Welkom op het weblog van psycholoog Marcelino Lopez, mede-eigenaar van RelatieKlik en Knuz, tekstschrijver en zelfstandig coach te Amsterdam.
Dit blog is een klankbord voor onze gratis
relatiesites RelatieKlik en Knuz: een ideaal medium om mijn kronkels en nieuws over relaties, dating en psychologie te delen.
Over Marcelino
FAQ
Voorbij de schaamte van het single-schap
Een journaliste van een bekend vrouwenblad vroeg zich af hoe zij als enige single temidden van haar kleffe gesettelde vriendinnen de gênante momenten van haar alleenstaande bestaan de baas zou kunnen. Ze had besloten er ‘een verhaal met een knipoog’ over te schrijven. (Slimme meid: therapie en inkomen in één.) Ze kwam met licht traumatische voorbeelden. Het grote dieptepunt was een eenzame koude nacht op een gezamenlijke cruisevakantie. Met priemende, maar vermoeide ogen bestudeerde ze het ongedierte op het plafond, terwijl ze toehoorde hoe haar vriendinnen zich in omringende hutten warm schurkten aan hun mannen.
Vervelend natuurlijk, vriendinnen die zich overmatig interesseren voor jouw ‘mislukte liefdesleven’ en je in verlegenheid brengen door hun ongecontroleerde bemoeizucht. Empathisch als ik ben, sprak ik - met gepaste frons op mijn gezicht - enkele troostende woorden:
Het gras is groener bij je vriendinnen?
Hoe leuk een vaste relatie er voor de gemiddelde single er misschien ook uitziet, het is nooit what it’s cranked up to be. Oftewel: het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Soms is het zelfs helemaal niet leuk - en dat zeg ik slechts een beetje ter troost.
Even wat statistiek met de natte vinger. Er zijn drie types gesettelde vrienden: the lucky few die gelukkig zijn in de liefde, een meerderheid die blij is iemand te hebben, maar verder een suf, ongeïnspireerd liefdesleven geniet, en een grote rest met een slechte of vervelende relatie en daar in blijft hangen uit angst voor alleenzijn.
De vrienden met een ‘perfect’ liefdesleven zijn jaloeziewekkend, maar ook verreweg in de minderheid. Zij zijn niet obsessief bezig met het liefdesleven van hun alleenstaande vriendin. De gênante momenten komen van vriendinnen wiens relatie maar ‘zo zo’ is. Realiseer je dat jij, als single, iets hebt wat zij missen: de opwindende kans op een goed liefdesleven. Zij zijn gesettled, meer niet. Voel je al beter?
De wereld is groter dan de groep
De pijnlijke ‘single-zijn sucks’-momenten zijn een groepsding. Als de vriendinnengroep jouw wereldje is, is het confronterend - zelfs eng - als al je vriendinnen monomaan bezig zijn met hun nieuwe liefdeshok, zwangerschap of kroost. Je doet even niet mee. Bedenk: de groep is klein, de wereld groot. Het is prettig om met mensen om te gaan die in dezelfde herkenbare fase zitten, investeer daarom ook wat meer in andere mensen en activiteiten. Dat biedt een gezond tegenwicht voor de kleine wereld van je vriendinnen.
Als je single bent heb je trouwens de tijd mee. Het wordt namelijk steeds normaler single te zijn. Volgens het CBS zijn er nu 2,6 miljoen singles in Nederland, in de komende tien jaar verwachten ze er nog een miljoen bij.
Pijnlijke momenten: wees ze voor
Op een gegeven moment weet je het wel. Bepaalde situaties zijn single-vriendelijk, andere niet. Aan sommige onvriendelijke momenten kun je niet ontkomen, maar de meeste kun je doseren of voorkomen. Voelt misschien als verraad, maar als het goede vriendinnen zijn, dan kunnen ze het best hebben als je wat minder aanwezig bent op gezapige groepsuitjes. Vermoed je dat het vooral huis- en babytalk wordt? De wereld biedt meer dan hypotheekoffertes en ledikanten.
