Welkom op het weblog van psycholoog Marcelino Lopez, mede-eigenaar van RelatieKlik en Knuz, tekstschrijver en zelfstandig coach te Amsterdam.
Dit blog is een klankbord voor onze gratis
relatiesites RelatieKlik en Knuz: een ideaal medium om mijn kronkels en nieuws over relaties, dating en psychologie te delen.
Over Marcelino
FAQ
Pas op voor de lieverd!
Ik heb ruzie gemaakt. Althans, zo heb ik het begrepen. De vriendin van een goede vriend - laat ik haar Linda noemen - was boos op me. Ik wist van niks totdat mijn vriend het op vermoeide toon uitlegde: “Linda was niet zo blij met je. Nee, dat heeft er echt wel ingehakt… ” Het klonk alsof hij het omwille van mij nog wat verzachtte.
Nou is het algemeen bekend dat psychologen er in hun eigen leven een zootje van maken. Ik ben waarschijnlijk niet anders. ‘Wat heb ik nu weer gedaan?’ vroeg ik mezelf schuldbewust af.
Blijkbaar had ik Linda een impertinente vraag gemaild.
Ik had Linda (namens een collega-journalist) gevraagd of zij haar vriendin kon vragen mee te doen aan een interview. Die vriendin had iets heel vervelends meegemaakt en mevrouw de Journalist was toevallig bezig aan een artikel dat daar over ging. Noch ik, noch de journalist hadden contactgegevens van Linda’s vriendin dus ik vroeg het Linda.
Er zat geen enkele druk achter de vraag maar desalniettemin zou het Linda twee heel vervelende dagen bezorgen. Ze kwam erdoor in een dilemma. Linda is namelijk een lieverd, en een goedzak. Ze wilde én mij graag helpen én haar vriendin het leed van een interview besparen. Ze dacht dat het te confronterend voor haar vriendin zou zijn. Zij was nog niet bekomen van het misdrijf waar zij slachtoffer van was geweest.
Ze besloot haar vriendin er niet mee lastig te vallen, maar vond het tegelijkertijd moeilijk mij teleur te stellen. Onwetend dat dit dilemma speelde had ik haar twee dagen later aan de lijn. Met grote moeite en na een lange verontschuldigende uitleg zei ze dat ze het haar vriendin niet zou vragen. ‘Aha, ik snap het, zei ik, jij kent haar het beste, ik zal het de journalist vertellen.’
Het kon mij verder weinig schelen, maar zij dacht blijkbaar dat ik toch teleurgesteld was. Ze legde daarom nog een keer uit waarom ze het niet had gedaan. ik probeerde haar weer gerust te stellen. ‘Ik vind het echt prima, het verhaal komt er ook wel zonder de hulp van je vriendin. Bovendien, ik ken die journalist verder ook niet echt, het maakt echt weinig uit. Het welzijn van je vriendin is belangrijker.”
Mijn oprechte goedkeuring las ze blijkbaar toch weer als een teleurstelling. Ze vervolgde haar verontschuldiging: “ik wil je echt graag helpen, maar die vriendin heeft het echt nog zwaar en ze praat er niet graag over…” Na een tijdje werd ik ongeduldig en besloot het gesprek een andere kant op te dwingen. “Het is prima, wanneer komen jullie weer eens samen op de koffie? zei ik terwijl ik een lichte irritatie probeerde te onderdrukken. Nadat we succesvol een koffie-afspraak maakten voor komende woensdag hingen we op.
Voor mij was de kous af. Voor Linda niet. Aan de ene kant was ze nog steeds overtuigd dat ze mij teleurgesteld had (waarom klonk ik anders op het laatst ietwat geïrriteerd?), aan de andere kant was ze boos dat ik zo weinig meelevend had gereageerd met het feit dat ik haar twee moeilijke dagen had bezorgd.
Hiermee was ik blijkbaar in een eenzijdige koude oorlog belandt.
Wat ik zag als een simpele vraag waarop Linda’s vriendin met ‘ja’ of ‘nee’ kon antwoorden, was voor Linda het begin van een dagen durend dilemma en een paar slechte nachten. En nou hebben we ruzie!
Iemand nog een goede tip over hoe een onhandige relatiepsycholoog zoiets goed kan maken?
