Weblog van psycholoog Marcelino Lopez

Laat ik eerlijk zijn: ik voel me soms ongemakkelijk in de rol van liefdesdeskundige. Ik wilde vroeger vooral windsurfprof worden. Dat vind ik stoerder. Mannelijker ook. Liefdesdeskundige klinkt als iets wat mijn zusje had moeten worden. Nou heb ik helaas geen zus… dus nu heb ik die rol maar op me genomen.

En al zeg ik het zelf: ondanks incidentele gevoelens van ongemak vind ik het leuker en bevredigender dan ik dacht. Er wordt veel en hard geworsteld in de Arena der Liefde en het voelt nuttig hier en daar een handje te helpen. Liefde, seks en vriendschap zijn voor de meeste mensen, op lichamelijke gezondheid na, de meest bepalende geluksfactor. En er valt veel te leren en te verbeteren.

Waarom mijn ongemak? Behalve dat ik zelf ook regelmatig worstel - er staat nergens in de kleine lettertjes dat je daarvan als ‘deskundige’ gevrijwaard bent - hou ik gewoon niet zo van de deskundigenrol. Sommige mensen nemen zogenaamde autoriteit verdomd serieus. Hoe vaak hoor ik niet van wildvreemden (over andere wildvreemden): “Moet ik met deze persoon stoppen?” of “Hoe lang moet ik niks van mij laten horen?” of “Waarom doet Ina zo naar tegen mij?”

Ik weet niet waarom Ina zo naar doet.

Herkenbaar is het wel, het liefst zou ik mijn beslissingen op liefdesgebied ook aan een expert, natuurwet, de sterren of orakel overlaten. Soms doet het pijn om er zelf over na te denken. Als deskundige moet je wel. En dan is het egostrelend wanneer toehoorders je adviezen serieus nemen. Het gevaar bestaat wel dat je hierdoor jezelf te serieus neemt en daardoor zelfs vrienden gaat betuttelen omdat je denkt dat je echt weet hoe het zit. Niet voor niks zijn sommige experts vervelende zeurpieten met missiedrang.

Zo erg is het nog niet met me. Ongemak houdt me - als ik zo onbescheiden mag zijn - bescheiden, en ik heb het gevoel dat we op gebied van liefde en relaties in zekere zin allemaal kinderen blijven. Er valt genoeg te leren, maar daarvoor moet je in de eerste plaats een beetje open staan en niet bang zijn om kwetsbaar te zijn. Voor het gemiddelde kind niet zo moeilijk, voor de gemiddelde volwassene die zichzelf te serieus neemt vaak erg lastig.

We hebben al snel het gevoel dat we het onderhand allemaal wel zouden moeten weten. Dat we mr. Right, of mrs. Meerdangoedgenoeg ondertussen wel ontmoet zouden moeten hebben. We denken dat we niet meer horen te blozen, dat we niet weer op de verkeerde zouden moeten vallen, of nu toch eindelijk wel op een normale ontspannen manier van seks zouden moeten kunnen genieten. En als we denken dat we ‘in control’ zijn, dat we het goed kunnen vinden met onszelf, worden we opeens weer verliefd, en erg onzeker. Of jaloers.

Langzaam komen we er achter dat er in live and love geen harde garanties bestaan. Liefde blijft onvoorspelbaar en grillig, en als het er is moet er soms gewoon gewerkt worden. Het beste wat we kunnen doen is het herkennen van kansen wanneer die zich aandienen, open blijven staan voor ontmoetingen en de anderen niet voor vanzelfsprekend nemen. Ondertussen kun je steeds weer iets nieuws leren over jezelf en anderen.

Maar bedenk: je zult het nooit helemaal snappen. Hoogstens zul je op een gegeven moment wat adviezen geven op je eigen weblog.