Welkom op het weblog van psycholoog Marcelino Lopez, mede-eigenaar van RelatieKlik en Knuz, tekstschrijver en zelfstandig coach te Amsterdam.
Dit blog is een klankbord voor onze gratis
relatiesites RelatieKlik en Knuz: een ideaal medium om mijn kronkels en nieuws over relaties, dating en psychologie te delen.
Over Marcelino
FAQ
Pijn en wrok van een vorige relatie verwerken
Na de liefdesbreuk: wat nu?
Ideaal is het als er na een verbroken relatie twee mensen overblijven die elkaar goed in de ogen kunnen kijken en elkaar gunnen om gelukkig verder te gaan. Dat is helaas niet altijd zo. Veel relaties worden pas verbroken als beide of een van beide partijen zich gekwetst, vernederd of zelfs geestelijk beschadigd voelen. Vaak wordt die pijn of wrok door de tijd geheeld, maar soms zit het zo diep dat iemand het gevoel heeft niet ‘door’ te kunnen gaan en blijft hangen in het verleden met zijn ex-geliefde.
Dat kan door steeds bepaalde pijnlijke momenten uit de vorige relatie her te beleven of langdurig hevige wrok- en wraakgevoelens jegens de ex-partner te blijven koesteren. Hoewel het een logische reactie is, werkt het remmend op de rest van je leven. Je komt niet verder als je blijft hangen in het dode verleden. Het leven gaat door, biedt allerlei mogelijkheden, maar jij bent niet in de stemming om behoorlijk mee te doen. Het is dan nuttig iets aan die verlammende gevoelens te doen door ze actief een plek te geven, en je focus en energie te richten op een betere toekomst voor jezelf.
Voordat ik je een handige verwerkingsoefening zal aanreiken, eerst een kleine introductie:
Uitdoving van psychologische pijn
Misschien heb je wel eens gehoord van de psychologische term ‘uitdoving’. In de praktijk, zowel in de therapiekamer als in het leven zelf, worden psychologische pijn en angst minder als je (op een veilige manier) aan de prikkels wordt blootgesteld die jouw pijn of angst veroorzaken. Zo is het mogelijk dat mensen die aan een jarenlange spinnenfobie lijden in een paar sessies (waar ze achtereenvolgens spinnen in boekjes zien, daarna echte spinnen in een potje en daarna de spin over hun hand laten lopen) van hun angst genezen. Dat is uitdoving, en dat principe wordt ook gebruikt bij het verwerken van heftige emoties, rouw en trauma’s uit het verleden.
Pijn en wrok verwerken met een gerichte schrijfopdracht
Door middel van schrijven kun je doelbewust naar ‘de zere plek’ gaan zodat je het uiteindelijk kunt verwerken en de pijn een plek kunt geven. Net zoals zachte heelmeesters stinkende wonden maken, is hetzelfde principe werkzaam op het gebied van de psyche. Uitdoving vindt pas plaats als het je gevoelsmatig raakt. Talloze wetenschappelijke onderzoeken bevestigen dat gericht schrijven werkt in gevallen van psychologische pijn en rouwverwerking.
Omdat jouw pijn met een ex-partner te maken heeft is het goed om te doen alsof je naar deze persoon schrijft. Maar let wel; het is (nog) niet de bedoeling dat je de brief ook opstuurt. Je schrijft puur voor jezelf! In een later stadium kun je besluiten om de brief naar je ex-partner te sturen. Eentje die niet aanvallend of vernederend is en recht doet aan jezelf en de situatie. Maar dat is voor later.
Voor het schrijven en de verschillende fases ervan zijn een aantal belangrijke richtlijnen.
Vaste tijd en plek
Kies een vast tijdstip en een vaste plek waarop je weet dat je 20-45 minuten niet gestoord wordt om te kunnen schrijven. En dat doe je 2-3 keer in de week voor een bepaalde van te voren afgesproken tijd.. Belangrijk: houd je aan je eigen afspraak en stop ook echt als de tijd om is. Als je het heel intensief vindt kun je vragen of een vriend of vriendin je even waarschuwt of belt als de tijd om is.
Plan het niet te laat en zorg dat je een ontspannende activiteit voor daarna plant. Zorg dat je niet net voor het slapen gaat schrijven want de kans is groot dat je dan blijft doormalen en niet goed slaapt. Liever wat eerder en plan iets leuks voor jezelf. Een drankje met een vriend(in), je favoriete tv-programma, een uurtje sporten, zoiets.