De momenten waar de groep niet officieel als eenheid bij elkaar is (omdat partners, familieleden, buren mee mogen) bieden jou de mogelijkheid een single vriendin mee te smokkelen, of een aantrekkelijke vlotte scharrel. Metzenallen gezellig op cruisevakantie? Neem een alleenstaande vriendin mee. Als de anderen klef worden, gaan jullie naar de karaokebar…
Soms moet je assertief zijn
Zijn je vriendinnen echt vervelend en bemoeizuchtig? Behandelen ze je als een zielenpiet? Laat ze weten wat je vindt. Vriendinnen die jou dwangmatig proberen te koppelen aan suffe vrienden, je constant attenderen op hoe je het anders moet aanpakken, of je willen uithoren over mislukte affaires die jij juist wilt vergeten? Assertiviteit is broodnodig. Moeilijk? Ik weet het: je vriendinnen bedoelen het niet verkeerd en je hebt altijd leuk met ze meegelachen als ze jouw singleschap op de hak namen. Tja, als je niks zegt gaat de flauwigheid gewoon door.
En als je echt lef hebt, keer je het om. Vraag je vriendinnen naar de intieme details van hun liefdesleven -alleen als je weet of vermoedt dat het niet veel soeps is natuurlijk. ‘Hebben jullie eigenlijk alweer seks, of heb je sinds die crush op je collega nog steeds geen zin?’
Ken Uzelve: de ultieme remedie tegen single-gêne en alle andere ellende
Het is vervelend af te wijken van de groep. Het roept een eeuwenoude biologische angst op (er niet bijhoren geeft minder kans op overleving). Die krijg je er niet uit met behulp van een cursus positief denken. We willen erbij horen. Als al je vriendinnen gesetteld zijn en jij niet dan wordt de vraag ‘waarom zij en ik niet?’ opeens een belangrijke. Misschien confronterend, maar nuttig daar eens eerlijk naar te kijken. De waarheid is vaak bevrijdend, omdat je er dan iets aan kunt doen.
Ervan uitgaande dat je graag een partner wilt zijn er grofweg twee opties waarom je die nu niet hebt: 1. je zoekt een speld in een hooiberg (lees: een wel erg bijzondere partner) 2. of iets in je zorgt dat je minder succesvol bent dan je vriendinnen.
Ben je veeleisender dan je vriendinnen? Dan zul je de beschreven groepsmomenten misschien vervelend vinden, maar echt jaloers en onzeker word je er niet van. Deze momenten zijn met een beetje moeite goed te doseren. Zo kun je wat vaker op pad gaan met vriendinnen die wel single zijn.
Heb je het gevoel dat je zelf iets mist om een leuke partner aan de haak te slaan: looks, zelfvertrouwen, weinig contacten, interesses enzovoort? Dan kun je behoorlijk onzeker worden wanneer je de enige single bent. Probeer te bepalen wat het is en of je er iets aan kunt of wilt doen. Naarmate jij wat meer zelfvertrouwen hebt, wordt het hebben van gesettelde vriendinnen minder pijnlijk. Niet je vriendinnen zijn het probleem, maar jijzelf.
Het grootste wapen tegen single-gêne is natuurlijk zelfacceptatie. Acceptatie betekent niet dat je niet meer naar een leuke man zoekt, maar wel dat je accepteert dat jouw tijd gewoon nog niet gekomen is, en dat je verder okay bent. Als je je incompleet voelt zonder relatie is singleschaamte bijna onvermijdelijk. Zelfacceptatie is helaas niet iets wat je rechtsreeks uit een boek of tijdschrift kunt overnemen, maar je kunt jezelf er wel aan herinneren als je onverhoopt weer in een gênante situatie komt. Jouw tijd komt nog!
En je vriendinnen? Die vechten dan (nog steeds) tegen de relatiesleur.
op 30 April 2008 om 5:36 pm
Lastige singlemomenten kunnen zijn: Wat doe je met de kerst, de sinterklaas, oud en nieuw. Dat soort dingen. Vooral als je hele vriendengroep en familie niet single is, want die vieren dat allemaal dan lekker met hun eigen gezinnetje thuis. En dan is het echt niet leuk om daar als derde wiel aan de wagen “lastig” te zitten zijn.
