Welkom op het weblog van psycholoog Marcelino Lopez, mede-eigenaar van RelatieKlik en Knuz, tekstschrijver en zelfstandig coach te Amsterdam.
Dit blog is een klankbord voor onze gratis
relatiesites RelatieKlik en Knuz: een ideaal medium om mijn kronkels en nieuws over relaties, dating en psychologie te delen.
Over Marcelino
FAQ
Ik val altijd op de verkeerde!
Op de juiste vallen? Kun je dat leren?
In vroeger tijden maakten we elkaar anders het hof dan nu. Zowel man als vrouw zochten iemand die aan elkaars basisbehoeftes voor veiligheid en overleving konden voldoen. Vrouwen zochten een sterke betrouwbare vent om voor de kost te zorgen en mannen een huiselijke vrouw die een warm thuis wist te creëren. Door de grotere welvaart en toenemende onafhankelijkheid van vrouwen is dat veranderd. Tegenwoordig zoeken we niet alleen een partner die veiligheid kan bieden, maar ook een met wie we op emotioneel en geestelijk gebied een band kunnen voelen.
Als je aan competitiesport doet, tennis bijvoorbeeld, dan is het logisch om een tegenspeler te kiezen die ongeveer dezelfde sterkte heeft als jij. Iemand die te sterk is slaat je de ballen om de oren. Andersom, tennissen met iemand die geen bal weet terug te slaan is minstens zo vervelend. Een liefdesrelatie is eigenlijk niet zo verschillend van een potje tennis, maar in de Arena van de Liefde kiezen sommige mensen door onbewuste motieven toch vaak voor een partner die NIET goed bij hen past. Vaak met alle frustraties van dien. Sommigen weten het zelf al als ze zeggen: ‘Waarom val ik toch steeds op de verkeerde?’ Of andersom: ‘Waarom val ik steeds op iemand die mij niet zitten?’
Een kwestie van evolutie
Of we willen of niet, we zijn allemaal geprogrammeerd om seksueel aangetrokken te voelen tot anderen. Sommigen hebben sterkere verlangens dan anderen, maar de natuur wil nou eenmaal dat we ons voortplanten. Onderzoek heeft aangetoond dat we over het algemeen eerder zullen vallen op stabiele, gezonde en vruchtbare partners. Dat vergroot de kans op een sterk nageslacht. Als we ouder worden (en als aan de evolutionaire drang is voldaan) selecteren we iets meer op inhoud; iemand met wie we veel gemeen hebben en waarbij we ons op ons gemak voelen.
Wat is jouw ‘type’?
Desondanks heeft de mensheid blijkbaar een behoorlijk flexibele seksuele voorkeur: sla een leerboek over seksualiteit open en waarschijnlijk vind je er een lijst met tientallen seksuele voorkeuren. Eigen geslacht, dik, dun, (te) jong, oud, bepaalde diersoort, dominant, slaafs, met of zonder bepaalde kledingstukken en ga zo maar door. Sommige zijn geaccepteerd, andere absoluut niet.
De wetenschappelijke verklaring van deze variëteit is dat er (buiten een genetische voorbeschikking) ergens in je jeugd een bepaalde ‘kritieke’ periode is waarin bepaalde indrukken grondig met seksualiteit raken verstrengeld. Iemand valt op bepaalde mensen door oude associaties en gewoontes gemaakt uit eerdere liefdeservaringen. In onze vroege pubertijd zijn we erg gevoelig en kwetsbaar en de ervaringen met liefde en seksualiteit die we in die tijd opslaan bepalen voor een groot gedeelte onze verlangens en wensen ten opzichte van de liefde. Als jij je eerste grote gelukkige liefde of seksuele ervaring in je ‘gevoelige’ periode met een roodharige bebrilde vrouw met een kunstzinnige achtergrond hebt beleefd dan KAN – ik zeg niet dat het zo is - het zijn dat je daar onbewust naar blijft verlangen. Zo is dat in je onbewuste gekoppeld.
