Welkom op het weblog van psycholoog Marcelino Lopez, mede-eigenaar van RelatieKlik en Knuz, tekstschrijver en zelfstandig coach te Amsterdam.
Dit blog is een klankbord voor onze gratis
relatiesites RelatieKlik en Knuz: een ideaal medium om mijn kronkels en nieuws over relaties, dating en psychologie te delen.
Over Marcelino
FAQ
Pijn en wrok van een vorige relatie verwerken
Na de liefdesbreuk: wat nu?
Ideaal is het als er na een verbroken relatie twee mensen overblijven die elkaar goed in de ogen kunnen kijken en elkaar gunnen om gelukkig verder te gaan. Dat is helaas niet altijd zo. Veel relaties worden pas verbroken als beide of een van beide partijen zich gekwetst, vernederd of zelfs geestelijk beschadigd voelen. Vaak wordt die pijn of wrok door de tijd geheeld, maar soms zit het zo diep dat iemand het gevoel heeft niet ‘door’ te kunnen gaan en blijft hangen in het verleden met zijn ex-geliefde.
Dat kan door steeds bepaalde pijnlijke momenten uit de vorige relatie her te beleven of langdurig hevige wrok- en wraakgevoelens jegens de ex-partner te blijven koesteren. Hoewel het een logische reactie is, werkt het remmend op de rest van je leven. Je komt niet verder als je blijft hangen in het dode verleden. Het leven gaat door, biedt allerlei mogelijkheden, maar jij bent niet in de stemming om behoorlijk mee te doen. Het is dan nuttig iets aan die verlammende gevoelens te doen door ze actief een plek te geven, en je focus en energie te richten op een betere toekomst voor jezelf.
Voordat ik je een handige verwerkingsoefening zal aanreiken, eerst een kleine introductie:
Uitdoving van psychologische pijn
Misschien heb je wel eens gehoord van de psychologische term ‘uitdoving’. In de praktijk, zowel in de therapiekamer als in het leven zelf, worden psychologische pijn en angst minder als je (op een veilige manier) aan de prikkels wordt blootgesteld die jouw pijn of angst veroorzaken. Zo is het mogelijk dat mensen die aan een jarenlange spinnenfobie lijden in een paar sessies (waar ze achtereenvolgens spinnen in boekjes zien, daarna echte spinnen in een potje en daarna de spin over hun hand laten lopen) van hun angst genezen. Dat is uitdoving, en dat principe wordt ook gebruikt bij het verwerken van heftige emoties, rouw en trauma’s uit het verleden.
Pijn en wrok verwerken met een gerichte schrijfopdracht
Door middel van schrijven kun je doelbewust naar ‘de zere plek’ gaan zodat je het uiteindelijk kunt verwerken en de pijn een plek kunt geven. Net zoals zachte heelmeesters stinkende wonden maken, is hetzelfde principe werkzaam op het gebied van de psyche. Uitdoving vindt pas plaats als het je gevoelsmatig raakt. Talloze wetenschappelijke onderzoeken bevestigen dat gericht schrijven werkt in gevallen van psychologische pijn en rouwverwerking.
Omdat jouw pijn met een ex-partner te maken heeft is het goed om te doen alsof je naar deze persoon schrijft. Maar let wel; het is (nog) niet de bedoeling dat je de brief ook opstuurt. Je schrijft puur voor jezelf! In een later stadium kun je besluiten om de brief naar je ex-partner te sturen. Eentje die niet aanvallend of vernederend is en recht doet aan jezelf en de situatie. Maar dat is voor later.
Voor het schrijven en de verschillende fases ervan zijn een aantal belangrijke richtlijnen.
Vaste tijd en plek
Kies een vast tijdstip en een vaste plek waarop je weet dat je 20-45 minuten niet gestoord wordt om te kunnen schrijven. En dat doe je 2-3 keer in de week voor een bepaalde van te voren afgesproken tijd.. Belangrijk: houd je aan je eigen afspraak en stop ook echt als de tijd om is. Als je het heel intensief vindt kun je vragen of een vriend of vriendin je even waarschuwt of belt als de tijd om is.
Plan het niet te laat en zorg dat je een ontspannende activiteit voor daarna plant. Zorg dat je niet net voor het slapen gaat schrijven want de kans is groot dat je dan blijft doormalen en niet goed slaapt. Liever wat eerder en plan iets leuks voor jezelf. Een drankje met een vriend(in), je favoriete tv-programma, een uurtje sporten, zoiets.
Het schrijven zelf
Het is de bedoeling dat je in de eerste persoon in de tegenwoordige tijd naar je ex-partner schrijft, zonder hem of haar (voorlopig) de brief daadwerkelijk op te sturen. De verwerking is echt voor jezelf. Het is nu vooral belangrijk om JOUW GEVOELENS hierbij te beschrijven.
Wat voelde je bij al die gebeurtenissen? Bijvoorbeeld: ‘Ik vind het vreselijk dat je me uitlacht waar al deze mensen bij zijn. Blijkbaar heb je niet door dat ik me nu heel erg vernederd voel… ‘ enzovoort.
De fases
Het schrijven zelf gebeurt in een aantal fases die afhankelijk van je persoonlijke verwerking kunnen op verschillende momenten kunnen plaatsvinden. De gehele tijd van het schrijfproces kan van twee weken tot een paar maanden duren.
De rotte vis-fase
In deze fase schrijf je ongecensureerd – niemand die het leest – aan je ex-partner in de tegenwoordige tijd wat zijn gedrag voor jou betekend heeft. Zeg alles wat je dwars heeft gezeten. Gooi de remmen los, maar zorg dat je je aan bovenstaande voorwaarden houdt: vaste tijd en plaats, iets ontspannends erna doen.
Beschaafde fase
Als je na een aantal schrijfsessies voelt dat je behoefte om gal te spuwen minder wordt, kun je langzaamaan beginnen om je ex een ‘waardige’ brief te schrijven, waarin je hem op niet-aanvallende manier schrijft wat ‘die periode’ met jou gedaan heeft en dat het nu tijd is om er meer afstand van te nemen en door te gaan.
Afsluitende fase
In deze fase ga je vooral schrijven over hoe je je leven nu wilt gaan inrichten. Nu dat je minder door de pijn en wrok over deze partner in beslag wordt genomen. Dat geeft je natuurlijk meer ‘vrije’ tijd. Hoe ziet je leven eruit zonder die wrok en wat zou je graag nog willen doen en leren bijvoorbeeld. En wat doe je als je weer een keer een terugval krijgt? Misschien kun je wat bemoedigende woorden naar jezelf schrijven over wat je kunt gaan doen.
Brief versturen
Als laatste kun je besluiten om je ex-partner een goede waardige brief te sturen als symbolische afsluiting. Het is goed om deze brief aan een bekende (met gevoel voor taal) op te sturen om te kijken hoe de brief overkomt. Belangrijk is dat het geen verwijtende aanvallende brief wordt, maar één waarin je zegt wat ‘jullie situatie’ met jou persoonlijk heeft gedaan, wat je gevoel hebt en dat je nu ‘verder’ gaat.
Tot slot
Als je de opdracht gaat uitvoeren wens ik je daar veel succes mee. Als je je aan de voorwaarden houdt dan zal je moeite uiteindelijk positieve gevolgen hebben. Maar dat betekent niet dat het altijd even fijn zal zijn. Het is natuurlijk nooit prettig om doelbewust de pijn op te zoeken. Maar soms is het goed te herinneren om los te laten en te vergeten. Dat is verder geen wet, want iedereen verwerkt dingen op een unieke manier, maar nogmaals: uit onderzoek blijkt ondubbelzinnig dat schrijven voor veel mensen werkt.
Voor professionele begeleiding kun je ook prima Interapy terecht. Volledig vergoede behandelingen via internet, ontwikkeld in samenwerking met de Universiteit van Amsterdam.
op 12 May 2008 om 12:47 am
Met mijn huidige vriend is het 6 weken geleden uit gegaan en ik zat met verdriet omdat ik het moest verwerken en hem nog niet kan vergeten!
