nog kinderen zijn waar ik ontzettend van hou.
Ik denk dat ik mij maar op de achtergrond blijf totdat het wat rustiger is geworden in mijn eigen leven.
op 27 October 2009 om 2:07 pm
Zoals Sterrelijn/Willy hierboven reeds zei: “het maakt niet uit hoe lang je relatie geduurd heeft”. Iemand van wie je zoveel houdt die je plots laat staan is steeds pijnlijk. Ik blijf hopen dat alles weer goed komt al zegt mijn verstand dat ik dat niet zou mogen doen, Wanneer je zo hard gekwetst bent en je vertrouwen zo geschonden is, kan en mag het dan wel terug goed komen?
3 weken geleden vertelde ze plots dat ze gevoelens had voor iemand anders, van den boef op den baf wast gedaan. Ik kan gewoon niet begrijpen hoe je een jaar samen alles kan delen, alleen elkaar wilt zien en bij elkaar wilt zijn om dat dan plots weg te gooien! Voor wat? Voor het ontdekken van een gevoel waarvan je niet eens zeker weet of het meer dan een crush is? Heeft ze mij dan wel graag genoeg gezien? We hadden een goede relatie dus waarom niet samen proberen eraan te werken?
En nu staan we nergens. Ik barst van hoop en zei bevestigt die soms waardoor ik me enorm slecht voel nadien. Ze weet ook gewoon totaal niet wat ze wilt… Ik weet dat ik niet degene ben die moeite moet doen, als ze echt voor me wil gaan zal ze wel terugkomen.
Maar het is zo moeilijk. Ik zie ze zo graag. Ik wil niet dat ze zich ongelukkig voelt. Ik wil graag vrienden blijven, maar het is onmogelijk om dat ineens goed te kunnen terwijl er enorme emoties achter de hoek staan te gluren. Ik wil haar ook niet kwijt, maar ik weet wel dat ik het mij alleen maar moeilijker maak door haar te blijven zien. Anderzijds heb ik schrik dat door afstand te nemen (door dit te proberen verwerken) ik haar meer en meer van me wegduw. Ik ben duidelijk serieus in de vechtstrategie
Er is geen eenvoudige oplossing, ik zou gewoon willen dat ze haar fout inziet en terugkomt (oh zo naïef waarschijnlijk) maar tegelijk mag ik er niet op hopen dat dat gebeurt.
Het is zo frappant om in al deze reacties zoveel dingen te lezen die ik herken, gevoelens die ik zelf ervaar. Echt een opluchting!
op 16 November 2009 om 7:31 pm
Al ruim 14 maanden is het uit met mijn ex, echt lang eeft de ‘relatie’niet geduurd, het was een heftige, leuke zomermaand vorig jaar. Maar toen we allebei weer begonnen met studeren liet hij plots twee weken niks meer van zich horen, omdat ik zo verward was, was het voor mijn gevoel al uit. Toen belde hij na die twee weken, toevallig op 11 september en verbrak hij de relatie over de telefoon, met de mededeling: ‘dat het niet meer ging werken’. Daarna heb ik hem uit mijn telfoon verwijderd en uit al mijn netwerksites, zo kon ik hem makkelijer vergeten, want we hadden toch een intense maand gedeeld. Tot een maand geleden, was allang vrolijk door gegaan met mijn eigen leventje, hij had ondertussen alweer een andere vriendin, word ik opeens gebeld door een onbekend nummer midden in de nacht. Dus ik neem niet op, maar sms wel: wie is dit? Krijg ik terug, hoi het is I. hoe is het met je? Na dertien maanden, echt zoo vreemd, dus ik maakte duidelijk dat ik niks van hem hoefde te horen na al die tijd, dat het heel raar was en dat ik niet enthousiast was. Toen dacht ik van hem af te zijn, belde hij die vrijdag weer op, ’s avonds, toen ik mijn headset in mijn oor had en dus geen idee had dat hij belde, helemaal in shock, verbrak ik na 1 minuut het gesprek, met hmm ik vind er anders niks gezelligs aan, want hij zei dat hij voor de gezelligheid zou bellen en wilde weten hoe het met me was. Njaa dus ik dacht dat ik eindelijk van hem af was, kreeg ik gistermiddag een berichtje via hyves, dat hij me alleen maar opbelde om te vragen hoe het met mij en mijn studie was en dat ik ook niet meer had gebeld en dat koffie wilde gaan drinken en mijn reactie afwacht. Ik heb het bericht verwijderd en ga uiteraard niks met hem afspreken, maar hoop dat het nu eindelijk eens ophoudt. Snapt iemand waarom hij opeens weer zo graag contact wil? Ik dacht zelf aan een bootycall of een wanhopige actie om toch ‘vrienden’ te zijn, terwijl hij me superklote behandeld heeft!
