Welkom op het weblog van psycholoog Marcelino Lopez, mede-eigenaar van RelatieKlik en Knuz, tekstschrijver en zelfstandig coach te Amsterdam.
Dit blog is een klankbord voor onze gratis
relatiesites RelatieKlik en Knuz: een ideaal medium om mijn kronkels en nieuws over relaties, dating en psychologie te delen.
Over Marcelino
FAQ
Wanneer twijfel de liefde bedreigt
In onze praktijk krijgen we veel vragen van mensen die te maken hebben met twijfel. Soms van twijfelaars zelf, vaker van mensen die het lijdend voorwerp van de twijfel zijn. De grote vragen zijn respectievelijk ‘hoe kom ik van mijn twijfel af?’ of ‘hoe ga ik om met de twijfel die mijn partner over mij heeft?’
De betekenis van twijfel
Twijfelen is allereerst een gezonde en natuurlijke activiteit die onlosmakelijk hoort bij leven. Vooral bij jongeren die minder ervaren zijn in liefde en relaties. Het is cliché, maar bij groei en ontwikkeling hoort nou eenmaal pijn, verwarring en twijfel. Vooral jongeren ontkomen er niet aan dat ze op liefdesgebied nog veel moeten ontdekken voordat ze goed weten wat bij ze past. Verkeerde beslissingen maken hoort daarbij. Vertrouwen hebben en weten dat twijfels bij het leven horen kan het makkelijker maken als je ermee wordt geconfronteerd. Leven en liefde is niet iets wat je moet controleren maar waar je mee om moet gaan. Er zijn geen vaste regels en het spel verandert steeds. Leren van elke nieuwe situatie is een levenslang proces. Als je die twijfel die daarbij hoort kunt accepteren kun je dalen beter zien aankomen en raak je er minder door van slag als bepaalde dingen af en toe op losse schroeven komen te staan.
De vicieuze cirkel van twijfel en onzekerheid
Twijfel in relaties is een moeilijk en ongrijpbaar ding. De twijfelaar weet soms niet precies waarover hij twijfelt en andere gevoelens, zoals schuldgevoel, kunnen de twijfel nog verder kleuren. Ook het zelfvertrouwen van de andere partij wordt op de proef gesteld en kan voor een verstoorde vicieuze cirkel zorgen, waarbij het lijdend voorwerp van de twijfel onzekerder wordt (en daardoor vaak onaantrekkelijker voor de twijfelaar) die daardoor nog meer kan gaan twijfelen, wat de eerste weer onzekerder maakt, enzovoorts. Als je partner twijfelt kun je de logische neiging voelen om dit gebrek aan controle te compenseren door te ‘trekken’ aan de ander; continu vragen ‘waarom’ deze twijfelt, herhalen hoeveel verdriet het je wel niet doet enzovoorts. Het zijn allemaal goede manieren om je partner onder druk te zetten en verder van je af te duwen.
Omgaan met een twijfelende partner
Dat je partner twijfelt hoeft geen slecht teken te zijn. Het kan zijn dat jullie er samen sterker uitkomen. Of dat gebeurt hangt grofweg af van twee factoren: hoe ga jij met zijn twijfel om en kun en wil en kan jij tegemoet komen aan wat je partner in jullie relatie denkt te missen? Aan sommige twijfels en wensen is te werken, aan andere niet. Een andere persoonlijkheid kun jij bijvoorbeeld niet krijgen, als je partner dat verwacht dan is deze beter af met iemand anders. En jij ook trouwens. Veel mensen proberen zichzelf uit liefde voor de ander te transformeren tot iemand anders. Dit is een doodlopende weg. Behalve dat dit je steeds onnodig onzekerder en ongelukkiger maakt, zul je er zeker je relatie niet goed door houden.