5 maanden lang hadden we veel plezier gehad en gelachen met elkaar, veel gedeeld samen, de liefde en de gevoelens die ik deelde met hem was heel speciaal voor mij!
op 20 May 2008 om 1:39 pm
Ik heb ruim een jaar geleden iets gehad met een man die later in de relatie iets kreeg met zijn ex. Ik weet,ik had meteen moeten stoppen,maar ik hield van deze man,ik was echt gek op hem,maar ben blij dat het nu definitief over is. Hij was echt de verkeerde voor me.
Ik heb nu wraakgevoelens voor wat hij mij heeft aangedaan,hij heeft mij lange tijd namelijk misleid. Het is nu 4 weken over en hoop dat het zo blijft.
Ik ga nu kapot van verdriet,hij weet echt niet wat hij mij heeft aangedaan. Wil geen relatie meer. Ik blijf vrijgezel
op 26 May 2008 om 10:34 pm
Melanie75, begrijp je héél goed!!
Zelf na 9,5 jaar een relatie te hebben gehad met mijn ex, is het nu bijna een jaar voorbij.
Maar teveel meegemaakt samen, veel lief en met name leed gedeeld, is dit nu nog elke dag iets wat mij bezighoudt!!
Hij heeft mij enorm geestelijk gekweld, vernederd en vaak bedrogen!!!
Hij is allang weer gelukkig met een ander en mijn dagelijkse pijn is ondraaglijk maar zal met de tijd helen!!
Dit zal ik altijd meedragen en nieuwe relatie zal moeilijk gaan na alles.
Scarfed for life!!!
Exact wat ie wou!!
op 15 June 2008 om 12:06 am
sinds kort heb ik een lieve vriend gekregen en die laat zien dat hij van mij houd zoals ik ben! Mijn verdriet over de gebroken relatie ben ik al over heen!
op 15 June 2008 om 2:23 pm
haha, jij bent een snelle Marina!! Good for you, hoop dat deze vriend ‘da real thing’ is…
op 16 June 2008 om 2:21 pm
ruim 2 jaar terug heb ik mijn 6 jaar durende relatie verbroken omdat ik verliefd was geworden op iemand anders en hij is 12 jaar ouder. Hij was ook verliefd op mij en liet mij ook echt geloven er voor te gaan. Na een paar maanden kwam ik er achter dat hij ook nog een relatie had met zijn ex. ik heb hem flink voor het blok gezet en is het een paar maanden uit geweest. In eerste instantie was het voor beide ook over en hij ging terug naar zijn ex. Na die paar maanden begon hij weer belangstelling te tonen in mij en mij weer te versieren…. En ja hoor ik trapte er in. Dit is nu ongeveer een jaar terug. In dat jaar is het een echte knipperlicht geweest omdat hij nog te veel gevoelens had voor zijn ex. Hij wilde wel verder met mij maar dat kon hij niet. Wanneer ik dan zei dat we er dan maar mee moesten stoppen dan konden er 2 dingen gebeuren: Of hij ging ermee akkoord en de volgende (soms nog dezelfde dag) belde hij op dat hij dat niet wilde en dat hij beter zijn best zou gaan doen. De 2de opties was dat ik 101 verwijten naar mijn hoofd kreeg ( en die gingen nergens over bijvoorbeeld dat ik 12 jaar jonger ben en niks van zijn situatie kon begrijpen ) en na 2 dagen belde hij vol berouw op en deed hij een week of 2 a 3 zijn best en weer dezelfde beloftes.
Begin dit jaar (februari/maart) wilde hij er echt voor de volle 100% voor gaan en dat is ook wel even goed gegaan, ik zou ook gaan verhuizen naar zijn woonplaats wat ook een helehoop makkelijk zou maken. Nu vele discussusies, ruzies en gesprekken later is het over. Hij vond dat ik maar moest accpeteren dat hij zo nu en dan nog gevoelens had vor zijn ex, ik moest het maar normaal vidnen dat hij met andere vrouwen afspraken maakten (zogenaamd om meer sociale contacten op te doen), ik moest volwassener worden (ik ben 25), ik moest me anders kleden (sportiever) mijn borsten waren te klein (75C, ooit eens 75E, maar laten verkleinen) etcetc. Nu ben ik eerlijk als ik ook niet altijd leuke acties uit haalde,maar dat was meer in de vorm van controleren.
Nu heb ik er op een zeer bott manier een eidne aan de “relatie”gemaakt. Ik heb hem eens 601 verwijten (en gegrond) naar zijn hoofd geflikkerd en is hij boos geworden (want hij kan er toch ook niks aan doen ???!!!) en tot op heden is het rustig aan het front.
Je zou zeggen: waarom ben je niet eerder weg gegaan bij hem, tja ooit heb ik ook gezegd als een kerel me beflikerd ben ik pleite.. Maar de enige reden dat ik bij hem ben gebleven is houden van (ja toch), en hoop, eindeloze hoop.
Resultaat van deze ellende: ik had nooit een echt positief zelfbeeld en deze is er zeker niet op vooruit gegaan, ik weet niet of ik nog een nieuwe relatie aan durf (vertrouwen), mijn eigenwaarde is 0 en ik ben flink in de war. Ik weet dat ik dat ik dit ook aan mezelf te danken heb hoor (had ik maar eerder weg moeten gaan). Maar ik besef nu pas welke uitwerking het op me gehad heeft. Ik ben emotioneel stuk. Ik zal zelf elke dag alles een plekkie moeten geven en mezelf moeten helen zoals ik het zelf ook kapot heb gemaakt.
En ik hoop ooit weer een man te ontmoeten die mij wel het vertrouwen en respect kan geven en laten voelen.
op 29 July 2008 om 11:42 pm
LadyX , arm meisje toch..ik heb erg met je te doen..en weet helaas hoe je je voelt…alheowel..
Ik ben niet bedonderd, maar mijn ex, heeft me zo slecht behandeld en gemanipuleerd en gedenigreerd dat ik onzeker ben geworden. Hij was extreem jaloers en simpelweg niet tegen me opgewassen…achteraf..
Ik ben bijna klaar met mn rechtenopleiding, hij zit nog in de beginjaren. Ik heb gestudeerd in het buitenland en stages in het buitenland gelopen, hij geen van allen…hij concurreerde steeds met me en keurde bijna alles af wat ik deed…hij heeft me kapotgemaakt…en het doet pijn…
Onze relatie heeft 1,5 jaar geduurd en ik heb het precies 3 maanden geleden uitgemaakt…ik verwens hem vaak dat hij 10keer zoveel verdriet als mij moet voelen…en heb enorme gevoelens van wrok..nog steeds..dat probeer ik elke dag weer ietsje meer los te laten…
op 2 August 2008 om 12:31 am
2 jaar geleden is mijn relatie met mijn ex tot een einde gekomen we zijn vier jaar bij elkaar geweest en hebben echt lief en leed gedeelt.
we zijn als vrienden uit elkaar gegaan en hadden de afgelopen twee jaar erg veel contact,een paar weken geleden werd het contact steeds minder en dacht dat ze even wat tijd voor zich zelf nodig had dus gaf haar die ruimte.
ik kwam echter vanavond uit de sportschool en onderweg naar huis kwam ik haar tegenmet een andere jonge.
DIT DOET PIJN!!!!
ik ben nog steeds stapel gek op haar alleen weet ze dat niet altans ik heb het haar nog nooit vertelt.
ik zou niet weten wat ik nu moet voel me een beetje verlaten.
k heb onze breuk nooit echt kunnen verwerken.
nu moet ik wel maar hoe.
jeroen
op 4 August 2008 om 6:36 pm
Schrijven helpt echt! Mensen die liever niet voor zichzelf schrijven, maar het fijn vinden om respons te krijgen, kan ik de site http://www.ldvd.nl aanraden. Die heeft mij (en meerdere mensen met mij) iig heel erg geholpen. Ik vond het juist ook zo fijn om daar mijn verdriet te leggen en niet bij mijn vrienden. Puur om te voorkomen dat ik alleen nog maar uit liefdesverdriet zou gaan bestaan, dat teveel in mijn leven daarom zou gaan draaien. Ik heb er zelfs nog een paar nieuwe vrienden aan overgehouden, ook leuk
op 15 August 2008 om 5:02 pm
Hallo..,
Na een relatie van 7 jaar.. Ben ik nu bijna een jaar op mijn eigen. Ik heb een punt achter deze relatie gezet omdat ik zwanger was van hem en ik het niet mocht houden .. Hij vondt dat hij er nog niet klaar voor was!
