Category: Dating

Vraag van de week: heeft iedereen om je heen meer seks dan jij?

Misschien, waar als we op de statistieken afgaan is dat niet zo waarschijnlijk. Mensen, met name adolescenten, neigen te overschatten hoeveel seks alle anderen hebben. In een studie van socioloog Michael Kimmel bleek studenten gemiddeld dachten dat 80% van hun medestudenten elke weekend seks had, in werkelijkheid was dat 5 tot 10 %. En 20% van alle studenten had zelfs nog nooit seks gehad. Adolescenten hebben gemiddeld een seksuele partner in een jaar. Onderzoek van socioloog Kathleen Bogle kwam tot vergelijkbare getallen.

Het is nooit leuk te bedenken dat anderen meer lol hebben dan jij. Vooral door sociale media krijgen we al snel het akelige gevoel dat anderen meer uit hun leven halen, populairder zijn en meer avonturen beleven. De blinde vlek: mensen posten veel vaker hun hoogtepunten dan dieptepunten op hun tijdlijn en dat geeft ons een vertekend beeld. De ellende en innerlijke strijd van anderen blijft meestal onzichtbaar. Dat is makkelijk te vergeten als jijzelf alleen achter de computer zit. Vooral als je niet goed in je vel zit, kunnen die fantastische vakanties, bruisende feestjes en überromantische romantiek op Facebook een doorn in het oog worden.

Heb je nog steeds het gevoel dat jij als enige droog staat? Klopt niet, je bent in goed gezelschap:

Bronnen:
Kimmel, Michael. 2009. Guyland: The Perilous World in Which Boys Become Men. New York: Harper Perennial.

Bogle, Kathleen. 2008. Hooking Up: Sex, Dating, and Relationships on Campus. New York: NYU Press.

eKudos Nu Jij

Vreemdgegaan: opbiechten of niet?

Mensen die regelmatig vreemdgaan zeggen weleens: ‘Ik vind het egoïstisch om mijn partner op te zadelen met het feit dat ik vreemdga. Laat mij maar zelf met de gewetensbezwaren zitten, daar hoef ik mijn partner niet mee lastig te vallen.’ Voel je je aangesproken? Deze goedkope omdraaitruc kun je makkelijk ontmaskeren met een simpele wedervraag: hoe zou jíj het vinden als jouw partner dit zou doen?

Denk daar maar eens rustig over na, schuinsmarcheerder die je er bent. De lelijke werkelijkheid is blijkbaar dat jouw partner – waarvan je hopelijk veel houdt – in een heel andere relatie zit dan hij of zij denkt. Dat is uiteraard nogal een wankele vertrouwensbasis voor welke relatie dan ook.

Waarom ging je vreemd?
Voor de duidelijkheid: ik ben geen moraalridder en heb ook geen kant en klare prescripties om met relatiegeheimen om te gaan. De redenen om te liegen of vreemd te gaan zullen in elke relatie ietwat verschillend zijn. Wie weet heeft iemand zelfs een goede reden die ik nu niet kan bedenken. Wel weet ik dat de basis van een fijne, liefdevolle en duurzame relatie bestaat uit transparantie, eerlijkheid en gelijkwaardigheid. En als je niet in zo’n relatie zit, dan is diezelfde eerlijkheid juist de manier om daar achter te komen, zodat je vervolgens de relatie kunt verbeteren of verbreken. Eerlijkheid zuivert je liefdesleven ( en hier lees je waarom dat zo is).

Je kunt samen nog zoveel maaltijden nuttigen, tv-series kijken en vrijen, als je structureel je diepere verlangens, dromen en angsten voor elkaar verzwijgt dan deel je eigenlijk niets wezenlijks. De beste manier om uit elkaar te groeien, zelfs als je in het zelfde huis woont, is weinig te delen van wat er in je bovenkamer omgaat.

En om een ander misverstand voor te zijn: ik zie monogamie niet als de Heilige Graal van de liefde. Eerlijkheid daarentegen komt daar wat mij betreft wel aardig bij in de buurt. En ook als je niet van de monogamie bent, is het goed mogelijk er eerlijk over te spreken zodat de ander een keuze heeft. Er zijn genoeg mensen die ooit eerlijk aan hun partner moesten toegeven dat ze seksueel niet genoeg aan één partner hadden. Veel relaties zullen zo’n openbaring misschien niet overleven (omdat tegenstrijdige relatiebehoeften ineens pijnlijk worden blootgelegd), maar soms komt er een nieuwe, eerlijkere relatie uit voort. Al dan niet met de afspraak om een open relatie uit te proberen.

Over vreemdgaan (en de redenen waarom dat gebeurt) bestaan bij de slachtoffers en mensen die dat zelf nooit zouden doen veel misverstanden. Ze zien vreemdgaan standaard als het signaal dat hun partner niet genoeg van hen houdt of hen niet seksueel aantrekkelijk vindt. ‘Als de relatie goed zit, zou dat nooit gebeuren.’ Het is misschien lastig te zien als je zelf niet zo bent, maar vreemdgaan heeft daar meestal weinig mee te maken. Het heeft waarschijnlijk meer gemeen met een ordinaire snoep- of gokverslaving dan een gebrek aan liefde of aantrekkingskracht. De spanning en intensiteit die in een stabiele relatie noodzakelijk minder worden, vind je nou eenmaal eerder buiten de relatie. En sommige mensen zijn verslavingsgevoeliger voor die spanning dan anderen (en zullen daar op een goedkope manier aan toegeven en erover liegen). Als je partner is vreemdgegaan is dat een zware aanval op jullie vertrouwensband, maar het betekent niet per se dat jijzelf daardoor minder leuk en aantrekkelijk voor je partner bent geworden. En het is goed mogelijk dat je partner nog steeds zielsveel van je houdt. Als jullie het drama samen willen overleven, is het nodig om het vreemdgaan van je partner niet als persoonlijke aanval op jouw zelfwaarde te zien, maar als een ordinaire verslaving van je partner. Het liegen is een groter probleem dan het verlangen om vreemd te gaan.

Biechten of niet?
Voordat je na mijn bescheiden preek besluit aan een schone lei te werken is het zinnig om je af te vragen wat je er precies met je biecht wilt bereiken. En wat het effect ervan op je partner kan zijn. Het is bijvoorbeeld een heel ander uitgangspunt als je jouw relatie wilt herstellen dan wanneer je er waarschijnlijk mee wilt stoppen.

Als jouw leugens of vreemdgaan het gevolg zijn van het feit dat je sowieso niet tevreden bent in de relatie, dan is de belangrijkste waarheid niet dat je hebt gelogen, maar dat je erachter bent gekomen dat je niet in de juiste relatie zit. Dan is dat het wat je zult moeten bespreken. Het vreemdgaan en de leugens daarover zijn eigenlijk van secundair belang. En als je eigenlijk al weet dat je de relatie wilt beëindigen, dan is er iets voor te zeggen om jouw leugens mee het graf in te nemen. Aan de andere kant: wanneer je het wederzijds vertrouwen en de intimiteit met je partner wilt herstellen, dan heb je een heel ander uitgangspunt. Dan kan die rauwe openheid je relatie redden.

De vraag ‘of en wat je precies moet opbiechten?’ is niet makkelijk te beantwoorden. Als jouw vreemdgaan een eenmalig incident was – en verder niet relevant of bedreigend voor jullie huidige band of gezamenlijke toekomst – dan is er iets voor te zeggen om het voor je te houden. Als vreemdgaan een terugkerend patroon of levensstijl is – waarbij ook vrienden en kennissen in het complot zitten – dan is jullie relatie voor een deel gebaseerd op een leugen. Kijk in de spiegel en vraag je af: wil ik zo iemand zijn? Wil ik zo omgaan met mensen waarvan ik houd? Wat zou ik ervan vinden als het andersom was?

Ik ben realistisch. Voor de notoire vreemdganger is ‘stoppen’ waarschijnlijk net zo lastig als voor de roker of drugsgebruiker. Als iets een gewoonte is geworden dan is het lastig ermee op te houden, vooral op momenten dat er gelegenheid is of het minder goed gaat. In werkelijkheid zullen er maar heel weinig mensen zijn die hun buitenechtelijke avonturen uit zichzelf zullen opbiechten. Zelfs als zouden ze het willen om van hun gewetensnood te sussen, dan nog zijn ze bang voor de crisis die hen daarna te wachten staat.

Nee, in de praktijk komt de andere partner er meestal zelf achter. Meestal door stom toeval, soms na een kleine zoektocht. Een openstaand mailaccount, een achtergelaten mobiel, een onverwacht huisbezoek, een bekende van je partner die jou in verdachte omstandigheden ziet: er zijn genoeg manieren hoe leugens ontdekt kunnen worden. Omdat de meeste mensen van nature vermijders zijn, zullen ze eerder op deze manier tegen de lamp lopen dan dat ze er uit zichzelf over beginnen. De schade die dát achterlaat is pas echt groot. Zo’n serieuze vertrouwensbreuk te boven komen is extreem lastig.

Vertrouwen is iets dat je veel gemakkelijker kunt verspelen dan (terug) winnen. Denk aan die bekende metafoor van die vaas: laat hem op de grond in stukken vallen en hij zal nooit meer de oude worden – hoe handig je ook met lijm en verf bent. En, zelfs als beide partners het daarna met frisse moed toch weer proberen, blijven de oude leugens vaak tussen hen instaan. Bij elke crisis, conflict of lastige periode worden de misstanden uit het verleden er weer met de haren bij gesleept. Ook als het onnodig is. ‘We hebben nu al twee weken geen seks: heb je stiekem weer iemand?’ Spoken uit het verleden kunnen, door de pijn die ze ooit hebben veroorzaakt, ineens weer tot leven komen.