Weten wat je wel en niet kunt en wilt veranderen aan jezelf – iets wat meestal vanzelf komt met de jaren -helpt je dus om te weten of een relatie überhaupt de moeite waard is. Als je partner wil dat je zijn hobby of interesses deelt, dan kun je daar best open voor staan (zeilcursusje meedoen, feestje meepikken), maar als hij verwacht dat jij een fanatiek zeiler of extraverte feestganger wordt terwijl dat niet bij je past, dan komen jullie allebei uiteindelijk van een koude kermis thuis.
Je hoeft in elk geval heus niet lijdzaam en passief toe te kijken hoe jouw partner alles bepaalt. Het is geen eenrichtingsverkeer en jij bent geen slachtoffer. Bedenk allereerst:
Tegen twijfel valt niet te vechten
Proberen je partner te overtuigen dat diens twijfel ongegrond is heeft bijna nooit zin. Een goede eerste zet is om de vicieuze cirkel te doorbreken door de ander – hoe pijnlijk en moeilijk ook – zijn of haar twijfel te gunnen. Het helpt hierbij om echt te beseffen dat jouw pogingen controle over de relatie te houden averechts werken. Gun je partner de twijfel en ga niet trekken of vechten. Accepteer het.
Zie het niet als een persoonlijke afwijzing
Zie je partners twijfel niet als een persoonlijke afwijzing aan jouw adres. Mensen willen nou eenmaal verschillende dingen uit een relatie. En daar heeft je partner, net als jij, recht op. Als deze uiteindelijk niet met je verder wil, dan betekent dat geenszins dat jij niet de moeite waard bent.
Wat kun je wel doen?
Vraag je partner wat maakt dat deze twijfelt en of jij daar iets aan kan doen?
Kijk daarna of je dat überhaupt zou willen? Het is goed als je partner eerlijk kan uitleggen waaruit diens twijfels bestaan, maar probeer niet de onderste steen boven te krijgen als iemand aangeeft het niet precies te weten. Laat het je partner eerst zelf maar ontdekken. Twijfelt hij aan iets waar jij iets aan kan en wil doen? Dan kun je dat bespreken.
Een time-out inlassen
Als je partner het echt even niet meer weet dan is het misschien tijd voor een wat grotere stap. Een officiële break inlassen, waarbij jullie afspreken een aantal weken of zelfs maanden geen contact te hebben. Het voelt waarschijnlijk als het laatste wat je wilt, maar de kans op een vrolijke uitkomst is veel groter dan wanneer je met zijn tweeën in de vicieuze cirkel van de twijfel blijft hangen. Je partner kan er op zijn eigen tempo achterkomen waarom hij twijfelt, en ook voor jou is deze geforceerde rust beter dan steeds geconfronteerd te worden met de ambivalentie van je partner. Misschien leer jij in de tussentijd ook wel een paar verrassende dingen over jezelf en jullie relatie. Door even zonder elkaar door het leven te gaan kun je allebei ervaren hoe dat is. Door verder ook geen druk op elkaar te leggen kan zo’n time-out vaak voor verrassende ontknopingen en inzichten zorgen. Misschien kom je er tijdens de rust erachter dat jij ook niet alles zo fantastisch vond. Het zou me zelfs niet verbazen dat je partner jou terugwil, maar dat jij niet meer hoeft. In het voor jou ergste geval komt de ander erachter dat ie echt niet meer verder wil. In elk geval is dat beter dan leven met een twijfelende partner.
Soorten twijfels
Hieronder verschillende soorten twijfelaars en wat jij kunt doen. (In de praktijk laat twijfel zich niet zo makkelijk in een hokje duwen en kunnen meerdere twijfels tegelijk spelen.)