Dat is verder geen mysterie; zo werkt ons geheugen. Bepaalde ‘triggers’ (geuren, situaties, liedjes enzovoort) kunnen ons in een keer weer naar terug naar bepaalde situaties van vroeger brengen. En omdat liefde door mensen als een van de krachtigste gevoelens wordt beleefd, is het logisch dat je daar naar blijft verlangen en dat ‘associaties’ van je eerste ervaringen je na jaren nog steeds die heftige gevoelens kunnen terugbezorgen.
Hoe ‘oude’ liefde doorleeft in het heden
Soms staan hierdoor onafgemaakte zaken (zoals een vervelend afgelopen liefde) ons in weg om de liefde op een plezierige, open en leerzame manier tegemoet te treden. Bijvoorbeeld doordat je je door een bepaalde liefdespartner zo afgewezen hebt gevoeld waardoor je (bewust of onbewust) nog steeds aangetrokken wordt door gelijksoortige types zodat je die ervaring kunt ‘herstellen’. Door die persoon helemaal voor je te winnen en daarna zelf te kwetsen bijvoorbeeld. Of dat je elke keer op een afhankelijke manier hoopt bij de volgende ‘etterbak’ of ‘heks’ dat je wel bevestigt wordt in de liefde. Of dat je iemand die wel deugt niet durft te vertrouwen, waardoor ook deze relatie ontaardt in onbalans. Het zijn grove (maar herkenbare) voorbeelden. Dit soort ‘oude’ angsten en daarbij horende verlangens kunnen natuurlijk op verschillende manieren nieuwe liefde saboteren. Sommigen zijn onschuldig en vallen vanzelf weg als de nieuwe partner genoeg vertrouwen kan geven, maar soms niet.
De droomprins(es)
Andere mensen wachten hun hele leven op de niet bestaande prins op het witte paard, of de archetypische vrouw die in alle opzichten perfect is. Eentje die perfect weet wat jij nodig hebt en je nooit zal kwetsen. Door de media en wat je uit je jeugd over de liefde hebt geleerd kun je misschien een ideaalbeeld over de liefde leren die in de praktijk niet haalbaar is. Deze onrealistische verwachtingen zijn vaak de voorwaarden voor een saai en frustrerend liefdesleven. Vaak speelt hier onbewust ook angst voor afwijzing mee. Maar als mensen lang genoeg in de wachtkamer der liefde hebben tandenknarsen gaan ze er meestal als vanzelf weer op uit om mensen te ontmoeten.
Tegenstrijdige verlangens
Weer anderen – vaak de meer avontuurlijke en passievolle luitjes- willen tegenstrijdige dingen uit een relatie? Ze willen zowel de passie, spanning en dynamiek van de eerste begintijd als de veilige stabiliteit, intimiteit en vertrouwen die ontstaat als je langer bij iemand bent. Die twee gaan vaak niet heel goed samen en om deze nou bij verschillende personen te vinden… dat geeft weer andere problemen.
Wat doe je eraan?
En wat als je nou vastzit in zo’n ‘liefdestrauma’, onhaalbaar ideaalbeeld of tegenstrijdige verlangens? Wat dan? Ben je dan gedoemd een frustrerend liefdesleven te leiden? Te vallen op personen die niet op jou vallen, eeuwig te wachten op een verzonnen sprookjesfiguur?
Mmm, niet voor niets zegt men: ‘de tijd heelt alle wonden’ en dat geldt vaak ook voor dit soort psychologische wonden. Door schade en schande leren we hopelijk wat belangrijk is, wat we moeten vermijden, en weten we beter wanneer we wel risico’s moeten nemen. Zowel leven als liefde betekent een onophoudelijk leren en we weten nooit precies waar en wanneer Cupido weer eens toe zal slaan. Aan de andere kant kun je het zeker een handje helpen door een open en leergierige houding aan te nemen om andere kanten van jezelf en anderen te kunnen ontdekken. Als je verzuimt te leren van je ervaringen en steeds op dezelfde dingen ‘stukloopt’ in relaties (of het niet hebben van relaties) dan is het tijd voor een wat grondigere introspectie. Net zoals je op een nieuw beroep, of hobby, zou moeten voorbereiden, zo zou je dat ook voor de liefde kunnen doen. De voorwaarden scheppen zodat je er zo veel mogelijk goeds uithaalt.