De biechtregels
Als je, ondanks het ongemak, toch dapper genoeg bent om voor de biecht te gaan, houd je dan aan de volgende regels:

Zie het als noodzakelijk kwaad
Bij biechten geldt hetzelfde als bij het ontsmetten van een lelijke wond: fijn zal het niet worden. Zie het als een noodzakelijke ingreep om je leven meer te laten sporen en de integriteit en intimiteit in je leven weer te laten herstellen. Je zult de waarde daarvan misschien nog niet direct inzien, maar dat komt later wel. Je integriteit is uiteindelijk alles wat je hebt en het is alles wat jij een ander kunt geven. Zonder dat is je leven sowieso een leugen.

Een goed moment
Vraag je af of er voldoende ruimte voor je partner is om de klap van een biecht te verwerken? Een goede timing is belangrijk, maar laat het geen excuus zijn om niet te biechten. Een echt ideaal moment zal er waarschijnlijk nooit komen, aar het is wel goed om slechtnieuws-gesprekken niet vlak voor het slapen gaan of een belangrijke werkafspraak van je partner te beginnen. Ook als er andere stressvolle issues spelen – een verhuizing, de onzekerheid over een ziekte – kan het goed zijn even te wachten. Belangrijker nog dan de timing is uiteindelijk de boodschap zelf.

Doseer de boodschap
Breng het eerste deel van je boodschap direct en zonder veel omhalen en halfbakken excuses. Weet je niet goed hoe omdat je verlamd raakt van angst? Er is geen leuke manier om dit te doen, maar doe het toch maar. Je kunt net zo goed een lullige zin instuderen en opdreunen als het moment daar is: ‘Ik moet je iets vertellen waar ik heel erg meezit en het is niet fraai: ik ben vreemdgegaan en het spijt me vreselijk.’ Alleen die twee zinnen uitspreken maken dat de rest vunze;f gaat. Er is geen weg terug is: vanaf daar ontvouwt het gesprek zich verder. Nou ja, het zal eerder een uitbarsting van emoties zijn die je van tevoren niet kunt voorspellen.

Er is iets voor te zeggen om niet (meteen) met de hele waarheid op tafel te komen als je verwacht dat je partner het als schokkend of traumatisch zal ervaren. Nogmaals vraag je af wat het belangrijkste is van je boodschap.
De ander zal bovendien misschien details uit je willen trekken. ‘Hoe vaak gebeurde het? Was het lekker? Hoe groot, klein of mooi waren de geslachtsdelen?’ Enzovoorts. Je hoeft niet mee te gaan in deze onnodige zelfkastijding van je partner. Jouw biecht heeft een veel belangrijkere boodschap: je hebt spijt – heel veel spijt – en je wilt de relatie redden omdat je intens van je partner houdt. Dat is de kern.

Als de emoties bedaard zijn kun je eventueel later uitweiden over de meer pijnlijke details en redenen hoe het zover heeft kunnen komen, maar ook dan kun je je afvragen: hoe nuttig is het om in nutteloze en pijnlijke details te treden? Is het belangrijk dat je twintig keer seks hebt gehad in plaats van tien? Is het erger dat je ervan genoot dan dat het flutseks was? Het is voor je partner belangrijker te weten dat je ondanks alles wat je je partner hebt aangedaan nog steeds bij je partner wilt zijn. En dat je daar veel voor over hebt.

Wat je in ieder geval niet moet doen is je biecht via de mail of een brief meedelen. Omdat biechten voor een conflictvermijder het meest pijnlijke is er dat er bestaat, zal deze het misschien via de mail willen doen. Zo hoeft hij de pijn, verdriet en woede van zijn partner niet mee te maken. Doe dit niet! Tenzij je verwacht dat je partner lichamelijk agressief wordt. Anders is het niet alleen de meest laffe manier om te biechten, het maakt een positief eindresultaat alleen maar onwaarschijnlijker. Het zal intuïtief misschien niet zo voelen, maar de rauwe eerlijkheid van zo’n biecht kan jullie uiteindelijk meer bij elkaar brengen dan wanneer je zo’n confrontatie uit de weg gaat.

Een vertrouwensbreuk heeft tijd nodig om te helen
Als de biecht achter de rug is en de relatie het overleeft heeft, is er nog een valkuil die de zondaar moet vermijden: verwachten dat alles na een paar weekjes rouwen en bokken wel weer koek en ei mag zijn. De zondaar heeft immers zijn spijt betuigd en zelf ook wat tranen gelaten. Bovendien doet hij nu zijn stinkende best om lief te zijn en af te wassen. Soms is het inderdaad zo dat de liefdestrein weer relatief snel zoals gebruikelijk verder rolt, maar dat zal eerder uitzondering dan regel zijn. De wrok die sommige slachtoffers ervaren kan jarenlang aanhouden. Ook langdurige gevoelens van onzekerheid en tekortkoming kunnen ineens de kop opsteken door het vreemdgaan: ‘Ben ik dan niet goed, leuk, intelligent of mooi genoeg?’ Dit soort ongemakkelijke gevoelens laten zich – als ze er eenmaal zijn – niet zomaar wegdenken of wegpraten door een paar goede gesprekken.

Geef je partner voldoende tijd om het slechte nieuws te verwerken. Veel tijd. De gemiddelde partner zal waarschijnlijk door een hele rollercoaster aan gevoelens gaan: ongeloof, verdriet, woede, haat en verwarring. En het is lastig te voorspellen hoe lang dit duurt. Het kan een tijd duren voordat iemand weer een beetje vaste grond onder de voeten voelt en openstaat voor jouw kant van de zaak. In de tussentijd kan jij niet veel meer doen dan toekijken en klaarstaan wanneer je partner erom vraagt. Het is goed om te weten dat de meeste mensen vroeg of laat bijtrekken en ook jouw kant van het verhaal beginnen te snappen.

Soms kan het helend zijn om in ieder geval tijdelijk fysiek uit elkaar te gaan. Een time-out waarbij je afspreekt dat je elkaar een tijdje niet ziet en bezint of, en hoe jullie verder willen. Als je het geluk hebt dat je partner toch verder wil, dan kan het nog een tijd duren voordat het vertrouwensband hersteld is. Als het wantrouwen en de wrok aanhouden en jullie relatie niet in een opwaartse spiraal komt, dan kan het nuttig zijn om een paar gesprekken met een goede relatietherapeut aan te gaan.

eKudos Nu Jij

Waarom zou je online daten?

Steeds meer singles schrijven zich in op een datingsite en wagen zich aan het ontmoeten van mensen op het internet. Maar waarom zou je je eigenlijk inschrijven voor een datingsite? Werkt dat wel?

Gesponsorde gastpost door Henk Boersema

Contact is zo gelegd!
Het ontmoeten van mede singles is online ontzettend gemakkelijk. Je schrijft je in op een datingssite, maakt een profiel aan en je kan beginnen met het ontmoeten van mensen. Het voordeel van datingsite is dat je alleen maar personen tegenkomt die beschikbaar zijn. In het dagelijks leven kun je aan de buitenkant niet altijd zien of iemand vrijgezel is. Op een datingssite daarentegen, hoef je er niet om heen te draaien: iedereen die een profiel heeft, heeft dat met dezelfde reden. Contact leggen is erg gemakkelijk. Je hoeft maar een berichtje te sturen en je hebt contact!

Als je eenmaal een profiel hebt aangemaakt, dan kan je beginnen met het ontmoeten van mensen. Je kunt zelfs meerdere contacten tegelijk onderhouden en op je gemak bekijken met wie je een klik hebt. Datingsites zijn niet gebonden aan tijdstippen. Je kunt je 24 uur per dag bezig houden met internet daten als je dat zou willen! Daarnaast kan je je eigen tempo bepalen. Zo kan je meerdere dates in een weekend plannen, mocht je daar behoefte aan hebben.

Schrijf je nu in voor een datingssite!
Inschrijven voor een datingssite is ontzettend gemakkelijk. Je maakt een profiel aan, zoekt wat leuke foto’s op van jezelf en je vult al je interesses in. Het inschrijven voor een datingssite kost vaak wel wat. Er zijn wel enkele gratis datingsites, maar deze bevatten vaak niet de tools waarmee partners met gelijke interesses aan elkaar gekoppeld worden. De betaalde datingsites schermen ook je profiel beter af zodat niet je gehele profiel zichtbaar is voor mensen die niets op datingsites te zoeken hebben. Om het daten niet te duur te maken, hebben veel betaalde datingsites ook kortingscodes waarmee je korting krijgt op het inschrijfbedrag! Bekijk de kortingscodes dating nu en kijk of er wat tussen zit wat bij jou past. Kortingscode-zoeken.nl zet alle beschikbare kortingscodes op een rijtje. Toch zijn niet alle gratis datingsites van mindere kwaliteit. Bij RelatieKlik, met ruim 100.000 inschrijvingen is de kans dat je partner ertussen zit ook aardig groot.

Welke site je ook kiest, wij wensen je in ieder geval heel veel succes met de zoektocht naar een partner!

eKudos Nu Jij

Liefde? Komt het ooit goed?

‘Wanneer kom ik nu eens de ware tegen?’ ‘Verwacht ik te veel van de liefde?’ Zo’n vraag komt meestal na een verbroken relatie of een vergeefse poging een leuke partner te strikken. Ik vermoed dat het een retorische vraag is. Net als wanneer de buurman vraagt: ‘Waarom schijnt de zon nooit in het weekend?’