Je partner is een onverbeterlijke twijfelaar
Het kan zijn dat jouw liefdesprins(es) gewoon een eeuwige twijfelaar is. Iemand die alles vanuit verschillende perspectieven ziet. In dat geval zul je moeten bepalen of (en in hoeverre) je deze eigenschap kunt accepteren. De twijfel heeft meer met hem- of haarzelf dan met jou te maken. Je kunt het herkennen als je partner op andere fronten (werk, studie, enzovoort) en in eerdere relaties ook een twijfelaar is (geweest). Als deze slechts af en toe over de relatie twijfelt, maar jou verder goed behandelt (jou niet nodeloos vernedert of vreemdgaat) dan is daar misschien best mee te leven. Leuk is natuurlijk anders, maar als het gepieker en getwijfel dusdanig creatief van aard is dat het jou af en toe ook nieuwe inzichten en inspiratie kan geven dan zijn er veel ergere partners te bedenken. Als de twijfel zo goed als chronisch is, dan is het misschien tijd voor een vaarwel.
Je partner is een perfectionist voor wie het nooit genoeg is
Sommige mensen zoeken in de liefde een droompartner die behoorlijk ver van de realiteit staat. Meestal gaat dat over met het ouder worden, maar helaas niet altijd. Een beetje dromen is leuk, maar soms kan de zoektocht naar de droompartner pathologisch worden en een relatie met een mens van vlees en bloed in de weg staan. Als je vermoedt dat jouw partner zo veeleisend is, dan zul je het gewoon nooit goed kunnen doen. Misschien moet jij jezelf dan afvragen waarom je eigenlijk zo aan hem of haar gehecht bent. Zo’n persoon is (onbewust) onredelijk in zijn wensen en gaat vooral uit van wat hij of zij wil.
Je partner heeft nog teveel wilde haren
Lijkt op bovenstaande voorbeeld. Heeft vaak ook met leeftijd te maken. Het kan zijn dat je partner zich (nog) niet wil of durft te binden, omdat deze bang is dat hij of zij een meer geschikte vriend(in) zal misloopt. Heel pijnlijk, maar neem het niet te persoonlijk. Jullie timing is verkeerd. Je partner heeft misschien nog maar weinig ervaring en weet niet wat er nog meer in de wereld te koop is. Als je het aankunt, is het beste advies: gun je partner diens vrijheid, maar laat blijken dat je niet van plan bent stil te zitten en passief thuis gaat zitten wachten. Je partner mag best voelen dat deze jou door alle twijfels kan verliezen. Bedenk: het heeft geen enkele zin iemand tegen zijn of haar wil in ‘vast te houden’ of schuldig te laten voelen. Misschien draait je partner bij, misschien ook niet.
Je partner heeft reële twijfels over de relatie en vindt dat jullie niet bij elkaar passen
Veel mensen vinden het belangrijk hun passies met hun partner te kunnen delen. Sport, interesses, hobby’s, invulling van vrije tijd enzovoorts. Partners wisselen in de behoefte aan deze uitwisseling. In sommige gevallen kun je elkaar best een beetje tegemoet komen, op andere vlakken is dit onbegonnen werk. Je kunt je misschien best wat meer interesseren voor waar hij mee bezig is, maar als hij of jijzelf verwacht dat je een andere persoon moet worden… stop maar. Iemands persoonlijkheid en diepere drijfveren kun je niet zomaar veranderen. Misschien passen jullie ook gewoon wel niet bij elkaar. Erg k#t, maar wel iets dat je moet accepteren.
Je partner twijfelt omdat deze meer ruimte en zelfstandigheid nodig heeft
Liefdespartners hebben vaak verschillende behoeftes en verwachtingen als het aankomt op hoeveel tijd ze met elkaar zullen doorbrengen. En hoe ze die met elkaar doorbrengen. Sommige mensen hebben meer ruimte voor zichzelf nodig dan anderen en dat kan tot problemen leiden wanneer de behoeftes teveel uiteen liggen. Of als de één zich afgewezen voelt door de onafhankelijkheidsdrang van de ander. Vaak zijn het de mannen die meer ruimte willen om hun eigen dingen te doen, maar ook andersom zie je het. Als jullie niet beiden bereid zijn tot een nobel compromis dan wordt het lastig. Het wordt echt een probleem als de een zich tekort gedaan of afgewezen voelt. Dit kan toch een vicieuze cirkel leiden waardoor de één steeds onafhankelijker wil worden en de ander juist uit onzekerheid gaat trekken.