Het schrijven zelf
Het is de bedoeling dat je in de eerste persoon in de tegenwoordige tijd naar je ex-partner schrijft, zonder hem of haar (voorlopig) de brief daadwerkelijk op te sturen. De verwerking is echt voor jezelf. Het is nu vooral belangrijk om JOUW GEVOELENS hierbij te beschrijven.
Wat voelde je bij al die gebeurtenissen? Bijvoorbeeld: ‘Ik vind het vreselijk dat je me uitlacht waar al deze mensen bij zijn. Blijkbaar heb je niet door dat ik me nu heel erg vernederd voel… ‘ enzovoort.
De fases
Het schrijven zelf gebeurt in een aantal fases die afhankelijk van je persoonlijke verwerking kunnen op verschillende momenten kunnen plaatsvinden. De gehele tijd van het schrijfproces kan van twee weken tot een paar maanden duren.
De rotte vis-fase
In deze fase schrijf je ongecensureerd - niemand die het leest - aan je ex-partner in de tegenwoordige tijd wat zijn gedrag voor jou betekend heeft. Zeg alles wat je dwars heeft gezeten. Gooi de remmen los, maar zorg dat je je aan bovenstaande voorwaarden houdt: vaste tijd en plaats, iets ontspannends erna doen.
Beschaafde fase
Als je na een aantal schrijfsessies voelt dat je behoefte om gal te spuwen minder wordt, kun je langzaamaan beginnen om je ex een ‘waardige’ brief te schrijven, waarin je hem op niet-aanvallende manier schrijft wat ‘die periode’ met jou gedaan heeft en dat het nu tijd is om er meer afstand van te nemen en door te gaan.
Afsluitende fase
In deze fase ga je vooral schrijven over hoe je je leven nu wilt gaan inrichten. Nu dat je minder door de pijn en wrok over deze partner in beslag wordt genomen. Dat geeft je natuurlijk meer ‘vrije’ tijd. Hoe ziet je leven eruit zonder die wrok en wat zou je graag nog willen doen en leren bijvoorbeeld. En wat doe je als je weer een keer een terugval krijgt? Misschien kun je wat bemoedigende woorden naar jezelf schrijven over wat je kunt gaan doen.
Brief versturen
Als laatste kun je besluiten om je ex-partner een goede waardige brief te sturen als symbolische afsluiting. Het is goed om deze brief aan een bekende (met gevoel voor taal) op te sturen om te kijken hoe de brief overkomt. Belangrijk is dat het geen verwijtende aanvallende brief wordt, maar één waarin je zegt wat ‘jullie situatie’ met jou persoonlijk heeft gedaan, wat je gevoel hebt en dat je nu ‘verder’ gaat.
Tot slot
Als je de opdracht gaat uitvoeren wens ik je daar veel succes mee. Als je je aan de voorwaarden houdt dan zal je moeite uiteindelijk positieve gevolgen hebben. Maar dat betekent niet dat het altijd even fijn zal zijn. Het is natuurlijk nooit prettig om doelbewust de pijn op te zoeken. Maar soms is het goed te herinneren om los te laten en te vergeten. Dat is verder geen wet, want iedereen verwerkt dingen op een unieke manier, maar nogmaals: uit onderzoek blijkt ondubbelzinnig dat schrijven voor veel mensen werkt. Mocht je echter nu al of na het schrijven behoefte hebben aan professionele begeleiding bij je verwerking dan kun je ons mailen voor adressen van coaches of therapeuten die in dit soort vormen van verwerking geschoold zijn.
op 12 May 2008 om 12:47 am
Met mijn huidige vriend is het 6 weken geleden uit gegaan en ik zat met verdriet omdat ik het moest verwerken en hem nog niet kan vergeten!
5 maanden lang hadden we veel plezier gehad en gelachen met elkaar, veel gedeeld samen, de liefde en de gevoelens die ik deelde met hem was heel speciaal voor mij!
op 20 May 2008 om 1:39 pm
Ik heb ruim een jaar geleden iets gehad met een man die later in de relatie iets kreeg met zijn ex. Ik weet,ik had meteen moeten stoppen,maar ik hield van deze man,ik was echt gek op hem,maar ben blij dat het nu definitief over is. Hij was echt de verkeerde voor me.