Alvast bedankt voor de hulp…….
op 27 March 2010 om 5:52 pm
27 maart 2010,
Lieve mensen,
Ook ik herken heel veel in alle reacties! Na een 27 jarig huwelijk met een man die het syndroom van Asperger heeft, inmiddels al weer 2 1/2 jaar geleden goed uit elkaar gegaan. Daarna een paar zeer korte relaties gehad, tot ik twee jaar geleden een weduwnaar ontmoette (via datingsite) die helemaal voor mij ging (dacht ik) In het begin was het erg leuk, we waren gek op elkaar. Langzaam maar zeker ontdekte ik, dat hij nogal dominant was. Zolang ik maar deed wat hij wilde was er geen vuiltje aan de lucht, maar als ik een keer mijn eigen zin wilde doen, reageerde hij als een klein kind dat zijn zin niet kreeg. Zijn overleden vrouw had hem verschrikkelijk verwend, maar ook in zijn ouderlijk huis was hij gewend zijn zin te krijgen. Er kwamen steeds meer ruzie’s tussen ons en als ik het ergens niet mee eens was zei ik het maar niet meer, want ik wilde niet steeds ruzie. Het ging ten koste van mijn verliefdheid, en ik vond het steeds minder leuk met hem. Omdat ik niet alleen wilde zijn en hij ook niet, tenslotte zijn we allebei rond de 60 jaar. Ja, ook op die leeftijd doet zich dat verdriet en die pijn voor!!!! Het komt hier op neer dat we veel te lang door zijn gegaan met de relatie, die gewoon niet goed was. Ik heb enorm veel geinvesteerd om de relatie te laten slagen. Tijdens een vakantie van 5 weken, kregen we zo’n ruzie, dat we besloten uit elkaar te gaan. Het kostte me heel veel moeite de relatie los te laten. Na 4 maanden dacht ik het weer een beetje aan te kunnen, tot hij me mailde dat hij de vakantiefoto’s graag wilde brengen, dat moest nu toch wel kunnen vond hij. Ik dacht ook dat het wel kon. Vorige week is hij dus geweest, en het was erg gezellig we vonden elkaar weer leuk. We hebben moeite gedaan om elkaar niet aan te raken. Hij heeft een nieuwe vriendin en ik heb ook een relatie lopen, maar allebei weten we niet of we er mee doorgaan. Het komt hier op neer dat ik me na zijn bezoek erg verward en verdrietig voelde, en nog steeds zitten de waterlanders erg hoog. Ik heb voor de afleiding een afspraak gemaakt met iemand van een datingsite, om te gaan eten,maar het heeft niets geholpen. Ik heb mijn ex gemaild over hoe ik mij voelde en hij neemt volgende week kontakt met mij op, omdat hij dit weekend zijn verjaardag viert. Ik heb het idee dat hij er geen of weinig last van heeft. Je ziet het fenomeen “verlieft op je ex” kent geen leeftijdsgrenzen. Ik weet dat ik hem gewoon nooit meer moet zien, anders gaat het niet over. Onbegrijpelijk want onze relatie was helemaal niet goed, maar dat vergeet je blijkbaar na 4 maanden. Ik heb nog wel een tip aan iedereen die hier mee zit. Denk hardop of noteer welke nare karaktertrekken je ex heeft en besef dat hij/zij die altijd blijven.houden. Denk aan de keren dat hij/zij je gekwetst heeft, en je tevergeefs hoopte op een verontschuldiging. Zeg dat elke dag tegen jezelf als je het erg moeilijk hebt. Zoek afleiding. De tijd zal je langzaam helen. Wijs gesproken door iemand die zelf nog iedere dag kan huilen om de verloren relatie
Heel veel sterkte,
Catharina
op 21 April 2010 om 3:46 pm
Hallo,
Ik leerde mijn vriend kennen na een verbroken en tevens moelijke relatie met een andere man.