Maar er zijn ook mogelijkheden genoeg om dat op te lossen. In de meeste grote steden zijn er wel verenigingen voor alleenstaanden (een soort activiteitenclubs zonder dating-doeleinden). En al die alleenstaanden vinden het leuk om samen met een gezellige groep mensen leuke dingen te gaan doen. Juist met feestdagen.
Verder kun je natuurlijk (als je niet de neiging hebt om 1 van die kerstdagen in groter familieverband te willen vieren) ook met een groepsreis op vakantie gaan met dat soort dagen. Gezelschap, en een hoop lol, gegarandeerd.
Eerlijk gezegd kan ik me geen andere vervelende single-momenten voorstellen. Ik moet er persoonlijk wel om lachen, als vrienden van me zich drukker maken over mijn gebrek aan een relatie dan ikzelf. En dat maakt zo’n situatie een stuk minder genant.
op 1 May 2008 om 10:56 am
” Ik moet er persoonlijk wel om lachen, als vrienden van me zich drukker maken over mijn gebrek aan een relatie dan ikzelf. En dat maakt zo’n situatie een stuk minder genant.”
en dat lijkt me inderdaad het beste advies inge!
Groetjes Marcelino
op 11 August 2008 om 2:07 pm
Wat mij met name opvalt is dat mijn verhalen worden gezien als enerverende film, of spannend boek. Meegriezelen met de stalker, meedeinen op een roze wolk, mee-afkeuren van de bindingsangstigerd die maar niet kiezen kan. Meeleven, maar ook zij vinden mijn gras nu en dan groener dan hun eigen keurig gemaaide gazon.
Maar er is ook iets anders, namelijk een lichte vorm van afkeuring jegens mij. Want ik ben te kieskeurig. Te kritisch. Geef mensen te weinig kans. En ik zie er leuk uit, dus alleenzijn is vast toch ook het gevolg van fouten in mijn karakter. Dat is soms wel kwetsend, maar het verdacht zijn in de ogen van anderen zorgt er niet meer voor (zoals eerder wel) dat ik zelf ga denken dat er vast toch iets mis met me is. Tuurlijk heb ik tikken meegekregen en ben ik behoedzamer. Maar dat vind ik juist ook fijn. Ik heb recht op behoedzaamheid.
Ik heb namelijk ook gewoon veel pech gehad! Of misschien heb ik lang moeten boeten voor een heel verkeerde keuze in partner. Alleen heb ik daar ook veel voor teruggekregen. En dat is moeilijk uitleggen aan mensen die zo’n proces niet hebben doorlopen.
Ook kun je aan iemand die al sinds de vroege twintiger jaren gebonden is aan dezelfde niet uitleggen wat een jungle het kan zijn om te daten als 30 plusser. They haven’t got the faintest en denken dat ik overdrijf. Ach… ik vind het inmiddels ook leuk om sappige verhalen over fiasco’s te vertellen.
Humor is een van de belangrijkste, krachtigste zaken als het leven niet altijd meezit. Zij blij, ik blij. Samen lachen. En laat ze verder maar denken….
op 9 November 2009 om 9:29 pm
Eergisteren hoor ik van 1 van mijn échte, levenslange vrienden (we kennen elkaar sinds de kleuterklas, toen onze ouders allemaal als eerste in de toenmalige nieuwbouwwijk kwamen wonen) dat hij gaat scheiden.
Om een lang verhaal kort te maken: je bovenstaande relaas over het gras wat NIET altijd groener is bij de buurman, is zo waar.
En dan was deze vriend nog bescheiden over hun relatie.
Geen overdreven obstentaat ‘kijk ons eens een getrouwd paartje zijn’ gedoe.
Zijn vriendin was trouwens ook heel nuchter.
Ze hebben een kind van nog geen 2. Een vrouw die meer verdient dan hem, bijna 6 jaar geleden getrouwd, en het initiatief van scheiden komt van haar. Reden: nog onbekend. Hij weet het sinds een week, ik sinds gisteren, en nu alles op hem afkomt, ga ik hem niet aan zijn lippen hangen voor details als ware ik een kwijlend roddelbladreportertje.
Ik hoor het wel.
Onderstaand geldt dus niet voor mijn vriend.