Ik heb me zo alleen op de wereld gevoeld, niet alleen de pijn heb ik moeten doorstaan maar ook het verdriet en de vragen erbij van hoe dit zo had kunnen aflopen…
Hij was mijn allereerste liefde, en op het moment dat ik hem zo hard nodig had liet hij mij als een baksteen vallen. kwas pas afgestudeerd, had geen werk, woonde bij mijn thuis nog… Ik probeer geen geldig excuus te vinden voor de reden dat ik de abortus heb laten uitvoeren, maar had het verdomd moeilijk… had het zo graag gewild.
Soms stel ik mij de vraag hoe sommige personen na een lange relatie plots met iemand anders gelukkig kunnen worden?
Ondanks er misschien genoeg mensen zijn die beter zijn en mij gelukkiger kunnen maken dan hij ooit heeft gedaan, blijf ik steeds het gevoel hebben dat mijn hart ontbreekt..
Misschien helpt praten erover, maar geloof me, mensen worden het al snel beu “dat geklaag” en vinden dat je maar verder moet ..
Als ik de kans krijg om een oud vrouwtje te worden….? dit zal me gewoon bijblijven voor de rest van mijn leven..
Ik wens alvast iedereen met verdriet veel sterkte en veel succes.. *
op 31 August 2008 om 5:03 pm
!,5 jaar intense band, 3 jaar revalidatie en ben nog niet klaar.
Wiet is slecht maar verdoofd, praten kan neit met zomaar iedereen.
Zij is weg, maar nog dichtbij. Verbreekt het contact, gaat in op waar zij negatief uit kan halen. Op moment als we wel samen zijn door een festival of dat we kiezen om te praten. Is het perfect vertrouwd en gaat het zoals het hoort te gaan. Voor beide geldt dit.
Door mij te kwetsen kom ik steeds verder weg te staan.
Het enige wat mij in de weg staat is; dit maatje heb ik in het begin van mijn leven ontmoet, me soulmaatje die anderen misschien op hun50e pas ontmoeten. Ik wil geen excuus zoeken om te zeggen dat het niet is mijn ware, dat is ze. En ben bang voor zij die niet meer te bereiken is. Geen woord, geen blik, geen gedachte, geen moment, geen vriendschap, geen contact. Dat ze niet meer leeft en ik te weinig tijd met der heb door gebracht. Of ze niet genoeg weet…. Nou ja… ik weet hoe het klinkt maar ik weet ook hoe het voelt.
Ik schrijf van me af, zing en denk veel. Misschien soms teveel. Ben ik de enige met precies dit?
op 27 September 2008 om 3:27 am
wellicht schrijf ik het in een foute discussie.
Maar ik heb toch een vraag.
een kennis, had een relatie met getrouwde man.
man sterft. Ze leest dat op internet. Alhoewel het uit was, op een
uurtje af en toe, pakweg hooguit in de 3 weken, is dit afschuwelijk.
Maar hoe zit het met de weduwe, die een zielig telefoontje krijgt,
het nog niet doorheeft, en een brief op het graf van haar man aantreft,
gericht aan de dode.
Ik vind met name dit laatste zo triest, dat ik die kennis verafschuw,
ongeacht excuses.
Ik ben hier idd van op de hoogte, ben er eigenlijk lang vrij zorgvuldig mee
omgegaan. Dingen lekken echter uit, na pakweg een jaar. ( dit terzijde)
Mijn afschuw, is zeer zeker ook gericht dat zelfs via internet, het leed van
de minares uitgebreid uit de doeken werd gedaan.
Hoe leeft zo’n weduwe verder? ze kan niets meer navragen
groetjes Tan ( mijn aktie, om diegene niet meer als kennis te zien, nam en neemt nog steeds ook abnormale vormen aan)
mans
op 6 November 2008 om 10:39 am
Ik heb dit jaar een relatie van 8 maanden gehad met een getrouwde man.
Deze is vorige week vrijdag echt gestopt, omdat hij zijn kinderen niet wil verliezen. Deze zijn 20 en 24 jaar oud, hij zegt dat hij nog steeds van mij houdt en ik de vrouw van zijn dromen ben??? Het verdriet is verschrikkelijk ik zou willen dat daar een medicijn voor was, ik moet nu naar tegen hem doen(wij zijn ook collega’s) anders kan ik niet verder. Maar ik mis hem enorm. Heb een hele goede vriendin en wij hebben de afspraak als ik maar even het gevoel krijg dat ik hem moet bellen of naar hem toe wil bel ik haar of ga ik naar haar toe. Ik weet dat het iedere dag minder zal zijn het verdriet, maar ik weet ook dat ik mij niet meer zo snel zal geven want je bent dat zo kwetsbaar.
liefs N
op 26 December 2008 om 7:42 pm
Ook ik zit nog steeds met een groot verdriet wat niemand in mijn omgeving begrijpt.
5 jaar geleden kwam ik een man tegen.waar ik direct hotel de botel van werd.Hij was weduwnaar en had 2 dochters waar zijn zus voor zorgde als hij moest werken.
Om dat hij nog al een mooi eind uit de buurt woonde en ik op dat moment nog geen auto had.Kwam hij regelmatig bij mij.
Soms door de week ,of een dag in het weekend.
Ik was het gelukkigste mens van de wereld.
Om dat zijn kinderen het zwaar hadden met het verlies van hun moeder zouden we nog even wachten dat ik kennis zou maken met ze.
Hun moeder was omgekomen bij een auto ongeluk vertelde hij mij.
Toen we dik drie jaar met elkaar omgingen kwam ik er via via achter dat zijn vrouw niet was overleden.Maar gewoon met de kinderen thuis zat.
Hem hem daar na gevraagt en naar lang aarzelen zei hij dat het zo was .Maar niet zonder mij kon.Naar lang nadenken heb ik hem nog een kans gegeven ,maar dat lukte niet meer van mijn kant.Het vertrouwen was weg .Tot 5 maanden geleden heb ik er definitief een punt achter gezet.
Maar wat blijft het zeer doen.Ik durf geen mens meer te vertrouwen.
Want ik kan hem niet vergeten ondanks dat hij gelogen heeft tegen mij.
Vergeet niet dat ik zielsveel van hem hield.Ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan.Wel weet ik dat hij bij mij nooit meer een kans zal hebben!!!
Ook al zou hij nu voor mij willen kiezen.
Daarvoor deed hij me te veel verdriet waar ik nu nog midden in zit.En wat niet over wil gaan.
En Nina………..Ik bewgrijp je maar al te goed hoe jij je voelt.
Heel veel sterkte meid.
op 24 March 2009 om 7:46 pm
Ik weet niet meer hoe ik verder moet. het is nu 3 maanden geleden dat hij bij mij weg is gegaan. We woonde samen. Ik kreeg eind november een miskraam en net voor kerst is hij weg gegaan. het doet allemaal zo’n pijn.. hoe hij met mij omging. hij wist dat ik niet uit elkaar wilde. maar alles was mijn schuld volgens hem en hij heeft zoveel van me afgepakt, ook iets dierbaars dat ik van hem kreeg.
al 3 maanden lang huil ik elke dag en ik ben gesloopt.
me lichaam doet pijn en geestelijk ben ik op.
ik heb geen leven meer.. ik zit maar binnen de hele dag.
vrienden die we hadden laten mij niks meer horen.
ik heb hem nooit meer gezien
alles doet me aan ons samen herinneren.
ik snap het niet, ik heb nooit antwoord gekregen op mijn vragen.. waarom?
ik heb zo me best voor hem gedaan.. ik deed alles voor hem
op 21 August 2009 om 5:38 am
ik heb 2 jaar terug een relatie van 2 jaar gehad…
Het was een hele intensieve relatie, en ik was in het begin erg huiverig om de relatie aan te gaan (bang eigenlijk)..om mijn gevoelens open te stellen.