Toch probeer ik in een volgend boek en op dit blog een serieus antwoord te geven, want er wordt heel veel geworsteld in de moderne paringsdans. Die strijd heeft in eerste instantie veel te maken met verwachtingen.

Hoe meer twee mensen van elkaar verwachten, hoe intenser hun verhouding zal zijn, maar ook hoe ingewikkelder, kwetsbaarder en teleurstellender. De relatie met je groenteboer is makkelijk te onderhouden: een dagelijkse dosis verse vitaminen in ruil voor geld, uitgewisseld met een paar vriendelijke woorden. ‘Bedankt groenteboer, tot morgen.’ Een beetje wederzijdse sympathie is prettig, niet noodzakelijk.

De complexiteit van de relatie groeit exponentieel naarmate er meer gevoel en exclusiviteit van elkaar wordt verwacht, zoals in de gemiddelde vriendschap. Een beetje vriend of vriendin belt af en toe om te vragen hoe het gaat, steunt je in tijden van nood, helpt je bij een verhuizing, bewaart jouw geheimen, papt niet met jouw partner aan en voelt zich schuldig als hij of zij die verwachtingen niet nakomt. Een stuk ingewikkelder dan de band met de groenteboer, maar prima te doen als je elkaar voldoende begrijpt, elkaars persoonlijkheid accepteert en genoeg inlevingsvermogen hebt.

En dán is er de romantische relatie. De koning van alle relaties, waarin twee mensen, met verschillende persoonlijkheden, achtergronden en verlangens elkaar proberen te vinden, blij te maken en dat zo lang mogelijk vol te houden. Een project dat zelfs de meest stabiele, harmonieuze mensen regelmatig met elkaar in conflict zal brengen en tot momenten van waanzin zal drijven.

Het is niet overdreven te zeggen dat de meesten van ons nogal veel van de liefde verwachten. Scroll maar eens op een datingsite. Veel daters hebben ellenlange wensen- en eisenlijstjes in hun profieltekst. Vrouwen weten meestal nog beter dan mannen wat ze wel en niet zoeken. Dat ziet er bijvoorbeeld zo uit:

‘Wat ik zoek in een partner is lastig te zeggen, daarom wat losse trefwoorden: grappig, intelligent, goed verzorgd, liefst niet kaal, lang, trouw, levensgenieter, romantisch, opgeruimd, avontuurlijk, loyaal, échte man, hoog opgeleid, onafhankelijk, zorgzaam, muzikaal, niet jaloers, reislustig, sportief, en vooral lief voor mij.’

Wauw. Zou zou iemand echt bestaan? We verwachten van onze relatie een carrousel met gevoelens en gedragingen die we naar wens op elkaar kunnen richten en afstemmen: genegenheid, trouw, loyaliteit, begrip, geduld en zorgzaamheid moeten soepel worden afgewisseld worden met meer exclusieve gevoelens als lust, verliefdheid en zelfs jaloezie. En hierin schuilt het eerste probleem. Het zijn allemaal gevoelens die je niet kunt claimen of garanderen. Het zijn gevoelens die alleen spontaan kunnen ontstaan. In een liefdesrelatie verwachten we ze echter niet alleen vandaag van elkaar, maar ook morgen, overmorgen en wanneer we volgend jaar op vakantie gaan of gaan samenwonen. Een hachelijke zaak als je het zo bekijkt.

Eén ding is zeker: hoe specifieker, uitgebreider of tegenstrijdiger de verwachtingen zijn, hoe groter de uitdaging een partner te vinden die daaraan kan (en wil) voldoen.

Handig communiceren is een vereiste, maar partners die enigszins op elkaar lijken hebben gemiddeld gezien de meeste kans van slagen. Op de lange termijn dan. Deze mensen zullen elkaar begrijpen en daardoor meer voor elkaar overhebben. Dat communiceert makkelijker, ze kunnen lekker zichzelf zijn en hun partner waardeert het waarschijnlijk ook nog. Maar als je te veel op elkaar lijkt gaat dat vaak ten koste van de seksuele aantrekking, en die blijkt ook nodig om bij elkaar te willen blijven. Romantische relaties vragen om een kwetsbare balans tussen lust en vertrouwen. Vind dat maar eens in één en dezelfde partner. In de hoeveelheid die voor jullie allebei voldoende is.

En dát is natuurlijk de grootste uitdaging van de liefde: een leuke, geschikte partner vinden. Zo veel geschikte en beschikbare kandidaten kom je in het leven van alledag niet tegen en het ‘kiezen’ van een partner verloopt in de praktijk nogal willekeurig. We weten niet precies waarom we juist op die ene persoon vallen en niet op die andere. En als wij voor iemand gevallen zijn dan is dat lang niet altijd wederzijds.

Aantrekking is een mix van toeval en biologische chemie. We rechtvaardigen onze keuzes achteraf, alsof we weten wat we doen, maar dat is schijn. Het echte kiezen gebeurt diep in de hersenen. Het zijn onbewuste drijfveren, gelegen in de oudere, primitieve hersengedeelten, geduldig in elkaar gezet door oeroude evolutionaire programma’s die ons sturen. Het lijkt vooral een kwestie van geluk als we op een partner vallen die ons niet alleen in vuur en vlam zet, maar ook inhoudelijk bij ons past.

Hier alvast wat artikelen om je op weg te helpen?

Klem in een moeilijke relatie: doorgaan of niet?
Was liefde vroeger eenvoudiger?
Waarom word je verliefd op de een en niet de ander?
Bestaat de ware? Heeft iedereen een soulmate?
Hoe vergroot je de kans dat een date je geliefde wordt?
Hoe onderzoek naar telepathie de liefde verandert
Liefde in tijden van Facebook en Tinder: het keuzeprobleem
Invloed van vroege hechting op latere relaties
Hoe tegenstrijdige verlangens en romantische ideaalbeelden de liefde saboteren

eKudos Nu Jij

De illusie van de foute man

Een bevriende journaliste is bezig met een artikel voor een vrouwenblad over mannelijke sletten (‘Echt 100 plus hé!’). Mannen die vrouwen verslijten en zich niet hechten. Ze kent er zelf een aantal – iets te goed – en vroeg zich af: ‘Wat is de drijfveer en het succes van dit type foute man? En waarom trap ik er steeds weer in?’

Voor alle vrouwen die last hebben van het ik-val-op-foute-mannen-syndroom: hieronder het succes van de foute charmeur verklaard.

Mannen kunnen van nature seks iets makkelijker loskoppelen van een emotionele band dan vrouwen. Slettengedrag is voor hen daarom iets natuurlijker. Toch zijn de meeste mannen in de praktijk geen sletten. Ook niet vaker dan vrouwen. Waarom? Allereerst is het voor de gemiddelde man moeilijker om aan seks te komen dan de gemiddelde vrouw. Een leuke vrouw hoeft soms slechts op het juiste moment te glimlachen om iemand mee te krijgen. Iets wat zelfs voor een George Clooney-kloon niet is weggelegd (tenzij hij George Clooney is). Een man, hoe knap ook, moet vaak gewoon zijn stinkende best doen om de vrouw het hof te maken en de meeste mannen doen dat niet op een handige manier. Het is vaak geluk als ze weer eens ‘mogen’. Eerder uitzondering, dan regel. Ze zijn gewend dat ze moeten investeren en bewijzen dat ze het waard zijn. En investeren betekent vaak ook een persoonlijke band aangaan. Vrouwen hebben vaak een goede intuïtie, en weten het heus wanneer de man alleen op seks uit is. Ze zal – afhankelijk van hoe aantrekkelijk ze hem vindt en of ze in de stemming is – zelf bepalen of hét die avond gaat gebeuren. Dat is vaker niet, dan wel.

Er zijn echter mannen die ondanks duidelijke ‘foute signalen’ toch elke keer het voordeel van de twijfel krijgen. Mannen die als boter door de natuurlijke verdedigingsmechanismen van een vrouw heen glijden. Deze mannen hebben vaak iets extra’s: charisma, charme, kennis van de vrouwelijke psyche, al dan niet gecombineerd met een indrukwekkend uiterlijk. Deze mannen hebben het talent om weerstand te omzeilen en zonder al teveel persoonlijke investeringen te doen en toezeggingen te geven. Lusten zonder lasten: dat maakt dat een foute man gemakkelijk verslaafd kan raken aan het binnen hengelen van op verse vissen.

Wil jij er niet meer in trappen? Het is nuttig om je zwakte voor de foute man eerlijk te erkennen, en als je er niet van gediend bent, in de toekomst met een grote boog om hem heen te lopen. Maar dat kan erg lastig zijn. De foute man staat vaak op het goede moment op de juiste plek, kent jouw zwaktes, en geeft jou het gevoel dat het bij jou toch net anders zal lopen dan bij die andere vrouwen. Hij zorgt dat jij jouw wildste fantasieën op hem kan laten projecteren?