Je partner heeft serieuze issues die een relatie moeilijk maken
Sommige worstelen zodanig met zichzelf dat ze het moeilijk vinden om voor twee te denken. Soms zijn er duidelijke issues, zoals een depressie, een psychische stoornis of verslaving. Soms zijn het minder serieuze dingen zoals weinig zelfvertrouwen. Hoe het ook zij, iemand die met zichzelf in de knoop zit, kan heel ambivalent in de relatie zijn. Aan de ene kant erg afhankelijk van liefde van anderen, aan de andere kant niet genoeg in staat veel te bieden. In dat geval zal iemand of samen met jou, of alleen aan de eigen problemen te werken. Het sluit een relatie niet uit, maar het maakt het lastiger. Vooral als jij als partner ook veel bevestiging en steun nodig hebt.
Je partner is iemand die de verantwoordelijk niet aan kan/wil van een normale relatie
Tot slot zijn er mensen die gewoon niet gemaakt zijn voor een relatie. Misschien willen ze het ergens wel, maar ergens ook niet. Het zijn de mensen die hun vrijheid niet kunnen en willen opgeven, zelfs als ze van je houden. Ze hechten meer aan de eindeloze wereld der mogelijkheden, dan aan de veiligheid van een relatie. Misschien dat het ooit anders wordt, misschien ook niet. Waarschijnlijk weten ze dat zelf ook niet. Als jullie daar geen gulden middenweg in kunnen vinden, en als je niet een heel lange adem dan kun je je maar beter op iemand richten die meer op jou lijkt.
In veel gevallen is het misschien iet zo duidelijk hoe jullie twijfels en persoonlijkheden op elkaar ingrijpen: dan kan relatietherapie uitkomst bieden.
op 12 November 2008 om 5:38 pm
beste Marcel,
mijn )ex)vriend was/is een twijfelaar, naar mijn mening. Maar hij is 35, alhoewel ik zijn eerste vriendin was. Ik wilde graag dat we na 7 jaar uiteindelijk met elkaar trouwden maar hij had alleen maar twijfels. Ik houd zielsveel van hem maar ik weet dat het geen zin heeeft om weer bij elkaar te komen. hij belde me weer gister en me wilde zien (een smoes bedacht) maar ik wees het af. Maar nu mis ik hem zo erg dat ik de neiging heb om hem te zien. Ik weet dat ik het niet moet doen, maar hoe moet ik zo een neiging uit mijn hoofd krijgen? Het is zo moeilijk!
op 13 November 2008 om 3:43 pm
Hoi Khatoon
Da’s een moeilijke kwestie. Je kunt zo’n neiging niet zomaar uit je hoofd zetten en ertegen vechten versterkt het alleen maar. Over het algemeen vind ik ook niet dat je krampachtig iemand NIET moet zien of spreken. Zoland jij twijfelt of (en wilt dat ) deze relatie beter kan worden zolang zul je die neiging houden hem te willen zien. ‘Misschien dat hij nu niet meer twijfelt….’ Het is heus geen ramp als je hem daarom een keer wilt zien, je zult snel genoeg doorhebben of zijn intenties nu anders/sterker zijn. Als jullie na elke ontmoeting samen weer in dezelfde moerassige situatie terchtkomen, dan voel je op een gegeven moment ook wel dat het ‘op’ is en dat je verder moet. Soms moet de tijd gewoon zijn werk doen… het is logisch dat je hem mist…
op 16 December 2008 om 9:04 pm
Ik herken mij zo in het verhaal, alleen ben ik dan de ‘eeuwige’ twijfelaar.
Ik heb nu twee jaar een relatie en ik vind er niks aan om zo nu en dan (1 x in de maand ongeveer, soms vaker, soms een paar maanden niet) te twijfelen of ik wel van hem houd.