Heb je het gevoel dat je op de rem staat? Misschien vind je hieronder een artikel die jouw problemen beschrijven…
De pijn en wrok van een vorige relatie verwerken
Help, ik ben niet moeders mooiste
Onrealistische verwachtingen saboteren de liefde
op 6 February 2008 om 12:05 am
ik was ook twee keer met verkeerde mannen getrouwd geweest.
En nu ben ik wat ervaringen rijker geworden.
Ik heb nu een relatie met een vroegere vriend.
En er werd over hem geroddeld en tegen hem gestookt.
Maar ik geef me niet zo gauw gewonnen.
En een derde huwelijk kan ik dus niet aan.
op 17 February 2008 om 12:35 am
Dat komt omdat de vrouwen van tegenwoordig altijd zo uiterlijkgericht te werk gaan. Kiezen een man die mooi lijkt, omdat deze HBO/WO gedana heeft, ene eigen huis heeft een sportwagen onder z’n kont heeft Met gelikte praatjes en een vlotte babbel weet hij z’n minpunten te camoufleren. Zijn ze eenmaal getrouwd en zijn er evt. kinderen gekomen dan valt er ineens vele minder te verbergen en komt de vrouw er langzaam maar zeker achter. Vrouwen let niet op de zichtbare handicaps van een ander. Kijk eens meer naar het karakter. Zulke mannen zijn echt veel liever, aardiger en eerlijker dan de zog. gelikte beertjes, zeg maar gerust de hartenbrekers, met geen pit in zich. Ik noem ze ook wel mannetjes zich zich een vent voelen ,maar alles behalve een echte vent zijn.
op 11 October 2008 om 10:26 pm
Ja, het overkomt mij altijd dat ik op de verkeerde persoon val, en dan ook nog eens 3x ouder. Dan heb je zoiets van: Waar ben ik in godsnaam mee bezig!! Je kan het niet uit je kop krijgen op een of andere manier. Vroeger viel ik al atijd op mijn leraressen.. Waar kom ik mee aan over een jaar? Met een bejaarde?!
op 17 November 2008 om 10:04 am
Een hele goede eye-opener alleen mijn dilemma is het omgekeerde hiervan. Ik word, waarbij je er bijna de klok gelijk op kunt zetten, stelselmatig benaderd door heren met wie ik bijna niets deel op de standaardparameters als opleiding, interesses en werk of wiens persoonlijkheid haaks op die van mij staat. Dat is echt iets anders dan dat ik te veel op status en een aantrekkelijk uiterlijk zou selecteren. Wat hier aan te doen? Kán ik hier iets aan doen?
op 30 January 2009 om 4:17 pm
Ja, de verkeerde mannen. Het is mij al meerdere malen gebeurd. Ben daarom na mijn laatste relatie die 5 jaar duurde,het afgelopen jaar eens goed gaan nadenken, en heb besloten om nu zelf eens beter aan te geven wat ik wil. Mijn eigen dingen doen, en niet alleen alles voor de partner te doen, en dan na 5 jaar een schop krijgen zoals mij al 2 maal overkomen is.
Degene die dit niet accepteerd die heeft pech gehad, en kan lekker verder met zijn eigen leven gaan.
Alleen dan is het moeilijk om iemand te vinden die nog betrouwbaar is, en de leuke mannen met inhoud, die willen meestal geen relatie meer, dus dat is jammer.
Voorlopig prima zo alleen met de kids, en zoeken, dat werkt niet!
op 26 February 2009 om 3:13 pm
wat als je verliefd bent op iemand, maar je eigen familie het afkeurd, omdat hij foute dingen in het verleden gedaan heeft??..en je dan bang maakt, voor het feitdat je anders alles verliest..mn hart wil bij hem zijn, maar mn familie wil ik geen pijn doen of teleurstellen..na een tijd van pijn en angst om een relatie aan te gaan, heb ik nu een persoon gevonden waar ik mega gek op pijn..ik weet het niet meer..