Misschien vraag je je af wat zijn truc is? Dat is het eerste probleem: het is niet echt een truc. Op dat moment dat hij zijn zinnen op jou heeft gezet ben jij ook de enige die ertoe doet. Daarin is hij oprecht, en dat is aantrekkelijk en krachtig. Het gevoel dat jij de enige bent, is heerlijk. Ook als iemand dat in een kwartier bij jou oproept. Dat is misschien nog wel specialer. Ook dat zul je moeten erkennen: je kunt er twintig jaar over doen om een band met iemand te voelen, maar ook vijf minuten. De foute man is als een vingervlugge gevoelsgoochelaar. Hij geeft je het gevoel dat hij je al kent, zegt rake dingen, vaak op een speelse, ontwapenende manier, die bij jou direct een gemixt gevoel van verwondering en vertrouwdheid oproepen. Dat lijkt bijzonder, maar is het niet altijd. Zo weet hij heus dat jij, net als ieder mens, opbloeit bij aandacht of een goed geformuleerd compliment, houdt en dat je je graag met iemand verbonden wilt voelen. Dat zijn de elementen die het leven memorabel maken. De foute, charmante man is niet iemand van de monoloog, eenzijdige complimenten, doorzichtige vleierij of flauwe humor. Hij laat een echt gesprek ontstaan. Een dialoog die jouw verlangens naar de oppervlakte drijven en jou laten giechelen als een klein meisje. Voor je het weet praat je met de foute man over je diepere passies, je kinderdromen, seks en andere avonturen. Zaken die je zelfs niet (of te weinig) met je ex-vriendjes besprak.

Als zo’n man in je leven verschijnt – en die kans is niet gering aangezien deze mannen behoorlijk actief zijn – zul je al geneigd zijn hem een kans te geven. Je weet dat het te mooi lijkt om waar te zijn en dat allemaal iets te snel gaat, maar daar wil je op dat moment niet aan denken. Het moment is te spannend, te mooi, te alles verslindend. ‘We zien wel waar het schip strand,’ denk je. En dit verklaart het succes en overleving van de mannelijke slet. Hij geeft je het gevoel dat hij een boot zou kunnen zijn die je niet wilt missen.

Na een paar keer alleen terug te hebben gezwommen, zul je de volgende keer waarschijnlijk gewoon aan land blijven. Met een meewarige blik zie je hoe andere vrouwen in hetzelfde bootje te stappen. Jij weet nu hoe het afloopt.

eKudos Nu Jij

Vrouwen vaker biseksueel dan mannen

Vrouwen blijken drie keer zo vaak biseksueel te zijn dan mannen. Dat laat althans een grootschalig Amerikaans onderzoek onder zo’n 10.000 respondenten zien. De voor de hand liggende verklaring is dat vrouwen flexibeler in hun seksualiteit lijken te zijn. Mannen zijn vaker dan vrouwen overtuigd van hun seksuele geaardheid, of zij nu hetero of homo zijn. Vaak weten ze al op jonge leeftijd wat ze zijn. Vrouwen ontwikkelen vaker romantische en seksuele gevoelens op basis van het hoe het contact met iemand zich ontwikkelt, of diegene nu een man of vrouw is. De seksuele focus van vrouwen lijkt het vaakst te veranderen tussen hun 22e en 28e levensjaar – in de tijd dat ze het meest experimenteren met liefde en seks. Ook lijkt het erop dat biseksualiteit iets vaker voorkomt bij vrouwen die minder populair zijn bij mannen. Hoe minder romantische kansen zij bij het andere geslacht hebben, hoe vaker ze openstaan voor lesbische relaties. Hoogopgeleide, aantrekkelijke vrouwen daarentegen lijken iets zekerder over hun heteroseksualiteit. Die correlatie geldt niet bij mannen: aantrekkelijkheid heeft geen invloed op hun seksuele geaardheid. Mannen voelen zich minder vaak aangetrokken tot beide geslachten, zelfs als ze slechter in de markt liggen bij vrouwen. Hoogopgeleide mannen blijken zichzelf wel iets minder vaak als 100 procent hetero te classificeren.

“Dit onderzoek wijst erop dat vrouwelijke seksualiteit meer flexibel is en meer aanpassingsvermogen heeft”, concludeerde onderzoeker Elizabeth McClintock, sociologieprofessor aan de University of Notre Dame in de Verenigde Staten.

Bron: The Telegraph

Meer lezen over partnerkeuze: Wie eindigt met wie?

eKudos Nu Jij

Liegen binnen relaties: mag dat?

Deskundigen schatten dat we in 10 tot 30 procent van onze communicatie bewust de waarheid verdraaien. De redenen daarvoor liggen voor de hand: pleasen, schaamte voorkomen, fouten verhullen, voordeeltjes halen of confrontaties vermijden. De verleiding om te liegen ligt altijd op de loer. Omdat we onszelf graag als ‘eerlijk en aardig’ zien, praten we onze oneerlijkheid meestal goed. ‘Ach, als de ander er niet achter komt, wie doen we er dan eigenlijk kwaad mee?’ Laten we ons eens eerlijk afvragen of dat écht zo is.

Mijn definitie van liegen: je liegt wanneer je bewust anderen misleidt op het moment dat zij eerlijkheid verwachten. Dat doe je wanneer je probeert een ander iets te laten denken, waarvan jij weet dat het niet waar is. Daar horen leugentjes om bestwil dus ook bij.

Natuurlijk kun je tegelijkertijd eerlijk zijn en er toch volkomen naast zitten. Je kunt jezelf voor de gek houden en daarmee ook anderen, terwijl je wel nobel bent in je streven. Het gaat om de intentie die je erbij hebt. Je bent eerlijk als je naar beste wil de inhoud van wat jij gelooft representatief probeert over te brengen. Dat hoeft uiteraard niet volledig, door een oneindige stroom aan openhartigheid en details over de ander uit te storten, maar je weet heus wanneer de ander informatie van jou verwacht die jij verzaakt te geven. Dit zijn de signalen:

1. Je geweten begint te knagen (als je tenminste geen psychopathische inslag hebt).
2. Je moet moeite doen om die onwaarheid – nu en in de toekomst – te onthouden en te beschermen tegen ontmaskering.

Zelfs met deze definitie blijft de grens tussen leugen en eerlijkheid vaag. Sommige misleiding bestaat uit geslijm of veelzeggende stiltes, andere uit verscheurde documenten en hele complotten waarin ook andere kennissen en vrienden betrokken zijn. Niet zeggen wat je weet kan net zulke nare gevolgen hebben als actief de werkelijkheid verdraaien. Je kunt trouwens ook de waarheid gebruiken om te misleiden. Daar heb ik me zelf ook schuldig aan gemaakt. Dat ging vaak zo:

De ander: ‘Hee, waarom was je niet op mijn afscheid? Je zou komen?’
Ik: ‘Het was een rare week, veel werken, en toen werd ik nog ziek ook!’

En wat ik zei klopte feitelijk, maar het heeft allebei niets te maken met waarom ik er niet was: ik had gewoon geen zin en was níét ziek op de dag van het afscheidsfeest zelf.

Eerlijk zijn voelt goed
Uit onderzoek blijkt ondubbelzinnig dat zelfs de grootste leugenaars uitwisselingen van eerlijkheid meer waarderen dan communicatie waarin ze de boel verdraaien. En dat is niet meer dan logisch. Een echte band bestaat bij de gratie van wederzijds vertrouwen en transparantie. Dat geeft een uitermate goed gevoel, meetbaar in de hersenen als het hormoon oxytocine. Liegen saboteert dit gevoel en rooft energie: je bouwt een figuurlijke muur tussen jou en de ander. In veel gevallen eentje die om onderhoud en versterking vraagt, en dus om een goed geheugen. Zelfs de meest onschuldige leugen (‘Leuk zo’n lezing.’) vraagt vaak om een vervolgleugen (‘Oh, of ik volgende week mee ga? Dan kan ik toevallig niet. Volgende keer misschien.’).

Na een paar nare ervaringen en het lezen van het boek Lying van Sam Harris ben ik om. Liegen binnen intieme relaties maakt ons (liefdes)leven zelden beter. Zelfs de leugentjes om bestwil kun je vaak beter achterwege laten. In zijn boek staan tal van voorbeelden over de effecten van kleine en grote leugens. Zijn conclusie na het bestuderen van het onderwerp: de waarheid is altijd beter, tenzij er een SS’er voor je deur staat en jij Anne Frank voor hem verborgen houdt.

Liegen compliceert ons leven onnodig, het vergiftigt intieme relaties met wantrouwen en we beroven de ander van de mogelijkheid om gepaste actie te ondernemen op wat wij (stiekem wel) als de werkelijkheid zien. Daarbij zijn het de kleine, onschuldige leugentjes die leiden tot het grotere bedrog en onhoudbare dubbellevens.

Kleine leugentjes plaveien de weg voor het grote bedrog
Veel mensen durven niet eerlijk te zijn tegen hun partner omdat de waarheid soms écht pijnlijk en lelijk is. Niemand hoeft ze te vertellen wanneer dat zo is:

Regelmatig vreemdgaan met een collega
Gokverslaafd zijn zonder dat de partner het weet
Stiekem grote schulden maken

Deze categorie leugens laat doorschijnen hoe egoïstisch iemand bezig is. Dit zijn de leugens waarbij iemand de eigen verlangens of belangen boven die van de partner stelt. Eerlijkheid hierover brengt de relatie terecht in gevaar. Er bestaat een grote kans dat de relatie voorbij is als de partner erachter komt. Hoe erg het uiteindelijke resultaat soms ook is, in de praktijk zijn grote leugens en dubbellevens het resultaat van een simpele vuistregel die iemand zichzelf ooit heeft aangepraat: ‘Ach, wat niet weet, wat niet deert, zo erg is het niet als ik …’

Het gevaar van het toestaan van kleine leugentjes is de glijdende schaal waar ze zich op bevinden. Dubbellevens, verslavingen en grove leugens krijgen vaak vrij spel om in alle rust tot een monster uit te groeien, puur omdat niemand ervan op de hoogte was. Iemand die met zichzelf heeft afgesproken eerlijk te zijn, kan zijn leven niet op zo’n manier laten ontsporen. Als je je zoveel mogelijk aan de werkelijkheid houdt, hoef je niks te onthouden. Leugens daarentegen, hoe klein ze ook zijn, moet je keer op keer tegen ontmaskering beschermen. Daarom groeien ze.