Uiteindelijk ben ik veel van haar gaan houden en ben ik er echt voor gegaan, op dat moment ging het voor een paar maanden top.
Totdat zij aan haar kant heel erg veel problemen kreeg met haar familie, dit brak haar en sinds toen was ik haar ook kwijt…heb hier alles aan gedaan om haar terug te krijgen, maar dat is nooit meer gelukt…
ik ging er aan onderdoor, verloor zelfs mn baan door alle tijd en voornamelijk energie die ik er in stopte…Ik probeerde zo hard mijn best te doen om er voor haar te zijn alleen dit lukte niet en liet zij niet toe…uiteindelijk belde ze met met kerst dat ze met uit was gegaan en dronken met iemand had gezoend…dit brak mijn hart destijds…dit terwijl ik er zoveel voor haar probeerde te zijn..ik was echt zo boos maar kon haar niet laten gaan, begreep haar pijn door alles en vergeefde haar eigenlijk vanwege de “situatie”…sindsdien ging het heel erg hard bergafwaards…en uiteindelijk ging ook ik vreemd…ondanks dat ik nog van haar hield…ik was de weg kwijt…ik was gebroken.
Na verloop van tijd,veel ruzie veel pijn….heb ik het moeten stoppen, ik ging er aan onderdoor (familie en vrienden herkende me niet meer). Net op het moment dat ik de knoop doorhakte, eindigde zij in het ziekenhuis vanwege haar hart…ze vertelde mij bijna niks hierover…toen ik het hoorde was ze boos op mij natuurlijk…ik was zo kapot door alles dat ik niet naar haar toe ben gegaan en uiteindelijk heeft ze het zonder mij door moeten staan…(terwijl ze belde..nam ik niet op etc…) ik kon het gewoon niet…en voel me hier schuldig om..
waarom ik dit schrijf en op deze website terecht ben gekomen is omdat ik nu 2 jaar verder ben…en om 4.00 uur in de ochtend wakker werd omdat ik over haar had gedroomt..zo een droom alsof t echt was…en moest huilen…terwijl ze in de afgelopen 2 jaar veel contact heeft gezocht..en ik daar niet op reageerde…ik mis haar nog steeds…zij is verder weet ik toevallig en heeft een nieuwe vriend..ik heb veel scharrels gehad…maar nooit wat serieus…bewust merk ik nu..
ik wil verder…want ik kan niet terug…dit weet ik maar zoveel wat ik blijkbaar nog moet los laten en niet heb verwerkt..vandaar dat ik dit schrijf…
toch zou ik haar willen zien…al is het alleen om dingen uit te leggen..zij is verder dus dit zal nooit gebeuren weet ik…maar dat verander niet dat ik het wil…en dat het nog steeds pijn doet….
op 6 October 2009 om 2:35 am
Ik zit al meer dan twee en een halfjaar vast, heb een relatie gehad van anderhalf jaar, dus ik zit al bijna vier jaar met hetzelfde meisje in m’n hoofd. Ik heb totaal geen wraakgevoelens, maar ik hou gewoon nog steeds van haar en kan er maar niet vanaf komen, ik ben twee jaar geleden verslaafd geraakt aan heroine, en ben ongeveer een halfjaar helemaal clean, met de nodige middelen, wat ik ook doe die liefde voor haar blijft gewoon, en het doet verschrikkelijk veel pijn, ik ben ook absoluut niet lelijk, heb zat vriendinnetjes gehad en heb nu ook al een jaar iets met iemand anders maar ik droom nog wekelijks over het meisje waar ik niet van af kan komen. Ik vind het ook zo vreemd omdat ik absoluut geen hoop heb dat ze terug komt, maarja ik raak nu op een punt dat ik dit als een stuk van mezelf beschouw.
groetjess
op 14 October 2009 om 9:19 pm
Ik ben niet zo,n typ die gauw over gevoelens praat met mensen die ik niet ken.Maar misschien help het als ik het nu toch eens ga doe.
Ik schrijf dan ook onder een andere naam,en wil mijn eigen naam niet blood geven.
Omdat ik op deze site leest dat ik niet de enige bent die niet weet hoe je iemand moet loslaten.
Vooral als je nog zoveel van die persoon houd,en hem eigenlijk helemaal niet loslaten wil?
Mijn verstand weet gewoon dat het beter is,maar mijn hart zit nog vol van verlangen naar hem.
Terwijl ik weet dat hij mij niet meer wil zien of maar spreken wil.
Ik heb al bijna een jaar last van deze gebroken relatie.het is net of ik blijf steken en maar niet verder kan met mijn gevoel en mijn verdere leven.
Hij heeft mij zo gekwetst,zoveel belooftes gedaan,mij zo vernederd.
Ik heb het gevoel dat hij mij alles heeft afgenomen.
Mijn vertrouwen,mijn eigen waarde,mijn liefde en mijn respect.
Voor hem was het niet meer dan een leuke bezigheid voor een paar maanden.
Na de breuk mij alleen nog wilde houden als tussen doortje.
Mij na die tijd nog zoveel pijn heeft aangedaan..Niet lichaamlijk maar geestelijk,vooral in woorden die hij zei.
Alles met een vieze lachje afwimpelde,wat ik ook maar zei of schreef.
Alles was voor hem een spel.
Een spel zonder uitleg waar ik recht op had.
Ik die met de rug tegen de muur werd gezet door hem,geen uitweg meer zag om mezelf nog te kunnen redden,heb hem verraden bij zijn vriendin.
Tot de dag van vandaag,8maanden verder voel ik mij nog steeds zo schuldig om wat ik gedaan hebt..
Dit was nooit gebeurd als ik niet door dit alles ziek was geworden,ziek van de pijn die hij mij aan gedaan heeft.
Zo ziek dat ik niet meer verder wou met mijn leven,en er hulp bij moest komen.
Tot nu toe ben ik nog steeds bezig om mijn eigen weg terug te vinden,mijn belans en mijn eigen ik..maar helaas is mij dat nog steeds niet gelukt.
Praat nog veel met vrienden(innen),maar niemand die maar kan doordringen.
Soms ben ik zo radeloos en weet me geen weg meer,maar ik weet dat ik verder moet..
Vooral omdat ik ook nog 2 jonge kinderen hebt,die mij hard nodig hebben.
Maar vraag mezelf vaak af waarom of voor wat ik nog verder moet..
Groetjes
op 16 October 2009 om 8:16 pm
Hey , ik heb net een relatie achter de rug met een meisje , niet zomaar een meisje , voor mij was zij alles waar ik voor leefde.We hebben samen lief en leed gedeeld.Elkaar gesteund door dik en dun.Helaas ben ik nogal onzeker over mezelf en zoek ik steeds bevestiging om me toch maar dat beter te kunnen voelen.Dit samen met verscheidene andere problemen heeft ervoor gezorgd dat ik haar om de duur afstootte , vooral door al mn vragen en paranoia gedachten.
Ik zie haar nog steeds zo enorm graag , ik ben binnengebracht voor 2 dagen ,en heb daar met een psychologe gepraat omdat ik het even niet meer zag zitten, zij zij ook dat de remedie met het van je afschrijven echt wel lukt.
Ik hoop dat me dit zal lukken . Kmag niet denken da ze iemand anders zou hebben en niet meer van me zou houden.Daarom wil ik er vanaf ,dat de pijn niet nog erger zou worden. of….