P.s. De collega-journalist had het emailadres van Linda’s vriendin op een andere manier weten te bemachtigen. De vriendin had inderdaad geen zin om mee te werken: ze had die week namelijk al twee interviews gegeven. Dat vond ze wel genoeg.
op 8 December 2008 om 8:42 pm
Zoals ik het zie is ‘Linda’ inderdaad een lieverd maar niet voor haarzelf. Ze cijfert zichzelf weg en voelt zich verplicht om aan jouw vraag tegemoet te ‘moeten’ komen. Uiteraard voelt ze zich dan ook verantwoordelijk om haar vriendin te ‘moeten’ beschermen en tussen die twee een keuze te moeten maken. Beiden keuzes brengen echter hetzelfde dilemma teweeg dat een van beide vrienden boos of teleurgesteld zal zijn.
Maar hoe het zal zijn is dan een interpretatie vanuit linda’s eigen verantwoordelijkheids(schuld)gevoel. En hetzelfde kan natuurlijk ook voor haar vrienden gelden in hoeverre zij daarin meegaan. M.a.w, als er iets goed valt te maken is het wellicht het eigen besef van een gezonde grens aan verantwoordelijkheidsgevoel. Er is immers alleen een vraag gesteld waar een antwoord op gegeven kon worden.. Maar dat wist je al.. gr,pw
op 9 December 2008 om 1:04 pm
Dat is een bekende situatie! Ik ben zelf vrouw(mocht dat uberhaupt er iets mee te maken hebben…) en dit overkomt mij bij vriendinnen het meest. Alhoewel, ik heb ook wel eens écht lomp gereageerd tegen een vriend…
Ik ben het eens met PW dat een gezonde eigen grens een belangrijk kompas is. Aan de andere kant vind ik het nog steeds moeilijk om daarmee te werken als de ander zich niet van dat mechanisme in zichzelf bewust is.
op 1 April 2009 om 9:28 am
Ik lees het nu pas en wellicht is het allemaal al weer opgelost, maar je verhaal zette me toch aan het denken.
Ik vind jouw interpretatie van haar reactie heel aardig, maar ik zie ook een andere – helaas wat minder aardige – mogelijkheid, al is dat ook maar op basis van de informatie die ik uit jouw relaas kan halen, dus ik kan er natuurlijk helemaal naast zitten.
Haar reactie past niet bij het beeld dat je van haar schetst. Mensen die geen nee kunnen zeggen omdat ze de ander niet teleur willen stellen, zullen die ander (jou dus in dit geval) niet snel iets verwijten. Ze zijn doorgaans eerder geneigd de schuld bij zichzelf te zoeken.
Jij reageerde ook niet “onbegrijpend”, integendeel. Je had juist alle begrip voor haar beslissing om haar vriendin niet lastig te vallen en daardoor zou ze juist opgelucht moeten zijn. Het dilemma werd immers voor haar opgelost? Het lijkt er eerder op dat ze zelf teleurgesteld was omdat het “artikel ook wel zonder haar hulp af zou komen”.
Zij legt hoe dan ook iets op jouw bord wat daar niet thuis hoort. Ze kan – zo blijkt - namelijk best goed nee zeggen, ze maakt er alleen een onnodig groot drama van met - en dat zou een rode vlag kunnen zijn - als middelpunt haarzelf en dus niet haar vriendin die het zo moeilijk heeft.
Hoe dan ook, je weet zelf ook wel dat je niets verkeerd hebt gedaan, dus er valt voor jou niets goed te maken, althans niet zonder onterecht een schuld op je te nemen om de lieve vrede te bewaren.
Wat er ook achter zit, het is haar probleem en dat kun je niet voor haar oplossen. Misschien projecteer je, je eigen goede eigenschappen juist wel op haar ;).
op 25 February 2010 om 4:44 am
Hey,
De kwestie zal ongetwijfeld al opgelost zijn en niet meer urgent zijn. Toch wil ik graag een reactie plaatsen.
op 25 February 2010 om 4:45 am
Zal humor de zaak niet relativeren? Door te zeggen dat je het begreep en neit erg vond, ging zij er van uit dat je het wel erg vond. Als je het nou eens omdraait en (gespeeld) doet of je heel erg boos bent?
Rik
op 6 April 2010 om 1:10 am
ik denk dat Linda precies het tegenovergestelde uit jou antwoorden opmaakte,m.a.w. als je zegt wat mooi kan dat ook betekenen dat je het helemaal niet mooi vind.
Vind je verhaal duidelijk en zo jij het hier neer zet zou ik het ook naar Linda mailen,overigens hoop ik dat jullie het inmiddels opgelost hebben
erik