op 11 March 2009 om 12:03 pm
Uit eigen ervaring weet ik dat mijn opvoeding thuis er debet aan is bij mijn relaties. Ik ben met zowel psychologische- als fysieke terreur grootgebracht zonder een greintje liefde en alleen maar verwijten. Heb daarom al menigmaal mijn neus gestoten totdat ik uiteindelijk jaren later er achterkwam dat ik mijzelf gedroeg als de gebeten hond, en dus altijd gebeten werd. Bij mijn eerste vriendin vluchtte ik weg, waarom? Omdat liefde me benauwde. De tweede vriendin was de roodharige stoere dame op wie of ik hopeloos verliefd werd, maar evenredig mijn moeder kon zijn, omdat ze dezelfde denigrerende taal uitsloeg die werkten als een mes dat tot op het bot sneed. Hey? dat was vertrouwd, en ik wist niet beter dat liefde zo moest zijn. Uit haar ervaringen in haar opvoeding had ik begrepen een gelijke te hebben getroffen die met een zelfder psychologische terreur was opgegroeid. Voor mij echter was dat destijds een verdrongen gebeurtenis, net zoals de meeste verdrongen pijn op de achtergrond van mijn onbewustzijn werd verdrongen. Alle relaties nadien, zo’n zeven stuks waren gedoemd te mislukken. Mijn hart was verpand aan die ene roodharige stoere dame.
In 1997 knapte er iets in mij waardoor ik uiteindelijk ben gaan schrijven, en op aanraden van een goeie vriend een psycholoog in de hand nam, waarvan uiteindelijk geen één van hun me heeft kunnen helpen, omdat ik een te zwaar geval ben, en triggert hen bij het idee dat zij het een plekje hadden gegeven. Mijn excuus voor je professie, maar de meeste psychologen die ik “versleten” heb, hebben niets voor me kunnen betekenen. Mede door veel te lezen, en van mijzelf af te schrijven, heb ik de controle weer kunnen vatten.
Wat ik echter na een kortstondige relatie, nu een jaar geleden, heb begrepen is dat zij verbaasd was van de hoeveelheid liefde die ik haar gaf. In die zin ben ik gegroeid, en durf ook mijzelf weer kwetsbaar op te stellen. Dat de relatie niets werd, valt mij niet te verwijten, omdat ze haar liefde toch bleef uitdragen jegens een ander, maar daar nog niet klaar voor was.
Maar ik ben dus sterk van mening dat de wijze hoe of je thuis bent opgevoed, of dat er kromme relaties waren waarbij bijvoorbeeld de vrouw “de broek aanhad”, ook weer kromme relaties ontstaan. Zoals mijn zus die elke keer onbewust alcoholisten aantrok, treffend dat ons vader dat niet was.
Net als bovenstaande “wiwi. w” reageerde iedere keer een veel oudere man te treffen. Hetzelfde als een jonge vrouw die ik ken, die evenredig op oudere mannen valt. De verklaring, een één-ouder-gezin waarbij de vader ontbrak, en dan neig je onbewust tóch weer je vader te vinden in een relatie.
Wat “yasmine” schrijft klinkt mij zeer bekend in mijn oren. De roodharige stoere dame in mijn leven had evenredige ouders, echter het bij mij niet om een strafblad was te doen, maar om het feit dat haar ouders mij laag kwalificeerde, hetgeen heel erg dubbel was, omdat ze hun dochter verweten een ongelukje te zijn, waardoor ze het kind ernstig in de tang hadden, zodat zij toch iedere keer uiteindelijk partij voor haar ouders trok, omdat een afgewezene iedere keer die band tracht te herstellen, juist wél gewenst te zijn.
Ik was niet de professor voor hun ongewenste kind, en dus zette haar moeder het hele gezin in werking om tweedracht tussen ons te zaaien, totdat ik uiteindelijk brak, want zij alswel ik had geen notie van het afgeschermde juk die ik met me meedroeg.
Eén ding heb ik uit dit alles geleerd, dat haat en liefde flinterdun naast elkaar liggen, maar ik toch niet bij machte ben om het één van de ander te scheiden. Ik weet na jaren dat ze nog steeds van mij houdt als ik van haar, echter dat haat bij haar intrek heeft gevonden.