Ik heb nu wraakgevoelens voor wat hij mij heeft aangedaan,hij heeft mij lange tijd namelijk misleid. Het is nu 4 weken over en hoop dat het zo blijft.
Ik ga nu kapot van verdriet,hij weet echt niet wat hij mij heeft aangedaan. Wil geen relatie meer. Ik blijf vrijgezel
op 26 May 2008 om 10:34 pm
Melanie75, begrijp je héél goed!!
Zelf na 9,5 jaar een relatie te hebben gehad met mijn ex, is het nu bijna een jaar voorbij.
Maar teveel meegemaakt samen, veel lief en met name leed gedeeld, is dit nu nog elke dag iets wat mij bezighoudt!!
Hij heeft mij enorm geestelijk gekweld, vernederd en vaak bedrogen!!!
Hij is allang weer gelukkig met een ander en mijn dagelijkse pijn is ondraaglijk maar zal met de tijd helen!!
Dit zal ik altijd meedragen en nieuwe relatie zal moeilijk gaan na alles.
Scarfed for life!!!
Exact wat ie wou!!
op 15 June 2008 om 12:06 am
sinds kort heb ik een lieve vriend gekregen en die laat zien dat hij van mij houd zoals ik ben! Mijn verdriet over de gebroken relatie ben ik al over heen!
op 15 June 2008 om 2:23 pm
haha, jij bent een snelle Marina!! Good for you, hoop dat deze vriend ‘da real thing’ is…
op 16 June 2008 om 2:21 pm
ruim 2 jaar terug heb ik mijn 6 jaar durende relatie verbroken omdat ik verliefd was geworden op iemand anders en hij is 12 jaar ouder. Hij was ook verliefd op mij en liet mij ook echt geloven er voor te gaan. Na een paar maanden kwam ik er achter dat hij ook nog een relatie had met zijn ex. ik heb hem flink voor het blok gezet en is het een paar maanden uit geweest. In eerste instantie was het voor beide ook over en hij ging terug naar zijn ex. Na die paar maanden begon hij weer belangstelling te tonen in mij en mij weer te versieren…. En ja hoor ik trapte er in. Dit is nu ongeveer een jaar terug. In dat jaar is het een echte knipperlicht geweest omdat hij nog te veel gevoelens had voor zijn ex. Hij wilde wel verder met mij maar dat kon hij niet. Wanneer ik dan zei dat we er dan maar mee moesten stoppen dan konden er 2 dingen gebeuren: Of hij ging ermee akkoord en de volgende (soms nog dezelfde dag) belde hij op dat hij dat niet wilde en dat hij beter zijn best zou gaan doen. De 2de opties was dat ik 101 verwijten naar mijn hoofd kreeg ( en die gingen nergens over bijvoorbeeld dat ik 12 jaar jonger ben en niks van zijn situatie kon begrijpen ) en na 2 dagen belde hij vol berouw op en deed hij een week of 2 a 3 zijn best en weer dezelfde beloftes.
Begin dit jaar (februari/maart) wilde hij er echt voor de volle 100% voor gaan en dat is ook wel even goed gegaan, ik zou ook gaan verhuizen naar zijn woonplaats wat ook een helehoop makkelijk zou maken. Nu vele discussusies, ruzies en gesprekken later is het over. Hij vond dat ik maar moest accpeteren dat hij zo nu en dan nog gevoelens had vor zijn ex, ik moest het maar normaal vidnen dat hij met andere vrouwen afspraken maakten (zogenaamd om meer sociale contacten op te doen), ik moest volwassener worden (ik ben 25), ik moest me anders kleden (sportiever) mijn borsten waren te klein (75C, ooit eens 75E, maar laten verkleinen) etcetc. Nu ben ik eerlijk als ik ook niet altijd leuke acties uit haalde,maar dat was meer in de vorm van controleren.
Nu heb ik er op een zeer bott manier een eidne aan de “relatie”gemaakt. Ik heb hem eens 601 verwijten (en gegrond) naar zijn hoofd geflikkerd en is hij boos geworden (want hij kan er toch ook niks aan doen ???!!!) en tot op heden is het rustig aan het front.
