Weblog van psycholoog Marcelino Lopez

Het nobele werk van Up2date, Just2match, Parship, Be2, de Algemene Vereniging voor Relatiebureaus

Behalve dat een feestje op zijn tijd leuk is, was ons K&K-feest nuttig om eens met verschillende leden over hun ervaringen met www-liefde te praten. Dat heb ik afgelopen vrijdag dan ook gedaan. Wat mij weer opviel is dat het liefdespad van veel daters meer bezaaid is met stekende doornen dan bedwelmende rozen. De vrolijkheid en gezelligheid op het feest stond af en toe in schril contrast met enkele bittere verhalen die ik heb aangehoord. De goede sfeer maakte dat we er om konden lachen, maar vooral ‘ sexy Trees’ en ‘Lange Cor’ heb ik beloofd er een waarschuwend artikel over te schrijven. “We willen niet dat hunnie hetzelfde meemaken.”

Als je alleenstaand bent, verlangend naar een maatje voor het leven, dan ben je in zekere zin kwetsbaar. Hoe groter je verlangen, hoe meer bereid je bent dingen uit te proberen. Ook als ze twijfelachtig zijn. Niet alleen oplichters en kortstondig-gelukszoekers, ook relatiebemiddelingsbureaus en datingsites spelen in op onze hunkering naar intimiteit. De vraag is daarbij: bieden deze bedrijven wat ze zeggen dat ze bieden? En kun je je wapenen tegen eventuele kwakzalverij van hun kant? Het wapen heet: eerlijke informatie. Maar, waar vind je die?

Heeft de site of het bureau waar je lid wilt inderdaad die gewillige vrouwen, hoogopgeleide mannen, of leuke oprechte partners voor je in spé? Op de meeste datingsites kun je daar gelukkig relatief snel achterkomen. Word eens een maandje of twee lid en je weet meer. Lukt het niet, dan ben je een illusie armer en hoogstens een paar tientjes. Anders wordt het als er veel geld mee is gemoeid. Zo’n 1000 tot 3000 euro bijvoorbeeld voor een relatiebemiddelingsbureau als Up2date, of Just2match. Dat zijn normale bedragen. Of 180 euro voor een half jaar durend lidmaatschap omdat je daar op wetenschappelijke verantwoorde manier aan een partner gaat komen. Parship en Be2 maken deze claim en geven zelfs garanties.

De vraag is: hebben deze ‘professonele’ koppelaars echt een meerwaarde en zijn ze jouw zuurverdiende geld waard?

Mijn persoonlijke ongezouten mening: Neen! Natuurlijk kun je je levenspartner tegenkomen via een relatiebemiddelingsbureau of een online test, net zoals in een willekeurige supermarkt of chatbox, maar de claim dat een zogenaamde deskundige weet wie er bij jou past is stierenpoep. Het blijft beschaafd gokken. Uiteindelijk bepalen de kriebels in je buik, of de lust, of het iets gaat worden. Roepen dat het wetenschappelijk is, maakt het niet minder poeperig. Er honderden euro’s voor vragen maakt het wat mij betreft tot pure oplichting. En als garanties niet worden nageleefd is het iets voor in de rechtszaal. Up2date weet er alles van.

Toegegeven, wij hebben op RelatieKlik ook een test die ambieert jou te koppelen. Het verschil is: wij claimen geen wetenschappelijkheid en vragen er geen geld voor. Overigens is de RelatieKlik-test door een aantal wetenschappers wel weer beter getest dan die van Parship. Da’s voor mij geen verrassing. Be2 wilde niet eens meedoen aan de vergelijkende test. Ik denk dat ik weet waarom.

“Een onafhankelijke branchevereniging, daar kan ik toch wel terecht met mijn vragen? Die helpen me toch wel als ik niet waar krijg voor mijn geld?”