Wou ik dat ze me terugnam , en dat misschien ergens toch maar beter zou kunnen gaan.Tis zo hard voor me , ik kan aan niks anders meer denken , alleen zij is de persoon in mijn leven , alleen zij is mn echte steun , juist haar ben ik kwijt . en da doet zo’n pijn :’-(
op 8 March 2010 om 2:00 pm
Na 3 jaar en de 8ste breuk met mijn vriendje heb ik besloten om nu toch echt verder te gaan. En toch de twijfel blijft bestaan. We houden allebei zielsveel van elkaar…en laten elkaar ook niet echt los. Maar het brengt ons steeds weer op hetzelfde punt. Ik heb me aangepast en geprobeerd de mindere dingen anders te benaderen, maar als alleen een van beiden hiertoe bereidt is, dan gaat het niet werken. Toch ik blijf de hoop houden dat het ooit weer helemaal zo wordt tussen ons als het zou moeten zijn. Ik weet het, ik houd mezelf voor de gek…ik moet door, moet het achter me laten. Dit keer voorgoed. Hij weet namelijk, dat als ik weer met beide benen op de grond sta, het verdriet heb verwerkt en hij weer in de picture verschijnt, ik door de knieën ga. Ik probeer te leren van mijn fouten en het nu voorgoed los te laten en geen hoop meer te hebben. Maar toch….het doet zo’n pijn…zeker als de liefde van beiden kanten komt!
op 8 March 2010 om 3:39 pm
Even mijn hart luchten…. Na een relatie van bijna 5 jaar… vorig weekend is hij vertrokken.. hij die communicatie zo belangrijk vond, die ons soulmates noemde en dit terwijl ik heel voorzichtig was/ben in relaties uit angst gekwetst te worden! Hij die erbij was toen mijn mama haar laatste adem uitblies; mijn maatje, mijn alles…. Twijfel… angst…wat nu? Hoe verder? we gingen trouwen…Waarom? is er iemand anders? Moest ik een waardige uitleg krijgen over het waarom; ik zou het aanvaarden, met pijn in het hart weliswaar maar ik zou het kunnen plaatsen! Geen uitleg, niets, na alles! How could you????
op 2 April 2010 om 3:24 pm
het is nu sinds een week uit en weet dat t het beste is om vredig uit elkaar te gaan omdat je dan pas echt verder kan.Maar in praktijk is dat niet zo makkelijk.ik heb in een relatie gezeten waarin niet werd gecommuniceerd.ik weet dat het heel belangrijk is om dat wel te doen,want anders stapelen dingen zich op. dat is voor mij 1+1=2..ik heb 5 jaar met haar een relatie gehad en 5 jaar heb ik rond moeten lopen met de dingen waar ik mee zat. met als gevolg dat ik hoog in mn emotie kwam te zitten en daardoor niet meer normaal kon functioneren.op mn werk had ik het moeilijk en omdat je weet wat de gevolgen zijn blijf je het proberen.mijn ex heeft alleen maar scharrels gehad en een paar relaties waarin bedrog van 2 kanten aan de orde was en ik was haar eerste man die haar trouw was.ze deed weinig tot niks in huis en was constant aan t blowen.alles wat ik over haar gedrag zei werd in een fractie van n seconde omgedraaid en ik kreeg er de schuld van.ik heb de kar in mn eentje moeten trekken en kon er maar geen afstand van doen omdat ik zielsveel van haar hield,en nog steeds.en ik hoopte dat ze ooit zal veranderen.ik heb veel meegemaakt en een hoop moeten rechtzetten in mn leven,waardoor ik nu veel begrip kan hebben voor het gedrag van mensen.na een maand had ik er eigenlijk al een punt achter moeten zetten,omdat het een onmogelijke situatie is.uiteindelijk is zij het die niks meer voor mij voelt en afgezien van het feit dat het beter is,vind ik het erg moeilijk om te accepteren dat zij nu degene is die t niet meer met mij ziet zitten.ik weet dat ik graag maatjes zou willen zijn maar ik ben zo boos dat alles er nu op een verkeerde manier uitkomt.ik hoop dat ik het een plek kan geven want het zou zonde zijn als ze helemaal uit mn leven zal verdwijnen.is het allemaal wel de moeite waard?
op 13 August 2010 om 12:41 pm
Na vijf en een half jaar heeft zij de relatie verbroken.De eerste twee jaren waren geweldig.We gingen vaak stappen en hadden alleen maar oog voor elkaar.Als we een dag niet samen waren , dan werden we overmand door gevoelens van gemis.In de derde en vierde jaar kreeg ik het uitermate druk met me studie en muzikale carrière. Ze klaagde toen veel over het feit dat ik haar te weinig aandacht en tijd schonk.Ik nam het maar voor lief en dacht ach ze zeurt fft, maar ze zal nooit bij me weggaan.En dus ging ik vrolijk verder met me eigen zaken.Op een gegeven moment vond zij haar passie..salsadansen.En vanaf dat moment werd de afstand tussen ons alleen maar groter.Ik kreeg het gevoel alsof we kamergenote waren , of goede vrienden, maar geen geliefden.Ik herinner me nog de bewuste dag dat ik mijn gevoelens aankaartte.Ze was het met me eens en zei dat we misschien een tijdje uit elkaar moesten.Na een week kwamen ze tot de conclusie dat we te ver uit elkaar waren gegroeid. En ondanks ik dezelfde gevoelens had, wilde ik me er toch niet bij neerleggen.Ik bleef contact zoeken en ze bleef me structureel afwimpelen.Tot ik er genoeg van had en verder ging met me leven.Ik kwam weer lekker in me vel en als ze belde nam ik niet op. Ze heeft huilend naar me moeder gebeld en me zus met de mededeling dat ze een grote fout heeft gemaakt.Ik zat op dat moment goed in me vel en wilde het daarom niet opnieuw proberen.Maar ik bleef maar vastklampen aan die mooie jaren, dus ik dacht waarom niet.De eerste keer seks na lange tijd was niet zo spectaculair als je zou moeten zijn.En vanaf dat moment werd de seks slechter, maar ik nam er genoegen mee.Want ik hield zoveel van haar dat de seks me niet meer boeide.Als we maar samen waren.Een paar dagen voordat we op vakantie gingen heeft ze de relatie verbroken met de mededeling dat er geen seksuele spanning meer tussen ons is.Ik heb me nooit zo klein gevoeld.Me ego en trots spatte uiteen en ik voelde me enorm verslagen.Ik kan zo boos worden op mezelf als ik denk aan de periode dat ik na de break up goed in me vel zat.Ik zou veel verder zijn als we niet weer bij elkaar waren gekomen.Ik heb het gevoel alsof ik niet goed genoeg was voor haar en dat doet zeer.Ik vrees ook dat ik nooit meer zo iemand zal vinden zelfstandig, lief en mooi.De seks nam ik maar voor lief
op 18 October 2010 om 1:48 am
Wow, goede tips. Heb het gelukkig al lang niet meer meegemaakt.
op 2 November 2010 om 12:05 pm
Ik laat je los ik ben je dankbaar na al die 5 jaar dat het voorbij is en jij de knoop door hakte. Ik was bij jouw omdat ik eenzaam was en nu heb mijn echte liefde samen naar een mooie toekomst bedankt mijn vriend
op 27 November 2010 om 3:19 am
twee jaar verkering gehad met een meisje die in de geestelijke hulpverlening werkt. Constant speelt ze een rol, echt constant. Nu laat ze onbewust boodschappen achter by myn vrienden, die niet juist zijn en haar in haar slachtofferrol steunen. Ik merk dat myn vrienden hun blik naar my toe verandert en dat vind ik erg vervelend. Myn familie zegt dat ik zulke dingen los moet laten. ‘echte vrienden’ kijken daar doorheen immers. Dit levert een hoop vragen op over myn leefwereld. Is iedereen nou zo blind? Moet ik alles recht willen zetten? Begeef ik me tussen mensen die by my passen? Myn ex was zo goed in haar rol dat ik na enige tijd twijfelde aan haar geloofwaardigheid over alles wat ter tafel gekomen is. Kom net van een feest van een vriend. Nu heb ik een klote gevoel, de blikken om me heen. Sommige veroordelingen . . . Onderweg dacht ik nog ‘even schrijven’. Klaar, alleen heb ik niet genoeg aan dit blok op dit moment. Gelukkig voel ik wel enige opluchting . . .
op 27 November 2010 om 2:26 pm
Ik ging 3 jaar met een meisje tot dat het uit raakte. dit is het begin voor de duidelijkheid.