Je zou zeggen: waarom ben je niet eerder weg gegaan bij hem, tja ooit heb ik ook gezegd als een kerel me beflikerd ben ik pleite.. Maar de enige reden dat ik bij hem ben gebleven is houden van (ja toch), en hoop, eindeloze hoop.
Resultaat van deze ellende: ik had nooit een echt positief zelfbeeld en deze is er zeker niet op vooruit gegaan, ik weet niet of ik nog een nieuwe relatie aan durf (vertrouwen), mijn eigenwaarde is 0 en ik ben flink in de war. Ik weet dat ik dat ik dit ook aan mezelf te danken heb hoor (had ik maar eerder weg moeten gaan). Maar ik besef nu pas welke uitwerking het op me gehad heeft. Ik ben emotioneel stuk. Ik zal zelf elke dag alles een plekkie moeten geven en mezelf moeten helen zoals ik het zelf ook kapot heb gemaakt.
En ik hoop ooit weer een man te ontmoeten die mij wel het vertrouwen en respect kan geven en laten voelen.
op 29 July 2008 om 11:42 pm
LadyX , arm meisje toch..ik heb erg met je te doen..en weet helaas hoe je je voelt…alheowel..
Ik ben niet bedonderd, maar mijn ex, heeft me zo slecht behandeld en gemanipuleerd en gedenigreerd dat ik onzeker ben geworden. Hij was extreem jaloers en simpelweg niet tegen me opgewassen…achteraf..
Ik ben bijna klaar met mn rechtenopleiding, hij zit nog in de beginjaren. Ik heb gestudeerd in het buitenland en stages in het buitenland gelopen, hij geen van allen…hij concurreerde steeds met me en keurde bijna alles af wat ik deed…hij heeft me kapotgemaakt…en het doet pijn…
Onze relatie heeft 1,5 jaar geduurd en ik heb het precies 3 maanden geleden uitgemaakt…ik verwens hem vaak dat hij 10keer zoveel verdriet als mij moet voelen…en heb enorme gevoelens van wrok..nog steeds..dat probeer ik elke dag weer ietsje meer los te laten…
op 2 August 2008 om 12:31 am
2 jaar geleden is mijn relatie met mijn ex tot een einde gekomen we zijn vier jaar bij elkaar geweest en hebben echt lief en leed gedeelt.
we zijn als vrienden uit elkaar gegaan en hadden de afgelopen twee jaar erg veel contact,een paar weken geleden werd het contact steeds minder en dacht dat ze even wat tijd voor zich zelf nodig had dus gaf haar die ruimte.
ik kwam echter vanavond uit de sportschool en onderweg naar huis kwam ik haar tegenmet een andere jonge.
DIT DOET PIJN!!!!
ik ben nog steeds stapel gek op haar alleen weet ze dat niet altans ik heb het haar nog nooit vertelt.
ik zou niet weten wat ik nu moet voel me een beetje verlaten.
k heb onze breuk nooit echt kunnen verwerken.
nu moet ik wel maar hoe.
jeroen
op 4 August 2008 om 6:36 pm
Schrijven helpt echt! Mensen die liever niet voor zichzelf schrijven, maar het fijn vinden om respons te krijgen, kan ik de site http://www.ldvd.nl aanraden. Die heeft mij (en meerdere mensen met mij) iig heel erg geholpen. Ik vond het juist ook zo fijn om daar mijn verdriet te leggen en niet bij mijn vrienden. Puur om te voorkomen dat ik alleen nog maar uit liefdesverdriet zou gaan bestaan, dat teveel in mijn leven daarom zou gaan draaien. Ik heb er zelfs nog een paar nieuwe vrienden aan overgehouden, ook leuk
op 15 August 2008 om 5:02 pm
Hallo..,
Na een relatie van 7 jaar.. Ben ik nu bijna een jaar op mijn eigen. Ik heb een punt achter deze relatie gezet omdat ik zwanger was van hem en ik het niet mocht houden .. Hij vondt dat hij er nog niet klaar voor was!
Ik heb me zo alleen op de wereld gevoeld, niet alleen de pijn heb ik moeten doorstaan maar ook het verdriet en de vragen erbij van hoe dit zo had kunnen aflopen…
Hij was mijn allereerste liefde, en op het moment dat ik hem zo hard nodig had liet hij mij als een baksteen vallen. kwas pas afgestudeerd, had geen werk, woonde bij mijn thuis nog… Ik probeer geen geldig excuus te vinden voor de reden dat ik de abortus heb laten uitvoeren, maar had het verdomd moeilijk… had het zo graag gewild.