Nou nee, die bestaat niet echt. Ja, er is de Algemene Vereniging van Relatiebureaus (AVR). In mijn ogen een nietszeggend keurmerk dat helpt bij geschillen tussen jou en het bureau waar je lid bent en relatievorming zou bevorderen. Veel gepraat over verantwoordelijkheid, strenge normen, controle en bevordering van kwaliteit, maar nergens enige uitleg over wat dat dan precies is. Helemaal niks. Je kan er wel een cursus Vakopleiding Relatiebemiddeling volgen: voor 750 euro’s kunnen zij in drie dagdelen van jou een echte ‘professional’ in het vak maken - shit, ik had mezelf die Universitaire studie kunnen besparen. Er zijn acht relatiebemiddelingbureaus lid bij het AVR (zogenaamde ‘erkende bureaus’ die uit angst voor een hartverzakking bij potentiële cliënten standaard hun prijzen nog maar even niet noemen), en twee middelmatige datingsites. Dat schiet dus allemaal niet zo op.

Mocht je toevallig lid zijn van een of meer van die erkende bureaus of sites en heb je ‘ondanks de strenge kwaliteitsnormen toch een klacht’? Dan kun je die voor 60 eurootjes indienen. Als zij je klacht gegrond vinden dan krijg je dat bedrag weer terug. Op de AVR-website is ook te lezen dat Up2date en de AVR hun samenwerking hebben opgezegd. Vanwege ‘een discussie over de wijze van afhandeling van de klachten die cliënten bij de geschillencommissie van de AVR indienen.’ Ze durven niet eens te zeggen waar het op staat: dat Up2date eigenlijk bestaat uit een tweetal stinkend rijke oplichters die veel slachtoffers hebben gemaakt. Up2date ontkent uiteraard, maar het aantal bewijzen en getuigenissen stapelen zich op.

Up2date en de AVR? Ik hoop dat ze zich allebei genaaid voelen!

(Lange Cor en sexy Trees maken zich er niet meer zo druk om. Die hebben, sinds hun uitwisseling van ervaringen op het feest, alleen nog maar oog voor elkaar. Is al die ellende toch nog ergens goed voor.)

Zoeken naar eerlijke informatie?

-Wil je eerlijke informatie: zoek het bij voorkeur bij de vrienden of kennissen die zelf actief zijn op datingsites. Deze mensen hebben er geen of weinig baat bij om jou voor het lapje te houden. Bekijk eerlijke forums van consumentensites en google naar objectieve en actuele informatie over het bureau of de site waar je lid wilt worden. Betalen kan altijd nog…

-Zelfs zogenaamde onafhankelijke datingjournalisten zijn verdacht. Veel journalisten hanteren het motto van die heel bekende dooie Texaanse verhalenverteller waarvan ik de naam even niet meer weet: ‘Laat de waarheid nooit een goed verhaal verpesten.” (We zullen nooit zeker weten of hij het echt meende). De conclusies van veel journalisten zijn vaak eenzijdig en samen te vatten als: datingsites kosten geld en de profielen zijn van een niet-bestaand persoon, van iemand die in werkelijkheid 10 jaar ouder en 20 kilo zwaarder is, of van een serieverkrachter. Uiteraard hebben deze pennenlikkers nooit met ons gesproken.

-Veel datingsites als Parship hebben commerciële advertentiedeals met redacties van veel magazines en kranten. Je kunt je afvragen hoe onafhankelijk die informatie dan nog is. Parship bijvoorbeeld heeft bijna met elk magazine en veel kranten wel een lucratieve samenwerking staan. De bladen adverteren met de oh zo wetenschappelijke Parship-test en krijgen een vast bedrag voor elk lidmaatschap dat ze op die manier binnenhalen.

-Als slecht geknipte oprichter van een datingsite met een voorliefde voor rare science-fiction films ben ik op zijn minst ook verdacht. Mijn belangrijkste argument voor de deugdzaamheid van onze websites is simpel: omdat wij een gratis dienst bieden, kunnen wij alleen maar bestaan als er een groep mensen bestaat die dankbaar van onze dienst gebruik willen maken. We moeten op z’n minst iets goed doen.