Toen ze mij vertelde dat het beter was als we stopten reageerde ik schokkend kalm. Ik vond het vreselijk maar ik had het gevoel dat ik niets kon zeggen of doen om haar te overtuigen om het niet te doen. dus ik liet haar met rust.
Na tijdje zocht zij weer contact met mij. dit leide weer tot een kleine verbetering in de situatie. Ik was ontzettend gekwetst dus wou ik haar niet zo makkelijk terug accepteren en hier door werd zij steeds afhankelijker van mij. ik ging helemaal op in mijn macht.
Op een gegeven moment had zij een studentenkamer waar ik dan regelmatig op bezoek kwam en bleef overnachten. Dit was ontzettend fijn voor beide. Het was een paar keer voor gekomen dat zij tegen mij aan kroop en mij vertelde dat ze van mij hield, waarop ik geen antwoord gaf terwijl dit wel zo was. dit is erg kwetsend voor haar kan ik mij voorstellen. De reden waarom ik dit deed was wraak, voor wat zij mij gezegd had. IK zie hier wel dat ik de veroorzaker ben van de 2de breack.
Dit heeft een paar maande zich uitgebreid tot ik een huis kreeg. zij wilde graag bij mij inwonen, dit zag ik liever nog even niet gebeuren. We hadden
op een moment eigenlijk wel een relatie zonder dat wij elkaar hier over hebben ingelicht. Ik bleef af en toe weer bij haar ouderlijk huis slapen samen met haar in bed (dan heb je toch degelijk weer een relatie zou je zeggen) dit ivm werk voor haar vader.
Voor de afsluiting van haar studie moest zij 3 maand stage lopen in het buitenland. Ze wilde graag eerst een weekje op wintersport niet ver van de stage locatie. na een paar dagen toen zij er was belde ik haar op en midden in het gesprek vertelde zij mij dat ze met iemand gezoend had. ik had direct op gehangen en ging na denken. dit heb ik een paar dagen gedaan en besloot dat ik haar wel kon vergeven. Als zij besloot wat zij wilde. Ik moet eerlijk zeggen dat ik mij toen pas realiseerde wat ik kon kwijt raken (na mijn machtsmisbruik). Het was voor haar onduidelijk wat wij hadden, ik maakte het maar duidelijk , en ook wat ik wilde en dat was haar. Ik vertelde haar dat ik wel serieus met haar wilde zijn, samenwonen alles. En zij dacht dit niet. wij moesten ,maar weer op houden.
Weer liet ik haar met rust en weer zocht zij contact. Toen ze terug kwam heb ik weer met haar afgesproken om wat drinken. Dit was goed gegaan en tijdje later kwam zij weer bij mij op bezoek we hadden seks gehad en toen we in bed lagen vroeg zij mij hoe ik nog aardig voor haar kon zijn. Ik vertelde omdat ik van haar hield, zij zei dat zij dat ook deed. Ze bleef niet slapen, de volgende keer als ze zou komen moest ze blijven slapen. we begonnen meer te smsen en te bellen die week ze zou 2 keer komen maar dit kon niet door gaan. Ineens stopte het contact weer voor 1 week tot ik jarig was en 5jaar na dat we zijn begonnen met onze relatie. Ze had me gebeld en ik had er uitgenodig. Ze kwam netjes langs met een kaartje en een flesje drank waar ik nog geen troost aan wil hebben. Ze bleef niet lang ivm een wedstrijd de volgende morgen. De volgende dag stuurde ik een sms of ze wilde komen, antwoord was dat ze niet meer zou komen. Ik werd ontzettend kwaad stuurde trug dat ze moest opouden met haar wispelturige gedrag en dat ik van der hield. Haar reactie was dat ze niet meer verliefd was en dat ze dit ook niet meer kon worden. Ik wilde graag antwoorden dat ik ook niet verliefd meer was ! maar ik had besloten dit niet te doen.
Nu een maand later hebben wij verder niets van elkaar gehoord, ik mis haar vreselijk en kan niet wachten tot ik haar weer kan vasthouden. Ik wil alles van deze vrouw, kinderen , toekomst etc etc.
Heel eerlijk wil ik haar niet vergeten. Hoop door dit schrijven me zelf een beetj lichter te maken in deze niet aangename periode.
op 28 November 2010 om 4:10 pm
Lieverds,
Ik ben een half jaar geleden uit een 3 jaar durende relatie gestapt. Daarvoor uit een relatie van 18 jaar. Dus dik 21 jaar lief en leed gedeeld met het vrouwelijke geslacht. En toch ontbrak er iets, of misschien beter gezegd was het juist aanwezig wat eigenlijk had moeten ontbreken! Een onrustig gevoel, mij niet compleet voelen en denken dat een partner dat gevoel bij mij kon wegnemen. In heel veel verhalen van jullie lees ik eigenlijk hetzelfde. Liefde versus haat (en inderdaad de scheidingslijn kan dun zijn), je afgewezen voelen, bedrogen, alles voor een ander hebben overgehad met uiteindelijk het verkeerde resultaat. Niet los kunnen laten, denken dat je leven niet compleet is met juist die partner en maar naar de toekomst gevoelens en ervaringen bedenken waarbij je een nog rotter gevoel krijgt. Geloof me, ik weet er alles van, ben mijn proces ingegaan en heb er heel veel van geleerd. Ik wil jullie graag helpen om verder te komen, om weer van het leven te gaan genieten. En als er maar een is die na dit schrijven snapt wat ik bedoel, ben ik al heel tevreden!
Zelfinzicht….
Wij mensen zijn bijzonder goed in staat om afgescheiden van onszelf een leven te leiden en te lijden. Dit is geen schrijffout hoor, want het gebeurt namelijk allebei! Wij laten ons te veel leven door ons denken ofwel door de geest. Hierdoor hebben velen van ons een negatief zelfbeeld, vinden ons zelf niet compleet, ontbrekende gevoelens, weinig eigenwaarde, enz. Ervaringen en gevoelens opgedaan vanuit het verleden (denk ook aan je jeugdjaren) projecteren op de toekomst. En wat worden we hier gelukkig van….. maar niet heus! Klopt het? Lees dan verder met mij mee….
Er is namelijk geen toekomst, en is alleen het heden oftewel het nu. Niemand WEET namelijk wat er morgen gaat gebeuren! We kunnen het bedenken, maar absoluut niet weten. En juist met dat bedenken gaan we de fout in. Bedenken is namelijk invullen. Invullen met ervaringen en gevoelens opgedaan uit het verleden en projecteren naar de toekomst (morgen, overmorgen of over een week, maanden en zelfs jaren). Schrik niet, maar wat ik hier schrijf is hetzelfde als vooruit met je auto de straat uit te rijden door middel van het kijken in de achteruitkijk spiegel!! We houden onszelf massaal voor de gek!! Alle credits hiervoor hebben we te danken aan ons ego. We hebben haar allemaal, bij de een sterker dan bij de ander, maar voor vele toch de motor om ons leven te lijden… of leiden?