Soms stel ik mij de vraag hoe sommige personen na een lange relatie plots met iemand anders gelukkig kunnen worden?
Ondanks er misschien genoeg mensen zijn die beter zijn en mij gelukkiger kunnen maken dan hij ooit heeft gedaan, blijf ik steeds het gevoel hebben dat mijn hart ontbreekt..
Misschien helpt praten erover, maar geloof me, mensen worden het al snel beu “dat geklaag” en vinden dat je maar verder moet ..
Als ik de kans krijg om een oud vrouwtje te worden….? dit zal me gewoon bijblijven voor de rest van mijn leven..
Ik wens alvast iedereen met verdriet veel sterkte en veel succes.. *
op 31 August 2008 om 5:03 pm
!,5 jaar intense band, 3 jaar revalidatie en ben nog niet klaar.
Wiet is slecht maar verdoofd, praten kan neit met zomaar iedereen.
Zij is weg, maar nog dichtbij. Verbreekt het contact, gaat in op waar zij negatief uit kan halen. Op moment als we wel samen zijn door een festival of dat we kiezen om te praten. Is het perfect vertrouwd en gaat het zoals het hoort te gaan. Voor beide geldt dit.
Door mij te kwetsen kom ik steeds verder weg te staan.
Het enige wat mij in de weg staat is; dit maatje heb ik in het begin van mijn leven ontmoet, me soulmaatje die anderen misschien op hun50e pas ontmoeten. Ik wil geen excuus zoeken om te zeggen dat het niet is mijn ware, dat is ze. En ben bang voor zij die niet meer te bereiken is. Geen woord, geen blik, geen gedachte, geen moment, geen vriendschap, geen contact. Dat ze niet meer leeft en ik te weinig tijd met der heb door gebracht. Of ze niet genoeg weet…. Nou ja… ik weet hoe het klinkt maar ik weet ook hoe het voelt.
Ik schrijf van me af, zing en denk veel. Misschien soms teveel. Ben ik de enige met precies dit?
op 27 September 2008 om 3:27 am
wellicht schrijf ik het in een foute discussie.
Maar ik heb toch een vraag.
een kennis, had een relatie met getrouwde man.
man sterft. Ze leest dat op internet. Alhoewel het uit was, op een
uurtje af en toe, pakweg hooguit in de 3 weken, is dit afschuwelijk.
Maar hoe zit het met de weduwe, die een zielig telefoontje krijgt,
het nog niet doorheeft, en een brief op het graf van haar man aantreft,
gericht aan de dode.
Ik vind met name dit laatste zo triest, dat ik die kennis verafschuw,
ongeacht excuses.
Ik ben hier idd van op de hoogte, ben er eigenlijk lang vrij zorgvuldig mee
omgegaan. Dingen lekken echter uit, na pakweg een jaar. ( dit terzijde)
Mijn afschuw, is zeer zeker ook gericht dat zelfs via internet, het leed van
de minares uitgebreid uit de doeken werd gedaan.
Hoe leeft zo’n weduwe verder? ze kan niets meer navragen
groetjes Tan ( mijn aktie, om diegene niet meer als kennis te zien, nam en neemt nog steeds ook abnormale vormen aan)
mans
op 6 November 2008 om 10:39 am
Ik heb dit jaar een relatie van 8 maanden gehad met een getrouwde man.
Deze is vorige week vrijdag echt gestopt, omdat hij zijn kinderen niet wil verliezen. Deze zijn 20 en 24 jaar oud, hij zegt dat hij nog steeds van mij houdt en ik de vrouw van zijn dromen ben??? Het verdriet is verschrikkelijk ik zou willen dat daar een medicijn voor was, ik moet nu naar tegen hem doen(wij zijn ook collega’s) anders kan ik niet verder. Maar ik mis hem enorm. Heb een hele goede vriendin en wij hebben de afspraak als ik maar even het gevoel krijg dat ik hem moet bellen of naar hem toe wil bel ik haar of ga ik naar haar toe. Ik weet dat het iedere dag minder zal zijn het verdriet, maar ik weet ook dat ik mij niet meer zo snel zal geven want je bent dat zo kwetsbaar.
liefs N
op 26 December 2008 om 7:42 pm
Ook ik zit nog steeds met een groot verdriet wat niemand in mijn omgeving begrijpt.