‘En, vond je mijn workshop goed? ’
‘Euh, ja super. Mensen waren erg tevreden, hoorde ik.’
‘Ah top, dankjewel. Zeg, kun je mij aan jouw connectie X aanbevelen en een ontmoeting regelen?’
‘Uhm, ja,… ik zal eens denken of ik uh… tuurlijk.’
‘Super, ik mail je nog.’

Ik ben, net als veel mensen, conflictvermijdend van aard. Een pleaser. Ook in intieme relaties. Dat heeft – achteraf gezien – voor onnodige drama’s, teleurstellingen en misverstanden gezorgd. Ik heb daarom weer veel situaties vermeden en kansen gemist puur omdat ik het heel lastig vond om anderen en mezelf in een ingewikkelde situatie te brengen. Dat veranderde tot ik leerde dat:

- Je ongemakkelijke en gênante waarheden op een verteerbare manier kunt brengen (zonder te liegen).
- Eerlijk zijn, ook als het op de korte termijn strijd geeft, op de lange termijn zuiverend werkt op je relaties en leven.
- Andere mensen vaak meer op je lijken (en je beter begrijpen) dan je van tevoren vermoedt.

Vooral dat laatste inzicht is makkelijk te missen: als jij jouw beweegredenen verstopt, blijven die van de ander vaak ook voor jou verborgen. Intimiteit en vertrouwen vragen om wederkerigheid. Mensen spiegelen elkaar daarin. Als jij open en kwetsbaar bent, is het uitnodigender voor de ander dat ook te doen. Relaties worden oppervlakkiger door je gevoelens, wensen en angsten niet te bespreken. Intimiteit, eerlijkheid en kwetsbaarheid hebben veel met elkaar te maken.

Het gevaar van de valse belofte: de eerste zonde
Leugentjes om bestwil worden door de meeste mensen geaccepteerd en zelfs gepropageerd. We gaan ervan uit dat de waarheid vaak onnodig pijnlijk is en dat we de ander daarmee niet zouden moeten kwetsen. Zelfs als we weten dat die ander daar veel aan zou kunnen hebben. Veel mensen willen geen spelbreker zijn en zeggen iets waarvan ze denken dat de ander (of de situatie) van ze verwacht. Kleine valse beloften bijvoorbeeld hebben de schijn van een afspraak, maar dat zijn het niet. Vaak zit er al een ontsnappingsmogelijkheid in. Ze klinken vaak zoiets:

‘Ja, laten we snel een weekendje samen plannen, we hebben het er nog over.’
‘Kleine kans dat ik zaterdag al iets heb, maar anders ben ik er natuurlijk gewoon bij.’

Het gevaar van de kleine valse belofte is dat het zo makkelijk is. Je zegt gewoon wat de ander nú wil horen. Op die manier geef je de ander een goed gevoel, een bevestiging van de continuïteit van jullie band en je wordt er zelden direct en helemaal op afgerekend als je het uiteindelijk niet nakomt. Je komt er bijna altijd mee weg zonder direct aan gezichtsverlies te lijden, en er is genoeg tijd om het de volgende keer wel goed te doen. In de praktijk kan de kleine valse belofte echter een lege gewoonte worden waarmee je het vertrouwen beschadigt. Langzaam maar zeker vergiftig je de band met toenemende irritatie en ergernis. Kleine valse beloften laten de ander zien dat je eigenlijk onberekenbaar bent: ofwel je hebt weinig zelfkennis ofwel je woorden hebben weinig betekenis.

De oplossing is simpel, maar vergt waarschijnlijk wel wat oefening: Pas je gedrag aan de inhoud van je woorden aan, of je woorden aan je gedrag. Woorden en daden laten overeenkomen kan best lastig zijn: ‘Nee’ zeggen tegen afspraken of ‘vrienden’ waar je geen zin in hebt, kan uiteindelijk maken dat bepaalde mensen en rituelen voorgoed uit je leven verdwijnen. Misschien kom je erachter dat je veel dingen tegen je zin doet, puur om anderen te behagen. Wie precies help je daarmee?

Heldere en realistische afspraken maken en die nakomen is goed voor het creëren van vertrouwen en goede relaties. Mensen die afspraken te weinig naleven, worden als incompetenter of ongeïnteresseerder gezien. Wees daarom zuinig met al te royale beloften en makkelijke toezeggingen. Zelfs als mensen denken dat je het goed bedoelt, krijgen ze toch het gevoel niet van jou op aan te kunnen.

Leugentje om bestwil: wiens bestwil precies?
In sommige situaties gaan we ervan uit dat de werkelijkheid écht verborgen moet blijven. Bijvoorbeeld als je geliefde vraagt: ‘Vind je mij te dik in deze jurk?’ De meeste partners horen daar een commando in: ‘Zeg me dat je me aantrekkelijk vindt en van me houdt.’ Het is altijd goed om tussen de regels te lezen wat iemand nou precies vraagt, maar de angst om iemand te zeggen wat je vindt is vaak ongegrond. Vooral wanneer iemand écht om jouw feedback vraagt, faal je door niet te zeggen wat je vindt.

Harris komt in zijn boek met een voorbeeld: Hij zat ooit met een goede vriend bij diens zwembad toen deze hem vroeg: ‘Zeg eerlijk, vind je mij dik?’ De vriend – waarschijnlijk op zoek naar geruststelling – kreeg van hem te horen: ‘Nou ja, niemand zal jou nawijzen in de trant van: gut, moet je die dikzak nou eens zien, maar als ik jou was zou ik zo’n tien kilo’s willen afvallen.’ De meeste mensen zouden zich er met een leugentje om bestwil van af hebben gemaakt: ‘Nee joh, maak je geen zorgen om een beetje babyvet. Je ziet er prima uit.’ Daarmee was de kous waarschijnlijk af geweest. In dit geval gebeurde er iets anders. De vriend was het met Sam eens en besloot ter plekke om iets aan zijn overgewicht te doen. Een paar maanden later was hij op zijn oude gewicht. Er was zo’n twaalf kilo af. Zowel de vriend als Sam hadden voor het gesprek niet kunnen bedenken wat het gevolg van deze eerlijkheid zou zijn. Veel mensen vinden dit soort eerlijkheid moralistisch, betuttelend en zelfs arrogant.

‘Wie ben ik nou om te zeggen dat mijn vriend te dik is?’
‘Wie ben ik nou om te zeggen dat ik het toneelstuk van mijn vriendin niet mooi vindt?’
‘Wie ben ik om te zeggen dat ze maar beter een andere partner kan vinden?’

Je kunt deze vragen natuurlijk prima omdraaien: wie ben jij als vertrouweling om het níét te zeggen? En hoe zou jij het vinden als jij eerlijke feedback wilt op jezelf of je prestaties. Heb jij – als je er echt bij stil staat – liever valse geruststelling of eerlijke feedback? Door te liegen ontneem je anderen een waardevolle kans iets te leren en hun situatie te verbeteren. Eerlijk zeggen wat je vindt, betekent uiteraard niet dat jij de waarheid in pacht hebt, maar wel dat je de ander jouw kijk op de zaak geeft. Als jij denkt dat iemand beter af is door jouw versie van de werkelijkheid te kennen dan hebben jullie uiteindelijk hetzelfde doel: het verbeteren van andermans leven.

Maak onderscheid tussen mening en objectieve werkelijkheid
‘Eerlijk zijn’ is niet synoniem voor ‘de moralist uithangen’. Het gaat er natuurlijk níét om te pas en te onpas je intimi ongevraagd advies te geven en hen rot te laten voelen. Een beetje zelfcensuur en nadenken over wat de kern van jouw waarheid is en hoe je die het best kunt brengen, hoort daarbij. Er zijn verschillende manieren om dezelfde waarheid te brengen en ze zijn niet allemaal even goed of nuttig. In de meeste situaties is er een waarheid te vinden die jullie bindt in plaats van uit elkaar drijft. Als het gaat om je partner dan is de achterliggende waarheid dat je van hem/haar houdt en ofwel jullie relatie wilt verbeteren ofwel de ander (uiteindelijk) gelukkiger en succesvoller te zien. En als dat niet zo is, dan zit je waarschijnlijk in de verkeerde relatie.

Pas daarbij op ‘jouw subjectieve mening’ niet te verwarren met ‘objectieve werkelijkheid’. Mensen die hun waarheid als ‘de enige waarheid’ zien en het daarom graag opdringen aan anderen zijn vaak wel eerlijk, maar vergeten vaak dat die werkelijkheid in veel gevallen nogal relatief is. Eerlijkheid klinkt vaker als ‘Ik weet het niet’ dan ‘Ik weet precies hoe het zit.’

Let op het verschil tussen onderstaande uitspraken:

1. ‘Ik vind je speech nu nogal technisch en daardoor minder inspirerend dan zou kunnen… ik zou er denk ik wat persoonlijke anekdotes aan toevoegen.’

2. ‘Nee sorry, je verhaal heeft écht geen flow. Hou maar op, het is saai.’