Een moeilijke maar mooie reis…
Om hier anders mee om te gaan is er een oplossing. Probeer minder afgescheiden van jezelf te ZIJN. Ga de diepte in bij jezelf, ga op onderzoek uit wie je nu eigenlijk bent en wat je wilt. Ga zoeken, verder en verder. Ga zoeken naar je zelf…… Naar die plek waar je veilig bent, waar al je gevoelens zitten, waar schoonheid zit, eigenwaarde en zelfrespect. Probeer het gevoel van geluk bij je op te roepen. Waar zit dat dan? Analyseer jezelf en ga naar die plek. Probeer het eens even vast te houden. Dit is niet in enkele minuten gebeurd hoor! Hier kan een hele lange periode voor staan. Maar oefen het, lees je in, verdiep je er in. Probeer het te pakken. En heel misschien, heel misschien wordt elke dag voor jou een beetje zonniger. Ook al is het zwaar bewolkt. Krijg je meer eigenwaarde, ga je meer houden van….jezelf! Want als persoon bij jij al mooi en perfect. Hoef jij jezelf niet te veranderen. Ben je gewoon wie jij bent. Alleen een ander minder “afgescheiden” persoon zal jouw kwaliteiten op de juiste manier weten te waarderen. Je gaat echte liefde voelen, zonder dat daar een vorm aan verbonden is. Je gaat zekerder in het leven staan en zoals je misschien weet weerspiegeld je uiterlijk je innerlijke “huishouding”. Je gaat je beter voelen en misschien gaan mensen zelf zeggen dat je de loopt te stralen! Als je deze ervaring bereikt, ben je al lang een andere weg op jouw levenspad ingeslagen. Je bent van jezelf gaan houden zoals je bent. En dan kan je ook van iemand anders houden zoals hij of zij is. Jouw partner vult jouw geluk niet aan, maar jullie zullen delen in elkaars geluk! Oh ja, dit wil niet zeggen dat een relatie dan alleen maar rozegeur en maneschijn zal zijn. Hoge bergen zijn vaak herkenbaar aan diepe dalen. Geluk is geen constante factor. Er elke dag voor knokken is meer regel dan uitzondering. Maar je zult veel sterker zijn dan dat je ooit bent geweest. Heb je vragen of informatie nodig, dan kan je altijd even een mailtje sturen naar biesmark@live.nl. O ja, ik ben een gewone vent, zonder psychologische achtergrond of werkend hierin. Ik ben dankbaar dat ik mijn proces in mocht gaan. Ik heb er veel van geleerd, en doe het nog dagelijks. Ik krijg een steeds gelukkiger gevoel, ondanks ik op dit moment geen partner heb. Ben er ook niet naar op zoek. Als de tijd rijp is zullen wij elkaar treffen op ons levenspad. En wat heel belangrijk is wat ik bijna vergat te vermelden? Mijn onrust…. die is zo goed als verdwenen. Een ieder die de tijd nam om dit stuk te lezen kan ik maar een raad geven. Probeer vanuit je hart te gaan leven. Dan wordt het geen lijden maar leiden. Heel veel sterkte, liefde en geluk toegewenst aan jullie allen!!
Al lijkt dat misschien nu nog zo onbereikbaar…..
op 10 September 2011 om 2:45 am
Nooit was iets goed of genoeg. Terwijl ik als een slaaf alles voor hem deed en betaalde.Wat ben ik dom dat ik hierin getrapt ben.Stank voor dank.
op 12 September 2011 om 2:14 pm
hallo,
Momenteel lig ik in scheiding. Ik heb de afgelopen jaren heel weinig aandacht, waardering en liefde gevoeld van mijn ex. Ik draaide alleen op voor de huishouding en de zorg voor de kinderen, maar ik deed het niet goed genoeg en ik was te dik. Ik wilde niet meer. Bovendien werd ik verliefd op een collega, wat waarschijnlijk niet wederzijds was. Ik werd door mijn ex beschuldigd van vreemdgaan. Inmiddels zijn we ongeveer 4 maanden verder en ik ben weer verliefd geworden op iemand anders. Ik weet dat deze gevoelens wel wederzijds zijn, maar ik merk nu dat alles mij veel te snel gaat. Eerst die collega, dan die andere man. Pffttt… ik krijg zo langzamerhand een beetje genoeg van mezelf en ik vertrouw mijn eigen gevoelens niet zo. Ik ben bang dat ik meer verliefd ben op de aandacht en waardering die ik van mijn ex hoorde te krijgen, dus ik durf ook nog niet volledig voor deze liefde te gaan. Ik heb hem ook gezegd dat ik even rustig aan wil doen.
op 22 September 2011 om 2:55 pm
Bij mij is de relatie na 2 jaar afgelopen weekend uit gegaan. we hadden ruzie en meneer heeft zijn spullen half gepakt en bleef de hele nacht weg. Volgende dag s’avonds komt hij dood leuk weer binnen stappen en zegt “zullen we alles maar vergeten?” Ik vond van niet, als je zo drastisch een nacht weg kan blijven zonder te vertellen waar je uithangt en je spullen al zo goed als allemaal heb ingepakt dan neem ik aan dat je voor je zelf dan een keuze hebt gemaakt. Vervolgens is het heel vervelend verlopen. Hij heeft zelfs de politie op me afgestuurd.
Ik denk dat het goed is zo, maar de afsluiting is er niet helemaal geweest. en dan is er nog een kindje (Mijn kindje van een andere vader) in het spel die altijd de dupe is van deze dingen.
Tevens is hij een gebuiker van coke, daar ging heel veel geld naartoe, dat er eigelijk niet was. Hierdoor had hij ook heel vaak mood swings.
Hoop dat ik nu verder kan in een gezonde situatie.
Veel sterkte iedereen.
op 29 September 2011 om 12:39 pm
Ben net vier weken uit een relatie. Hij had nog iets met zijn ex. Hij was in een relatie gedoken met mij. Wat een compliment is .. maar hij sliep ook nog met zijn ex. Dit is twee keer gebeurd in 3 maanden. Ik kon het aan alles merken, maar hij ontkende en loog. Uiteindelijk ben ik erachter gekomen dat hij vrij nam van zijn werk om bij haar te zijn. En hij sliep de rest van de week bij mij. Hij kon niet kiezen. Waar ik ziek van ben is het liegen. Het zou fijn zijn als hij nu gewoon alles zou vertellen wat er gebeurt is. Dan kan ik verder. Ik zou niet eens boos worden. Ik kan niet tegen liegen. Ik begrijp niet dat als je drie maanden samen bent geweest, dat iemand glashard liegt. Hoe hiermee om te gaan?
op 3 October 2011 om 10:33 pm
Bijna 4 jaar heb ik een relatie gehad met een turkse jongen, nu is het al een maand uit. Voor mij is dit zo moeilijk en ik heb vooral dubbele gevoelens pfff.Ik haat hem/houvan hem/mis hem/wil hem nooit meer zien pffff klote gedachtes. Alles is verziekt door zijn levenstijl.. meneer leefde in de nacht en overdag sliep hij (je snapt dus wel dat dit al zwaar frustrerend is) Ik had t al zo vaak uitgemaakt en elke x nam ik hem maar weer terug en probeerde ik t weer en beloofde hij weer te veranderen.. ja dat lukte een week hooguit, toen kwam meneer een keer bezopen thuis met glitters op zen kop.. of kreeg ik weer te horen je vriend reed op t zandpad(hoeren) telefoon snachts uit .. ik werd dan weer heleeeeemaal gek!! Hij kon ook wel heel erg lief voor mij zijn en wilde ik ook altijd bij hem zijn.ik kan gewoon een boek erover schrijven zoveel heb ik mee gemaakt en gepikt met me stomme kop en het ergste is ik mis hem nu gewoon weer terwijl ik zelf denk: volgens mij ben ik gek geworden… Ik was vorige maand per ongeluk zwanger (het was net uit toen ik erachter kwam) en heb gewoon abortus moeten plegen omdat hij een heel verkeerd leven leid en het maar niet in wil zien en ik met hem absoluut geen toekomst heb. Hij is 34 jaar en woont nog bij zijn vader in huis. Hij heeft wel bij mij gewoont maar hij maakte het gewoon te bont om nachten weg te blijven en overdag in me bed te liggen. Samen leuke dingen doen zat er niet in alleen als ik met hem naar de kroeg wilden. Mijn probleem is ook dat ik heel slecht tegen alleen zijn kan. Kon ik me gevoel en gedachten maar uitschakellen. Ik ga toch maar eens proberen veel herinneringen op te schrijven misschien dat t helpt. Ik heb ook vaak wraakgevoelens, gewoon t idee dat ik me zo heb laten behandellen en alles maar pikte bah om van te kotsen.. Hoop dat dit heel snel verleden tijd word.