5 jaar geleden kwam ik een man tegen.waar ik direct hotel de botel van werd.Hij was weduwnaar en had 2 dochters waar zijn zus voor zorgde als hij moest werken.
Om dat hij nog al een mooi eind uit de buurt woonde en ik op dat moment nog geen auto had.Kwam hij regelmatig bij mij.
Soms door de week ,of een dag in het weekend.
Ik was het gelukkigste mens van de wereld.
Om dat zijn kinderen het zwaar hadden met het verlies van hun moeder zouden we nog even wachten dat ik kennis zou maken met ze.
Hun moeder was omgekomen bij een auto ongeluk vertelde hij mij.
Toen we dik drie jaar met elkaar omgingen kwam ik er via via achter dat zijn vrouw niet was overleden.Maar gewoon met de kinderen thuis zat.
Hem hem daar na gevraagt en naar lang aarzelen zei hij dat het zo was .Maar niet zonder mij kon.Naar lang nadenken heb ik hem nog een kans gegeven ,maar dat lukte niet meer van mijn kant.Het vertrouwen was weg .Tot 5 maanden geleden heb ik er definitief een punt achter gezet.
Maar wat blijft het zeer doen.Ik durf geen mens meer te vertrouwen.
Want ik kan hem niet vergeten ondanks dat hij gelogen heeft tegen mij.
Vergeet niet dat ik zielsveel van hem hield.Ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan.Wel weet ik dat hij bij mij nooit meer een kans zal hebben!!!
Ook al zou hij nu voor mij willen kiezen.
Daarvoor deed hij me te veel verdriet waar ik nu nog midden in zit.En wat niet over wil gaan.
En Nina………..Ik bewgrijp je maar al te goed hoe jij je voelt.
Heel veel sterkte meid.
op 24 March 2009 om 7:46 pm
Ik weet niet meer hoe ik verder moet. het is nu 3 maanden geleden dat hij bij mij weg is gegaan. We woonde samen. Ik kreeg eind november een miskraam en net voor kerst is hij weg gegaan. het doet allemaal zo’n pijn.. hoe hij met mij omging. hij wist dat ik niet uit elkaar wilde. maar alles was mijn schuld volgens hem en hij heeft zoveel van me afgepakt, ook iets dierbaars dat ik van hem kreeg.
al 3 maanden lang huil ik elke dag en ik ben gesloopt.
me lichaam doet pijn en geestelijk ben ik op.
ik heb geen leven meer.. ik zit maar binnen de hele dag.
vrienden die we hadden laten mij niks meer horen.
ik heb hem nooit meer gezien
alles doet me aan ons samen herinneren.
ik snap het niet, ik heb nooit antwoord gekregen op mijn vragen.. waarom?
ik heb zo me best voor hem gedaan.. ik deed alles voor hem
op 21 August 2009 om 5:38 am
ik heb 2 jaar terug een relatie van 2 jaar gehad…
Het was een hele intensieve relatie, en ik was in het begin erg huiverig om de relatie aan te gaan (bang eigenlijk)..om mijn gevoelens open te stellen.
Uiteindelijk ben ik veel van haar gaan houden en ben ik er echt voor gegaan, op dat moment ging het voor een paar maanden top.
Totdat zij aan haar kant heel erg veel problemen kreeg met haar familie, dit brak haar en sinds toen was ik haar ook kwijt…heb hier alles aan gedaan om haar terug te krijgen, maar dat is nooit meer gelukt…
ik ging er aan onderdoor, verloor zelfs mn baan door alle tijd en voornamelijk energie die ik er in stopte…Ik probeerde zo hard mijn best te doen om er voor haar te zijn alleen dit lukte niet en liet zij niet toe…uiteindelijk belde ze met met kerst dat ze met uit was gegaan en dronken met iemand had gezoend…dit brak mijn hart destijds…dit terwijl ik er zoveel voor haar probeerde te zijn..ik was echt zo boos maar kon haar niet laten gaan, begreep haar pijn door alles en vergeefde haar eigenlijk vanwege de “situatie”…sindsdien ging het heel erg hard bergafwaards…en uiteindelijk ging ook ik vreemd…ondanks dat ik nog van haar hield…ik was de weg kwijt…ik was gebroken.