Maar het is doorgaans werkelijk zo wat je stelt Marcelliñho: degenen die overdreven aan mekaar lopen te lebberen als ze elkaar pas ontmoet hebben (dit zijn meer de twintigers), of overdreven samen als een soort burgemeestersechtpaar (het scheelt niet veel of het mannetje heeft nog een hoge hoed op ook) gaan lopen flaneren om maar zoveel mogelijk bevestigende en goedkeurende, zegenende blikken op te vangen van gelijkgestemde, allang gesettelde mensen die vol herkenning knikken naar deze 2 nieuwe, kersverse keurige, correcte ‘burgers’, of beter nog, mensen die jaloers naar ze kijken omdat ze zelf nog single zijn, diegenen die geen moment laten rusten om je te overtuigen hoe goed en compleet ze zich opeens voelen nu ze een relatie hebben…hoe fantastisch hun leven opeens is, kortom: diegenen waar je je op een gegeven moment aan gaat irriteren omdat ze zich zo overdreven aanstellen omdat dat ze nu het gevoel hebben dat ze meer voorstellen en completer zijn voordat ze nog een relatie hadden, die gaan als eerste voor de bijl.
Die zie je opeens heel dramatisch uit elkaar gaan, al dan niet na jaren.
En niet onzelden komt er dan veel meer uit de beerput, verhalen, waarbij de smeuïige verhalen uit een gemiddeld roddelblad of online roddelmagazine gereduceerd worden tot een soort handleiding voor een waterkoker.
Dit soort uitingen doe ik nooit na jaren en jaren van observatie….maar ik denk dat de meer ervaren observeerders onder ons dit heel goed herkennen.
Ik ben dan ook van mening dat de meer ervaren singles, die lastige singlemomenten meer zelf beleven, als ze alleen zijn.
Zoals Inge in reactie 1 (bovenstaand) stelt dat je soms een derde wiel bent; ik verkeer gelukkig in een heel gezegende situatie, dat ik een vriendenkring heb waarmee ik allemaal opgegroeid ben, en hun vrouwen ook allemaal heb zien komen (en gaan). Daardoor is een gezamenlijk etentje altijd toch erg gezelli.
Ook familiair is dat geen probleem: Hindoestanen hebben doorgaans grote families met trossen kinderen, en laat ik daar nu heel goed mee kunnen omgaan. Dus ik kijk er zelfs naar uit.
Kerst, Oud op Nieuw e.d….mijn beste vriend is ook allang single (ook zijn bruiloft en scheiding meegemaakt), en dat is mijn vaste buddy, vooral ook voor de voetbalavonden.
Zonder deze goede vrienden, was ik er echt niet zo luchtig over.
Ik was laatst naar de IKEA met hem, want hij moest een kast en wat beddegoed hebben, en ik regelde een bedrijfsauto waarmee we dat gevaarte konden vervoeren. Daar stikt het trouwens ook van de ‘kijk ons eens het ideale paartje uithangen’ mensjes, waarvan ik vermoed dat sommigen zelfs een strippenkaartabbo hebben op de IKEA en er hun lunch PLUS avondeten doen in het immer overvolle IKEA restaurant.
Dat geldt volgens mij voor meer meubelboulevards, het is grappig om te zien hoe je mensen toekomstplannen ziet maken voor hun huiskamer terwijl je weet dat 1/3 van die mensen over een bepaalde tijd elkaar de hersens inslaan om de inboedel te verdelen na de zoveelste scheiding…zoals die van mijn vriend..
Maar goed, even over de IKEA: daar voelde ik me net een stel homo’s, 2 mannen (duidelijk niet studentikoos meer) samen zoekende tussen de kussenslopen en het beddegoed
Maar tjongejonge zeg..ze hebben werkelijk alles!
Bij mij zijn de vervelende singlesmomenten meer als ik gewoon in mijn eentje ben, (al dan niet in de IKEA), want dan voel je je soms echt eenzaam. Ja, ook op die momenten van de extra vrolijke dagen. Maar…als ik die momenten dan relativeer met de situaties van die mensen waarvan ik gewoon kan aflezen dat ze wel bij elkaar zijn, maar totaal niet gelukkig (en dat zijn er écht een hele hoop, óók in de IKEA), dan valt het wel weer mee.
Mensen zijn behoorlijk nep vandaag de dag, en je leert ze steeds beter kennen.