‘Gezonde eerlijkheid’ is verwoorden wat je denkt, voelt en zou willen, niet het opdringen van jouw wereldbeeld als waarheid. Het eerste begint vaak als ‘ik vind…’, het tweede als ‘het is…’. Dat laatste lijdt tot problemen in relaties. Nergens zie je dat zo duidelijk als in relatietherapie. Vaak is er een van de twee partners die stellig meent te weten wat goed voor de ander is: ‘Mijn vrouw zou meer moeten sporten en minder tv moeten kijken. Ook het dagelijkse wijntje zou ze moeten laten staan. Ze geeft een slecht voorbeeld aan onze dochter.’ Hoewel zijn opmerking misschien aannemelijk klinkt en bovendien goed bedoeld is, is het niks meer dan zijn subjectieve mening. Eentje die hun relatie geen goed doet. Zou zijn vrouw meer moeten sporten? Zouden zowel zijn vrouw als dochter niet zelf weten wat goed voor hun is? Is de fietstocht naar haar werk en haar werk als bloemist niet sportief genoeg? Is tv-kijken eigenlijk wel zo slecht? En een wijntje?

Over de antwoorden op al deze vragen kun je van mening verschillen, maar geen enkele mening is de allerhoogste werkelijkheid. Veel relaties zijn een ware hel door dit soort mening-versus-feit-misverstanden. Eerlijkheid in dit geval is dat de man graag wil dat zijn vriendin hem serieus neemt en naar zijn argumenten luistert. Dat is de achterliggende werkelijkheid. Door stellig en betweterig te zijn, bereikt hij juist het tegenovergestelde. Hij kan beter iets zeggen als: ‘Ik ben bezorgd over je gezondheid en het effect wat je op onze dochter hebt.’ Op die manier ontstaat er eerder een eerlijke, gelijkwaardige dialoog.

Verstoppertje spelen: wie ben je eigenlijk?
Mensen die veel liegen zijn zelden slechte of gemene mensen. Het zijn juist vaak lieve, conflictvermijdende mensen die ooit misschien goede redenen hadden om systematisch te liegen. Ik denk bijvoorbeeld aan een homoseksuele cliënt die uit angst voor zijn streng religieuze ouders van jongs af aan had geleerd om de essentiële dingen over zichzelf totaal te verzwijgen. Rond zijn vijfentwintigste was zijn leven een totale leugen – verloofd met een vrouw, werkend in een baan waar hij niet thuishoorde, ontspanning vindend in darkrooms. Verstoppertje spelen was een levensstijl voor hem geworden. Op een gegeven moment had hij ondanks de verloving met een vrouw een stiekeme affaire met zijn mannelijke collega, die hij ook weer bedroog met andere mannen. Zijn leven was een zootje. Het kaartenhuis stortte in toen de collega – de man waarvan hij echt hield – erachter kwam en hun relatie verbrak. Pas toen is hij hulp gaan zoeken om zijn leven op de rails te zetten. De meeste mensen hoeven gelukkig niet uit zo’n diepe, donkere kast te kruipen, maar er zijn veel mensen die zichzelf onnodig verstoppen in hun relaties. De meeste partners doen geen dingen die het daglicht niet verdragen, maar ze laten belangrijke verlangens en behoeften in hun relatie onbesproken.

Als liegen eenmaal een gewoonte is geworden, ben je jezelf aan het verstoppen. En dat is, als je het maar bij voldoende mensen doet, een goed recept om eenzaam, onbegrepen en ongelukkig te worden. Het wordt bovendien lastig een coherent zelfbeeld te hebben: je gedraagt je anders in het bijzijn van anderen dan hoe je echt bent. Dat is verwarrend. De ander reageert niet op jou, maar op een versie die jij van jezelf laat zien. Echte leugenaars hebben vaak problemen met hun identiteit: ze weten eenvoudigweg niet meer wie ze nou echt zijn. Hoe minder maskers je hebt, hoe makkelijker en transparanter je leven daardoor wordt. Mensen weten wat ze aan je hebben en jij weet sneller wat jij aan anderen hebt.

Toegegeven, deze transparantie is niet altijd eenvoudig. Bijvoorbeeld: homoseksueel of atheïst zijn in een gezin of cultuur waarin dat wordt afgekeurd, is een stuk lastiger dan wanneer de omgeving meer progressief is. Je seksuele wensen uiten is lastig als je weet dat jouw partner daarvan walgt. Enzovoorts. Hoe meer jouw meningen, verlangens en slaapkamergedrag overeenkomen met wat in jouw (sub)cultuur, familie, relatie of vriendenclub algemeen aanvaard is, hoe makkelijker het is om daarover eerlijk te zijn.

Als we een andere mening hebben dan de rest, dan zullen we onbewust proberen gemeenschappelijke grond te vinden met de heersende opinie. Genoeg groepsdruk (en cognitieve dissonantiereductie) kunnen zelfs de meest onafhankelijke individuen tot een modelburger maken. Meedoen is vaak meer belonend en een stuk eenvoudiger dan rebelleren. Maar lang niet altijd zaligmakend. De ‘moeilijke’ weg kiezen is meestal een bevrijding. Iemand die echter te weinig ruggengraat heeft ontwikkeld om af en toe te zeggen wat hij écht vindt, mist waarschijnlijk iets heel essentieels in zijn leven: een band met anderen. En dat gebrek aan connectie zie je helaas ook in veel liefdesrelaties terug.

Liegen kan verhullen dat je in de verkeerde relatie zit
Goede relaties zijn vaak gelijkwaardig. Die gelijkwaardigheid blijkt vaak uit een simpele graadmeter: eerlijkheid. Hoe eerlijker je tegen elkaar kunt zijn en hoe meer jullie daardoor jezelf kunnen zijn, hoe langer jullie het waarschijnlijk met elkaar uithouden. Eerlijkheid zorgt dat de relatie niet scheefgroeit en dat misverstanden worden gecorrigeerd. Het werkt als een spiegel. Als jij belangrijke menings- en behoefteverschillen onbesproken laat om ongemak te voorkomen, saboteer je – vooral op de lange termijn – je relatiegeluk. Terwijl de relatie steeds meer op gewoonte en routine vaart, zal jij onderwijl steeds ontevredener worden en misschien zelfs stiekem toch doen waar je behoefte aan hebt en niet doen waar de ander behoefte aan heeft. En daar moet je in toenemende mate voor liegen. In een liefdesrelatie kan dat zijn: vreemdgaan; hoofdpijn veinzen om maar geen seks te hebben, liegen om minder thuis te hoeven zijn, enzovoorts.

Door je toevlucht te nemen tot de leugen, word je misschien niet direct geconfronteerd met het feit dat dat je in een onvruchtbare relatie zit, maar je geeft je relatie ook geen kans om uit te bloeien tot iets moois. Eerlijk zijn – zowel tegen jezelf als de ander – is de beste manier om uit te vinden of je überhaupt in de juiste relatie zit.

eKudos Nu Jij

Veel voorkomende communicatievalkuilen tussen partners


Sinds de mens taal heeft ontwikkeld is zijn positie op de hiërarchie van de evolutieladder onbetwist. Door met elkaar te praten kunnen we beter samenwerken en onszelf op grote schaal organiseren. Het gemiddelde dier heeft slechts wat klanken en gebaren tot zijn beschikking om zijn toehoorders iets duidelijk te maken. Dat gebrek aan duidelijkheid en nuance moet hij compenseren door weg te rennen of aan te vallen.

Maar, hoewel taal een hoop kan verduidelijken, verwart het net zo goed. We gebruiken taal ook om te verhullen wat we echt vinden. Liegen, slijmen, goedpraten, allemaal producten van de taal.

Daarnaast heeft taal ook onbedoelde bijeffecten. Ze creëert namelijk haar eigen werkelijkheden. Zo hebben we hebben bijna overal wel een woord voor, maar we vergeten vaak dat veel van die woorden niet een concreet ding beschrijven dat je in de werkelijkheid kunt aanwijzen. Ze bestaan alleen omdat we er een woord voor hebben verzonnen. Veel woorden zijn containerbegrippen die iedereen op zijn eigen manier kan invullen of interpreteren. Een woord als ‘liefde’ is er ook zo één. Voor iedereen betekent het – door cultuur, ervaring en verschillende biologische behoeften – net iets anders. Voor de een is het een seksuele obsessie die meer lijkt op een verslaving dan genegenheid, voor een ander de wens om voor anderen te zorgen, voor weer een ander is het vooral een gelijkwaardige vriendschap waarbij je meest intieme gedachten met elkaar deelt.

Het schijnt dat de meeste mensen zo’n zestigduizend woorden in hun vocabulaire hebben en die gebruiken ze, bij nadere beschouwing, vaak op een nogal willekeurige, slordige, dwingende of indirecte manier. Elke relatietherapeut zal dat beamen. Partners raken geregeld geïrriteerd of teleurgesteld omdat hun metgezel maar niet ‘wil’ begrijpen wat voor hen zo vanzelfsprekend is. Hieronder nemen we twee veel voorkomende valkuilen onder de loep, maar eerst geef ik je de twee belangrijkste adviezen voor een vruchtbare communicatie.

De belangrijkste twee vragen die je in al je interacties als leidraad kunt nemen:

1. Welk gedrag wil ik uiteindelijk oproepen?
2. Hoe communiceer ik zo dat de kans dat dit gebeurt zo groot mogelijk is?

Over het algemeen probeer je elkaar te begrijpen of iets te laten doen of ervaren. Er zijn verschillende manieren om dat te doen. Als je graag een glimlach op het gezicht van je partner ziet, dan kun je beter zelf wat vaker glimlachen of iets grappig vertellen dan er direct om vragen. De vraag ‘kun je eens lachen?’ werkt meestal nogal averechts. Probeer maar eens.