Na verloop van tijd,veel ruzie veel pijn….heb ik het moeten stoppen, ik ging er aan onderdoor (familie en vrienden herkende me niet meer). Net op het moment dat ik de knoop doorhakte, eindigde zij in het ziekenhuis vanwege haar hart…ze vertelde mij bijna niks hierover…toen ik het hoorde was ze boos op mij natuurlijk…ik was zo kapot door alles dat ik niet naar haar toe ben gegaan en uiteindelijk heeft ze het zonder mij door moeten staan…(terwijl ze belde..nam ik niet op etc…) ik kon het gewoon niet…en voel me hier schuldig om..
waarom ik dit schrijf en op deze website terecht ben gekomen is omdat ik nu 2 jaar verder ben…en om 4.00 uur in de ochtend wakker werd omdat ik over haar had gedroomt..zo een droom alsof t echt was…en moest huilen…terwijl ze in de afgelopen 2 jaar veel contact heeft gezocht..en ik daar niet op reageerde…ik mis haar nog steeds…zij is verder weet ik toevallig en heeft een nieuwe vriend..ik heb veel scharrels gehad…maar nooit wat serieus…bewust merk ik nu..
ik wil verder…want ik kan niet terug…dit weet ik maar zoveel wat ik blijkbaar nog moet los laten en niet heb verwerkt..vandaar dat ik dit schrijf…
toch zou ik haar willen zien…al is het alleen om dingen uit te leggen..zij is verder dus dit zal nooit gebeuren weet ik…maar dat verander niet dat ik het wil…en dat het nog steeds pijn doet….
op 6 October 2009 om 2:35 am
Ik zit al meer dan twee en een halfjaar vast, heb een relatie gehad van anderhalf jaar, dus ik zit al bijna vier jaar met hetzelfde meisje in m’n hoofd. Ik heb totaal geen wraakgevoelens, maar ik hou gewoon nog steeds van haar en kan er maar niet vanaf komen, ik ben twee jaar geleden verslaafd geraakt aan heroine, en ben ongeveer een halfjaar helemaal clean, met de nodige middelen, wat ik ook doe die liefde voor haar blijft gewoon, en het doet verschrikkelijk veel pijn, ik ben ook absoluut niet lelijk, heb zat vriendinnetjes gehad en heb nu ook al een jaar iets met iemand anders maar ik droom nog wekelijks over het meisje waar ik niet van af kan komen. Ik vind het ook zo vreemd omdat ik absoluut geen hoop heb dat ze terug komt, maarja ik raak nu op een punt dat ik dit als een stuk van mezelf beschouw.
groetjess
op 14 October 2009 om 9:19 pm
Ik ben niet zo,n typ die gauw over gevoelens praat met mensen die ik niet ken.Maar misschien help het als ik het nu toch eens ga doe.
Ik schrijf dan ook onder een andere naam,en wil mijn eigen naam niet blood geven.
Omdat ik op deze site leest dat ik niet de enige bent die niet weet hoe je iemand moet loslaten.
Vooral als je nog zoveel van die persoon houd,en hem eigenlijk helemaal niet loslaten wil?
Mijn verstand weet gewoon dat het beter is,maar mijn hart zit nog vol van verlangen naar hem.
Terwijl ik weet dat hij mij niet meer wil zien of maar spreken wil.
Ik heb al bijna een jaar last van deze gebroken relatie.het is net of ik blijf steken en maar niet verder kan met mijn gevoel en mijn verdere leven.
Hij heeft mij zo gekwetst,zoveel belooftes gedaan,mij zo vernederd.
Ik heb het gevoel dat hij mij alles heeft afgenomen.
Mijn vertrouwen,mijn eigen waarde,mijn liefde en mijn respect.
Voor hem was het niet meer dan een leuke bezigheid voor een paar maanden.
Na de breuk mij alleen nog wilde houden als tussen doortje.
Mij na die tijd nog zoveel pijn heeft aangedaan..Niet lichaamlijk maar geestelijk,vooral in woorden die hij zei.
Alles met een vieze lachje afwimpelde,wat ik ook maar zei of schreef.
Alles was voor hem een spel.