Verder jullie allemaal ook veel sterkte xx
op 13 October 2011 om 9:09 pm
Hallo mensen,,
Na een jaar een relatie te hebben gehad met een superleuk en lief meisje heeft zij mij vorige week helaas verteld dat het over is. We woonden samen nu een half jaar en had het gevoel dat het gewoon goed zat. Ik zit nu op ons balkon de laatste avond want morgen komen haar ouders alles verhuizen. Ik hou nog zielsveel van haar en wil haar graag terug. Als ik Alleen ben kan ik alleen maar denken aan haar. Ik ben ook noot goed geweest om over mijn gevoelens te praten du toen ik hoorde dat ze het uitmaakte werd ik verdrietig maar dat kon ik tegenover haar niet zo uiten. De week ervoor had ik al te horen gekregen dat ik op mijn werk niet meer hoefde terug te komen en had ik met sporten al mijn duimbanden ingescheurd. Dit alles zorgde ervoor dat alle emotie in een keer naar boven kwam. Dit resulteerde helaas in een gebroken raam. Maar kon er niks aan doe alles ging toen vanzelf. Heb er nog elke dag verdriet van maar kan dat alleen uiten tegenover mijn ouders. Ook zij heeft het er nog elke dag moeilijk mee. Daarom is het àllemaal ook zo moeilijk. Ik hoop dat ik hierdoor misschien weer een beetje positieve gedachtes kan krijgen door van me af te schrijven. Alles wat hier staat in dit forum doet alles weer herbeleven vooral die mooie dagen. Maar we zijn wel als vrienden uit mekaar gegaan dus ik hou gelukkig contact met haar. En hoop dat er ooit voor mij die kans weer zal komen dat ze me weer in de armen sluit en zegt: Ik hou van jou!!! Groetjes Arjen
op 22 October 2011 om 12:59 pm
Maar ik heb echt geen medelijden met mensen die nu zielig lopen te doen omdat ze zo verliefd waren op een leugenaar, óf iemand waarbij een relatie verboden was, totaal irrëel, of al vanaf het begin gedoemd om te mislukken.
Dat heeft niks te maken met het feit dat je niet gelijk kan weten of iemand een leugenaar is.
Velen kiezen bewust, zeer bewust voor die ‘roes’ die je alleen kan beleven door even gewoon niet te willen zien wat je niet wilt zien.
Dat geldt zelfs voor -de vele- getrouwden die gaan scheiden waarbij opeens ‘de vlam uit is’ e.d.
Het feit dat de meeste scheidingen geïnitieerd worden door vrouwen, is een teken aan de wand voor het willen leven in een droomwereld.
Ik put heel veel kracht uit die gebeurtenissen om me heen, door toch kritisch genoeg te blijven als ik iemand ken.
Natuurlijk heb ik wel eens een fout gemaakt, maar die waren emotioneel te overzien.
En dan overheerst het rotgevoel tenminste niet naast het hele leuke avontuur wat je ernaast hebt beleefd:)
Nogmaals: vanaf het prille begin kan je sommige dingen gewoon niet weten zonder iemand een beetje te leren kennen, maar zoals sommige mensen echt bewust al hun alarmbellen uitzetten…ongelooflijk.
Ook in relaties met veel twijfel die maar blijven aanmodderen…daar kies je echt voor, besluiteloosheid is vaak ook een keuze….
Veel mensen (waaronder ik) kiezen er echter bewust voor om zich niet de oogkleppen der ontkenning aan te meten zodra ze iemand zien die ze leuk vinden.
Dan maar even geen roes, maar achteraf ook geen kater waarbij je in uiterste gevallen mannen en vrouwen letterlijk kapot heb zien gaan…zie ook hierboven een paar voorbeelden.
Sluit ik af door te zeggen dat natuurlijk altijd gewoon heel schrijnende gevallen zijn waarbij je een breuk onmogelijk kon zien aankomen.
op 8 January 2012 om 5:54 am
Wat dacht je van verliefd worden op iemand die maar niet over haar ex heen komt die haar slecht behandeld heeft!! Dan neemt ze weer afstand na 2 maanden groei je weer na elkaar toe. Wordt het weer te close, neemt ze weer afstand. Zat met nieuwjaar in tranen op haar bank. Ik kap er mee!!
op 19 January 2012 om 12:26 am
Aankomende juni is het 4 jaar geleden dat mijn ex onverwachts op een dinsdagavond tijdens het avondeten tegen mij zei dat hij bij me weg wilde. We waren al een aantal jaar verloofd en in maart had hij mij ten huwelijk gevraagd. De zondag voordat mijn ex zei dat hij bij me weg wilde was ik in het ziekenhuis geweest voor een IUI behandeling… Achteraf vielen er veel puzzelstukjes op zijn plaats, ik had namelijk het volste vertrouwen in hem, vertrouwen wat hij beschaamde. Het bleek dat hij vreemd was gegaan met andere vrouwen en met één van die vrouwen klikte het erg goed, die vrouw was een vriendin van mij. Tijdens mijn IUI behandeling kon ex niet mee omdat er opeens iets tussen kwam, ik geloofde dat, later werd duidelijk dat hij waarschijnlijk naar zijn nieuwe vriendin is gegaan. Dit is erg maar wat ik het ergste vond en nu nog steeds niet kan verkroppen is dat hij mij financieel het vel over de neus heeft gehaald. Ik merk, nu bijna 5 jaar later, nog steeds financieel de gevolgen van die relatie. Dit vreet aan me, ook omdat ik weet dat hij heel snel na onze relatiebreuk zijn voeten bij zijn nieuwe vriendin onder de tafel heeft gestoken. Ik heb er maanden over gedaan om mezelf weer een beetje onder controle te krijgen, heb echt rouwverdriet gehad! Jee, wat een pijn en hartzeer! Ondertussen heb ik een zeer, zeer lief vriendje maar toch durf ik niet volledig voor hem te gaan, ben nog steeds bang om weer zo intens gekwetst te worden. Ik heb mijn ex destijds uitgekocht vwb de woning. Mijn nieuwe vriend wil heel graag samen met mij een ander huis kopen, ik durf niet want mijn huis staat nu alleen op mijn naam en geeft me een stukje onafhankelijkheid. Ik zou niet weten wat ik moest doen als ik weer de hele strijd en misere van ruim 4 jaar geleden moet doorstaan als mijn huidige vriend zegt dat ie met de relatie wil stoppen, stel dat we samen dan een koophuis hebben? Ik weet, of denk, dat mijn huidige vriend me niet zo zal behandelen als mijn ex heeft gedaan maar toch.. Ik durf niet meer! Ik durf niet meer volledig voor een relatie te gaan, niet meer voor een officieel samen. Ik wens mijn ex zo ongelofelijk veel ellende toe, pure haat voel ik voor hem. Ik heb zoveel van hem gehouden, zo voor hem gevochten, zelfs toen hij bij die ander woonde heb ik voor hem gevochten, soms zei mijn ex dat we toch wel samen oud zouden worden in huize Avondrood.. Ik kreeg hoop.. Ex heeft me zoveel aangedaan, ineens was bv de telefoon afgesloten, daarna heeft hij alle electrische apparaten zoals tv, dvd, laptop, camera uit huis gehaald zonder te overleggen (ex had nog sleutel omdat huis op beiden naam stond en ik dacht dat hij terug zou komen) Ik weet nog dat ik uit de nachtdienst kwam en tegen het middaguur iemand beneden hoorde praten; was mijn ex met de makelaar! Je wilt niet weten wat dit met je doet en geloof me, ik zit niet in een slachtofferrol, dit is pure werkelijkheid! Och, er is nog zoveel meer gebeurd…Ik mocht bv. op zaterdagavond niet thuis zijn want dan zou hij met zijn nieuwe vriendin op de bank gaan zitten want het was ook nog zijn huis, zei hij dan. Ik ben op zaterdagavond niet weggegaan maar bij iedere auto die voorbij reed was ik mijn hoede. Toch, toch gaat het beter met me, eerst dacht ik iedere seconde van de dag aan mijn ex, nu is het een paar keer per week, niet omdat ik hem terug wil maar omdat ik hem niet kan vergeven voor wat hij me heeft aangedaan. Verterende haat is niet goed voor een mens, ook niet voor mij maar ik weet niet wat ik eraan moet doen om het los te laten daarom schrijf ik, in een opwelling, deze brief. Ik hoop dat het niet te warrig over komt.