Ik wilde erna mij leven weer oppakken, maar kreeg toch kennis aan mijn huidige vriend.
Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest de 1e drie maanden in deze relatie.
Zoveel passie, verliefdheid heb ik nog nooit meegemaakt!!
Ikwas dan ook enorm gekwetst toen ik na 3 maanden van geluk zag dat hij actief was op een datingsite.
Toen hij bij de buren was, en ik het ontdekte, heb ik mijn spullen gepakt en ben weggegaan.
De ochtend erna stond hij op mijn stoep en vertelde dat ie erachter was gekomen dat hij van mij hield.
Ik moet wel erbij vermelden dat mijn vriend lijdt aan PTSS, PDDNOS, ADHD en een meervoudige persoonlijkheidsstoornis.
Hij kan zo enorm lief zijn en aanhankelijk, maar als er ook maar iets gebeurd..dan is er nog nooit iemand geweest die zo gemeen kan doen!
Op dit moment is het uit, omdat hij met mij samen een bedrijf wilde beginnen en samen wilde wonen, maar nu alles gergeld is op het laatst, laat hij mij zitten en neemt het MIJ kwalijk!!!!
Dit zal wel een typische psychotische reden hebben, maar ik ga er wel kapot aan!
Ik heb dit al eerder meegemaakt bij een andere ex, en die wil me nu ook weer terug.
Ik ben van binnen gebroken, maar ik moet verder, hoe dan ook!
Ik voel me gebruikt..en minderwaardig..omdat ik zoveel voor hem gedaan heb! Hij is ook verschrikkelijk jaloers en bezitterig, maar zelf kan hij het ” lonken” niet laten, en ik wil niet zo ene man!!!
Ik ga dadelijk weer even lekker joggen..dat geeft i.i.g een beetje leegte in mijn hoofd! Ik wens een ieder sterkte in zijn/ haar geval.
Diana
op 1 May 2010 om 1:07 pm
hoi allemaal
heb nu leuke relatie met leuk man
maar kan mij ex maar niet in mij gedachte los laten
heb het er steeds met mij vriend over
hij word er gek van
nu wil hij ff geen relatie meer
wie herkent dit ook
gr anita
op 25 May 2010 om 6:02 am
Dit betekend, dat jij nog lang niet klaar bent voor een nieuwe relatie en nog volledig in het rouwproces van je ex zit.
En dat je nog liefde voelt voor je ex.
En dan kan jij je onmogelijk volledig overgeven aan je nieuwe partner.
En door dit aan je nieuwe partner te vertellen is het niet meer dan normaal dat hij jou niet meer wil.
Verwerk eerst het verlies van jouw ex, en wacht tot je klaar bent om met iets nieuws te beginnen, want hoe je nu bezig bent, kwets je andere mensen en ook jezelf.
Stel je voor dat jij een man ontmoet, die je leuk vind en waar je van gaat houden, en die man blijft maar doorzeuren over zijn ex, hoe zou jij dan reageren??
Gr Luc
op 22 June 2010 om 1:42 am
Waarom wil m’n vriend nog steeds contact met z”n ex en ex schoonouders? Is dat nou werkelijk zo belangrijk? We hebben inmiddels een kindje samen, maar toch begrijpt hij niet na alles wat we hebben meegemaakt dat ik dat moeilijk vind.
Hij durft me niet eens mee te nemen naar verjaardagen want hij moet respect hebben voor z’n ex. Wie ben ik dan? Hoor ik dan wel bij z’n leven?