Een spel zonder uitleg waar ik recht op had.
Ik die met de rug tegen de muur werd gezet door hem,geen uitweg meer zag om mezelf nog te kunnen redden,heb hem verraden bij zijn vriendin.
Tot de dag van vandaag,8maanden verder voel ik mij nog steeds zo schuldig om wat ik gedaan hebt..
Dit was nooit gebeurd als ik niet door dit alles ziek was geworden,ziek van de pijn die hij mij aan gedaan heeft.
Zo ziek dat ik niet meer verder wou met mijn leven,en er hulp bij moest komen.
Tot nu toe ben ik nog steeds bezig om mijn eigen weg terug te vinden,mijn belans en mijn eigen ik..maar helaas is mij dat nog steeds niet gelukt.
Praat nog veel met vrienden(innen),maar niemand die maar kan doordringen.
Soms ben ik zo radeloos en weet me geen weg meer,maar ik weet dat ik verder moet..
Vooral omdat ik ook nog 2 jonge kinderen hebt,die mij hard nodig hebben.
Maar vraag mezelf vaak af waarom of voor wat ik nog verder moet..
Groetjes
op 16 October 2009 om 8:16 pm
Hey , ik heb net een relatie achter de rug met een meisje , niet zomaar een meisje , voor mij was zij alles waar ik voor leefde.We hebben samen lief en leed gedeeld.Elkaar gesteund door dik en dun.Helaas ben ik nogal onzeker over mezelf en zoek ik steeds bevestiging om me toch maar dat beter te kunnen voelen.Dit samen met verscheidene andere problemen heeft ervoor gezorgd dat ik haar om de duur afstootte , vooral door al mn vragen en paranoia gedachten.
Ik zie haar nog steeds zo enorm graag , ik ben binnengebracht voor 2 dagen ,en heb daar met een psychologe gepraat omdat ik het even niet meer zag zitten, zij zij ook dat de remedie met het van je afschrijven echt wel lukt.
Ik hoop dat me dit zal lukken . Kmag niet denken da ze iemand anders zou hebben en niet meer van me zou houden.Daarom wil ik er vanaf ,dat de pijn niet nog erger zou worden. of….
Wou ik dat ze me terugnam , en dat misschien ergens toch maar beter zou kunnen gaan.Tis zo hard voor me , ik kan aan niks anders meer denken , alleen zij is de persoon in mijn leven , alleen zij is mn echte steun , juist haar ben ik kwijt . en da doet zo’n pijn :’-(
op 8 March 2010 om 2:00 pm
Na 3 jaar en de 8ste breuk met mijn vriendje heb ik besloten om nu toch echt verder te gaan. En toch de twijfel blijft bestaan. We houden allebei zielsveel van elkaar…en laten elkaar ook niet echt los. Maar het brengt ons steeds weer op hetzelfde punt. Ik heb me aangepast en geprobeerd de mindere dingen anders te benaderen, maar als alleen een van beiden hiertoe bereidt is, dan gaat het niet werken. Toch ik blijf de hoop houden dat het ooit weer helemaal zo wordt tussen ons als het zou moeten zijn. Ik weet het, ik houd mezelf voor de gek…ik moet door, moet het achter me laten. Dit keer voorgoed. Hij weet namelijk, dat als ik weer met beide benen op de grond sta, het verdriet heb verwerkt en hij weer in de picture verschijnt, ik door de knieën ga. Ik probeer te leren van mijn fouten en het nu voorgoed los te laten en geen hoop meer te hebben. Maar toch….het doet zo’n pijn…zeker als de liefde van beiden kanten komt!
op 8 March 2010 om 3:39 pm
Even mijn hart luchten…. Na een relatie van bijna 5 jaar… vorig weekend is hij vertrokken.. hij die communicatie zo belangrijk vond, die ons soulmates noemde en dit terwijl ik heel voorzichtig was/ben in relaties uit angst gekwetst te worden! Hij die erbij was toen mijn mama haar laatste adem uitblies; mijn maatje, mijn alles…. Twijfel… angst…wat nu? Hoe verder? we gingen trouwen…Waarom? is er iemand anders? Moest ik een waardige uitleg krijgen over het waarom; ik zou het aanvaarden, met pijn in het hart weliswaar maar ik zou het kunnen plaatsen! Geen uitleg, niets, na alles! How could you????