Effectief communiceren is meer dan het aanleren van regeltjes. Het vraagt om aandacht en nieuwsgierigheid. Aandacht voor wat je zelf voelt en wilt. Aandacht voor je woorden, toon en gebaren. Aandacht voor de reacties van de ander. Soms zijn minimale (non-verbale) signalen al genoeg om een betekenisvolle communicatie op gang te houden. Een liefdevol tikje op de schouder om te laten zien dat je er voor iemand bent. Aandachtige stilte en een luisterend oor in plaats van je goedbedoelde advies er doorheen willen drukken. Of juist een blik op je horloge om te laten zien dat de tijd dringt en dat de ander maar eens ter zake moet komen.

In andere gevallen is er meer nodig om tot elkaar te komen: een goede verklaring waarom je de afspraak vergeten bent. Een oprecht excuus nadat je bent betrapt op een leugen. Een goed verhaal om de ander te overtuigen jou geld te helpen. Een eerlijke confrontatie over iets wat jou in de relatie stoort.

Zowel subtiele als directe communicatie kan om verschillende redenen lastig zijn. En niet iedereen is behept met voldoende inlevingsvermogen en sociale vaardigheden. Veel partners bedoelen niets dan goeds en toch komt dat bekaaid hun mond uit. Ik ken mensen die een compliment kunnen laten klinken als een belediging. ‘Je ben toch een stuk minder dom dan ik dacht.’

Gelukkig is de oorzaak van communicatieve misverstanden vaker een gebrek aan oefening dan iets anders. Een beetje meer moeite, helderheid en eerlijkheid in je communicatie kan wonderen doen. Vooral in liefdesrelaties waarin we nogal veel van elkaar verwachten is het nuttig om je communicatie te scherpen. Veel partners zwijgen of liegen liever dan dat ze de moed verzamelen om aan te geven waar ze écht behoefte aan hebben. Deze ‘luiheid’ voorkomt strijd op de korte termijn, maar brengt veel partners op de lange termijn in de problemen.

Hoe vager en indirecter de communicatie, hoe meer speling en ruimte er is voor misverstanden en groeiende onvrede. Soms is het geen luiheid of angst voor confrontatie, maar is er een blinde vlek aan het werk. Veel mensen gaan er vanuit dat hun partner zou moeten snappen waar zij behoefte aan hebben. ‘Dat klinkt vaak zo: ‘Ze zou toch moeten voelen dat ik nu even alleen moet worden gelaten.’ ‘Hij snapt het heus wel als ik later kom en het avondeten skip.’ Zij raden de gedachten of stemmingen van hun partner zonder deze eerst te checken. Dit ‘gokken’ is een veel gebruikte en vaak slechte communicatiestrategie.

Veel partners worden achteraf boos op hun geliefde zonder deze überhaupt een eerlijke kans te hebben gegeven. Ze doen mopperend klusjes die hun partner had moeten doen. Ze verwachten romantische acties die de ander niet in zijn repertoire heeft. Door het er niet over te hebben, nemen de ergernissen en misverstanden alleen maar toe. En door je vervolgens alleen maar te richten op wat er niet goed gaat bevestig je al snel dat dát inderdaad zo is. Je creëert niet de geschikte voorwaarden voor een positieve interactiespiraal. Zelfs als je partner daar verder best voor open zou staan.

Wat wil ik? Wat wil jij?
De kern van veel relatieproblemen: veel partners waarderen de dingen die hun geliefde voor hen doet anders dan hoe hun geliefde ze bedoeld heeft. Als Piet de lekke fietsband repareert van Petra en als extra het wasrek meepakt, doet hij misschien moeite die hij niet gewaardeerd ziet. Die fiets interesseert Petra misschien niet zo, ze neemt de bus wel. Zij heeft liever dat hij echt luistert als ze ergens mee zit zonder te reageren met een dooddoener, opmerkt dat ze naar de kapper is geweest of vraagt naar haar functioneringsgesprek. Persoonlijke aandacht dus. Veel mensen denken hun partner kennen, terwijl dit vaak niet zo is.

Een van de grootste eye-openers die ik in mijn wetenschappelijke zoektocht naar duurzame liefde vond, betreft een opmerkelijk Zwitsers onderzoek. Daaruit bleek dat hoe langer partners bij elkaar zijn, hoe minder goed ze elkaar blijken te kennen. In het onderzoek moesten oude en jonge stelletjes hun kennis over elkaar testen. Ze moesten vragen beantwoorden als ‘is je partner tevreden met de relatie?’ tot ‘wat is het lievelingseten van je partner?’ Paradoxaal genoeg hadden jonge stelletjes het vaker bij het juiste eind. Hoe dat kan? Elkaar kennen is geen kwestie van tijd, maar van aandacht.

Oude stellen denken dat ze elkaar beter kennen, maar ze verwarren voorspelbare reacties van hun partner (‘hij knikt weer zijn hoofd’) met wat ze denken dat er in diens hoofd omgaat (‘hij zal wel weer denken dat…’). Oude stellen checken het minder bij elkaar en gaan er ten onrechte van uit dat ze partnerlief door en door kennen. Een voorspelbare relatie hebben betekent niet dat je elkaars binnenwereld per se goed kent. Een relatie kan steeds meer en meer op routine en vanzelfsprekendheid draaien, terwijl er in beide hoofden misschien wel heel andere binnenwerelden aan het ontstaan zijn. Dat verklaart ook meelijwekkende verzuchtingen als: ‘Alles ging goed tussen ons, maar toch ging die eikel (M/V) vreemd en maakte ze het uit.’

Om elkaar te kennen moet je in het hier en nu je voor elkaar blijven interesseren en vragen stellen om met elkaar in tune te blijven. Zowel jij als je partner veranderen. Het leven verandert. Alles verandert. Dat vraagt om aandacht voor wat er nu tussen jullie speelt (zonder te blijven hangen in wat er in het verleden is gezegd en gedaan.)

Een eerste stap is daarom om – per situatie – stil te staan bij wat je concreet van je partner verwacht (in specifieke situaties) en erachter te komen wat je partner precies van jou verwacht. Dit lijkt simpel, maar in de praktijk blijken mensen veel beter te weten wat ze níét willen. En dat geeft een heel ander eindresultaat.

Maak daarom regelmatig jullie verwachtingen over elkaar concreet.

Een relatie is geen contract, het is een levend ding. Zie de relatie (en je partner) niet als iets vanzelfsprekends, zoals een huis- of arbeidscontract, en zorg dat er tussen jullie een sfeer is waarin het natuurlijk is om elkaars binnenwerelden te blijven herontdekken en prikkelen. Toegegeven, dat is niet met iedere partner even makkelijk. We verschillen allemaal in de mate waarin we onze gedachten en gevoelens willen delen. Voor extraverten is die transparantie een standaardneiging, terwijl introverten spaarzamer zijn.

Hoe verschillend jullie karakters ook zijn, als je weet wat je concreet van je partner kunt verwachten en andersom, dan hebben jullie daarmee een waardevolle gebruiksaanwijzing voor de relatie in handen. Het betekent niet dat jullie die verzoeken van elkaar moeten inwilligen, maar je weet nu wel waar de echte issues en verschillen tussen jullie zitten, en waar je wel en niet aan kan of wil voldoen. Dat kan een hoop misverstanden, strijd en onnodige irritatie besparen.

In de praktijk vinden partners het vaak onnatuurlijk om te onderzoeken en te ‘onderhandelen’ over wat ze van elkaar willen. ‘Het zou vanzelf moeten gaan’ is daar vaak de impliciete gedachte erachter. Veel mensen vinden het nogal kunstmatig om preciezer te communiceren dan ze gewend zijn, maar het is vaak de belangrijkste eerste stap voor het verbeteren van verschillende aspecten van hun liefdesleven. We maken hier een beginnetje. Twee valkuilen die je vanaf nu maar beter kunt vermijden:

Lees geen gedachten
In de omgang met anderen worden we gedwongen elkaars gedrag te interpreteren. Gedachtenlezen (zonder te checken of het klopt) is een vorm van te snel conclusies trekken. Het is een projectie van je eigen ideeën, en die stroken lang niet altijd met de werkelijkheid. Ook partners die elkaar al jaren kennen komen soms tot conclusies die niet overeenkomen. ‘Oei, ze vindt me vast een vaatdoek sinds ik niet meer sport. Nu al drie weken geen seks meer gehad.’ Zij ondertussen kan denken: ‘Nou, hij doet afstandelijk de laatste tijd. Zo heb ik er geen zin in hoor.’ Uit beleefdheid, gewoonte of ongemakkelijkheid checken we soms niet wat ons dwarszit. Vaak wordt die onvrede vertaald in stekende verwijten die het echte issue onbesproken laten en de partner in het ongewisse laten. ‘Ik ga naar het café, de gezelligheid is hier ver te zoeken.’

Aldus gaan veel mensen door het leven met allerlei vermoedens en vooroordelen over elkaar die nooit eens goed gecheckt of uitgepraat worden (en die hun eigen leven beginnen te leiden).

En zelfs al heb je het vaak bij het juiste eind en ben je gezegend met buitengewoon veel mensenkennis: het zorgt sowieso niet voor een goede sfeer door te doen alsof je beter weet wat je partner voelt en denkt dan hem/haarzelf. Vooral als je partner jouw ‘telepathische krachten’ niet van je wil aannemen, doe je er goed aan je partner in zijn/haar waarde te laten. Gedachtenlezen kan de sfeer nogal verpesten:

‘Oh gut, er is weer iemand chagrijnig.’
‘Valt mee. Gewoon een zware dag op het werk. Ik ben moe.’
‘Ach man, ik ken je toch. Ben je nou nog steeds boos omdat ik je vroeg mijn moeder op te halen.’
‘Waar heb je het over? Mens ik ben moe.’
‘Ik ben dat chagrijnige gedoe van jou meer dan zat hoor. En ook nog ontkennen, zeker.’

Het is altijd beter voor de sfeer om je partner serieus te nemen:

‘Oh jee, je ziet er niet vrolijk uit. Chagrijnig?’
‘Valt wel mee. Gewoon een zware dag op het werk. Dat komt zo wel goed.’
‘Oh vervelend, was het niet leuk op je werk dan?’
‘Misschien dat ik er zo over wil praten. Eerst koffie drinken?’
‘Ik zet wel even.’

Wees concreet als je ergens behoefte aan hebt
Mensen zeggen vaak in vage bewoordingen wat ze van elkaar missen. Dat klinkt dan ongeveer zo:

‘Neem me nou eens serieus.’
‘Ik wil dat je er vaker voor me bent.’
‘Ik wil graag meer quality time.’
‘Ik voel me niet bijzonder bij jou.’

Zonder dit soort uitingen te specificeren weet je als partner natuurlijk niet wat de ander er precies mee bedoelt. Om dit te weten moet je doorvragen totdat het concreet wordt. Als twee partners dezelfde woorden gebruiken betekent het lang niet altijd dat die mensen ook hetzelfde bedoelen. Hebben jullie het wel over hetzelfde? Wat bedoelt je partner eigenlijk met liefhebben, eerlijk zijn, snel afspreken, serieus genomen worden, een opgeruimd huis, enzovoorts? Hoe ziet dat er in de praktijk uit? Neem een opgeruimd huis: is dat een keer per week schoonmaken? Of drie keer? Misschien ziet je partner dat anders dan jij. Daar moet je dus achter komen, voordat je de ander allerlei verwijten naar het hoofd slingert als: ‘Je bent een vieze smeerpoets.’

Ander voorbeeld. Zie jij wat hieronder misgaat?

Zij (teleurgesteld): ‘Ik vind het gewoon belangrijk dat je er voor elkaar bent.’
‘Ja ja, dat vind ik toch ook.’
‘Nou daar zie ik helemaal niks van.’
‘Wat een onzin, ik ben er toch voor je als het nodig is. Weet je toch?’
‘Waar was je gisteren toen ik het zo moeilijk had op mijn werk?’
‘Ik was gewoon bezig in het magazijn met Cees, ik kan toch niet zomaar weggaan?’
‘Je bent er dus gewoon niet voor me als het écht nodig is.’
‘Wel waar, ik wist niet dat je het zo zwaar had.’
‘Je weet toch hoe belangrijk die nieuwe baan voor me is en dat ik niet kan opschieten met die klotebaas.’
‘Ja, dat weet ik wel, ik heb je laatst nog meegenomen naar Carré, omdat ik vond dat je wat ontspanning nodig had.’
‘Ja, maar dat is gewoon omdat jij het zelf leuk vindt, dat heeft niks met mij te maken.’
‘Hoezo? Zó leuk vind ik Herman van Veen echt niet.’
En. Zo. Eindeloos. Voorts.

In dit voorbeeld is het voor beiden onduidelijk wat ‘er voor elkaar zijn’ betekent. De discussie zou eindeloos kunnen duren. Omdat ze niet concreet bespreken wat dat nou concreet betekent, blijft hun communicatie moerassig. Onbevooroordeeld luisteren en doorvragen is altijd beter voor het contact dan er van uitgaan dat je hetzelfde bedoelt. Op die manier corrigeer je elkaar in de communicatie en kom je echt tot de kern van jullie conflict. Laten we dit gesprekje opnieuw voeren:

Zij (teleurgesteld): ‘Ik vind het gewoon belangrijk dat je er voor elkaar bent.’
‘Ja, dat klinkt redelijk, maar wat bedoel je daarmee? Ik kan niet in jouw bovenkamer kijken.’
‘Je weet best hoe belangrijk die baan voor me is. Dat had je toch wel zelf kunnen bedenken. Toen ik je belde na dat gesprek had ik je nodig, ik wilde dat je naar me toe kwam of zo. Je had me toch even kunnen ophalen?’
‘Sorry, maar ik ben geen helderziende. Hoe kan ik weten dat jij dat wilde als je me dat niet vraagt?’
‘Dat is zo, maar was je anders wel gekomen?’
‘Als ik had begrepen dat je je zo slecht voelde… zeker weten.’
‘Mmm… oké.’

Er voor elkaar zijn betekent in dit geval. ‘Mij ophalen als ik me slecht voel.’ In een andere situatie kan het betekenen:

‘Sms mij als je later thuis komt dan verwacht.’
‘Zet mij niet voor schut bij je vrienden.’
‘Een kus of bedankje als ik voor je gekookt heb.’

eKudos Nu Jij

Drie praktische e-boeken over partnerkeuze, daten, verleiding en langdurig samenzijn

Vanaf juni 2015 te koop via Relatieklik.nl

Huispsycholoog Marcelino Lopez schreef drie korte, praktische e-boeken over relaties. Over partnerkeuze, verleiding en communicatie. Hierin geeft hij kort en krachtig alle ins en outs van wetenschappelijke onderzoek naar liefde en relaties en zijn jarenlange ervaring als (relatie)therapeut. De trilogie geeft eerlijke antwoorden op vragen als:

Kun je liefde afdwingen? Waarom de één en niet de ander? Wat is het belangrijkste ingrediënt van een goede flirt? Wie past bij jou? Hoe belangrijk is uiterlijk? Wat maakt je aantrekkelijk? Bestaat de ware? Wat zijn de grootste communicatievalkuilen? Hoe houd je de passie erin? Hoe zorg je dat ruzies de relatie niet schaden?

Kortom: hoe word je gelukkig in de liefde?

Doel van de trilogie is om de wetenschap achter liefde en communicatie voor iedereen beschikbaar en praktisch toepasbaar te maken. De boeken zijn bewust kort, bondig, praktisch, concreet en ontnuchterend.

Dat kan voor romantische zielen misschien een domper zijn, maar het geeft wel kennis waar je op kunt bouwen. Fabels en romantische illusies die te ver afstaan van de werkelijkheid geven misschien hoop en vertrouwen, maar maken de liefde vaak ook onwerkbaar, soms zelfs tot een hel.

Hieronder vind je meer informatie over de drie boeken:

Hoe versier je het? – Psychologie en praktijk achter verleiding en aantrekkingskracht
Wie past bij mij? – Psychologie en praktijk achter een goede en foute partnerkeus
Ik ook van jou – Psychologie en communicatie achter lang en gelukkig samenzijn

eKudos Nu Jij

Match made in hell

Mensen verschillen niet alleen in hoeveel ze praten, maar ook in de mate waarin ze zichzelf censureren als ze praten. Marlies bijvoorbeeld, zegt alles wat in haar opkomt. Luid, duidelijk, ze laat zich ‘lezen’ als een langdradig audioboek, ingesproken door Youp van ‘t Hek. Aan de andere kant van het spectrum heb je Geert, haar vriend. Die zegt pas iets als hij zeker weer of het klopt of gewenst is. Het eh… duurt… mmm… even voordat hij… ja, eh… weet wat hij ervan vindt en de woorden heeft gevonden om zijn gevoel te uiten.

In relatietherapie zie je deze twee tegengestelde karakters vaak terug. Vaak is een van beiden een kritische, veeleisende vrouw en de ander een wat tragere, ingehouden man met weinig ruggengraat. Onderzoek laat zien dat deze mensen grote kans hebben hun relatie als extreem vervelend te ervaren en toch eeuwig bij elkaar blijven. Of, zoals Marlies het zegt: ‘We lijken verdomme verdoemd tot mekaar, ik kan niet mét of zónder die gozer.’

Je zou verwachten dat deze mensen ruim van tevoren toch wel hadden kunnen inzien in welk ongeluk zij zich zouden storten door voor elkaar te kiezen. De ironie wil dat de eigenschappen die zo’n koppel uiteindelijk tot waanzin drijven, hen aanvankelijk juist bij elkaar brengen. Onderzoek verklaart dit ‘hellepartners’-syndroom:

Mannen die heel lastig hun gevoelens kunnen uiten blijken eigenlijk meer op vrouwen te vallen die zoals zijzelf zijn, maar helaas maken die vrouwen hen in de praktijk zenuwachtig. Een date met zo’n vrouw is vaak minder vruchtbaar dan een date met een praatgrage vrouw. Een vrouw die veel uit zichzelf praat heeft niet per se een vaardige gesprekspartner nodig. Deze vrouw heeft in haar date bovendien een goede en geduldige luisteraar gevonden. En omdat koppels in het date-stadium sowieso positiever doen, blijven haar kritische trekjes nog op de achtergrond.

Die komen natuurlijk in een later stadium van hun relatie weer de hoek om kijken. Vooral wanneer zij zich begint te ergeren aan zijn gebrekkige vermogen om zijn gevoel te uiten. Dat onvermogen neemt bovendien toe wanneer zij hem onder druk begint te zetten om meer over zichzelf te delen. Hierdoor voelt hij zich juist in een hoek gezet.

Praatgrage, kritische mannen en hun introverte, zachte vriendinnen hebben vaak ook communicatieproblemen, maar meestal zijn die minder hels. Dat heeft mogelijk te maken met stereotiepe man-vrouw-verwachtingen. Vrouwen verwachten meer ruggengraat van een man dan andersom en ze worden daardoor extra kritisch als hij dat niet laat zien.

Of zoals Geert het zegt: ‘Ik… eh… ik ben dus niet zoals zij wil dat ik ben, hè? Maar ja… je gaat toch.. eh… van elkaar houwe na zo’n tijd.’

eKudos Nu Jij