Ik ben een perfectionist en wil alles graag ‘zeker’ weten. En weten hangt bij mij altijd samen met ‘voelen’. Als ik iets beslis, moet het ook goed voelen, maar ik ben het laatste jara er zoveel mee aan het experimenteren geweest, dat ik niet meer goed weet (‘voel’) wat ik wil.
Mijn vriend en ik hebben al eens een ‘pauze’ ingelast, maar dat hield amper een paar dagen stand, want ik mistte hem zo en vond het maar niks!
Dit is al eigenlijk bewijs genoeg dat ik hem niet kwijt wil, maar waarom dan nog wel die twijfel?
Hoe weet je of je van iemand houdt? Wat is houden van?
Allemaal vragen, maar ik denk dat het met ‘volwassen worden’ heeft te maken. Of moet ik het toch maar uit maken? Misschien voel ik me dan opgelucht, maar ik wil het helemaal niet uitmaken! Ik wil gewoon genieten van het ‘nu’ zonder soms te twijfelen of ik wil van hem houd!
op 17 December 2008 om 4:27 pm
hallo
ik ben de gene in mijn relatie die alsmaar piekert…
ik pieker niet aan mijn vriend want hij is echt een sgat.
maar over mezelf we hebben al 4 jaar ben 19 dus al vrij vroeg een relatie.
omdat we zo jong waren kreeg ik veel reacties van mensen om mij heen die zeiden dat we te jong waren en dat ik nog moest genieten.
terwijl ik nu ook wel geniet ga veel uit ga op vakantie doe vele met vriendinnen dus dat ontbreekt er niet..
maar toch ben ik het me aan gaan trekken moet daar wel bij zeggen dat ik gewoon een piekeraar ben luister veel naar andere mensen en wil graag perfect zijn er bij horen.
maar aangezien weinig andere mensen hebben wat ik met mij vriend heb voel ik me anders alsof het niet klopt.. hoor ik ook niet erst 5 verschillende relaties gehad te hebben?
maar ik wil mijn vriend ook zeker niet kwijt.. hij is lief voor me hij steund me eigenlijk gaat alles tussen ons super..
alleen dat stomme gepieker… heeeeeeeeeel vermoeiend dus..
op 10 March 2009 om 1:07 am
Ik heb nu een dik half jaar wat met een meisje gehad die constant mij aan het trekken en af het stoten was..steeds was er bij haar een andere reden.. maar tegelijker tijd liet ze echt zien dat ze echt verliefd op me was.Onze relatie moest ook steeds geheim blijven van haar kant. Als ze bij mij was wist ze niet hoe verliefd ze was en kon ze niet van me afblijven en zodra ik haar een paar dagen niet zag begon de elende weer. Ook met op stap gaan deed ze zeer afstandelijk ik mocht niet laten zien dat ik haar leuk vond en zij deed dat al helemaal niet bij mij .. ze zei dat ze het niks vond als er allemaal bekenden om haar heen stonden. Die avonden als ze op stap ging was ze ook heel erg dartel wat ze eigenlijk gewoon is naar iedereen toe en ze vraagt constant aandacht aan iedereen (allemaal jongens dus). Maar ze zei wel constant van ik ben nog nooit zo gelukkig geweest, je laat me zo goed voelen en ik weet dat ik nog nooit en ook niet meer zo’n leuke lieve en mooie jongen tegen zou komen. Tot ik er naderhand niet meer tegen kon tegen dat getwijfel van nu wil ik er wel voor gaan en een week later weer niet. Ze zei dat ze graag vrienden wou blijven en ze me niet kwijt wou..ook vroeg ze een keer of ik niet al een ander had en ze zich daar ook heel veel zorgen om maakte. Ze hoopte ook dat ik niet iemand was die zich zo weer in iets nieuws stort om de ander te vergeten. Ik wist helemaal niet waarover ze twijfelde en op een gegeven moment zei ze dus dat ze misbruikt is geworden door haar 1e vriendje.. en daarom steeds weer opnieuw bang werd. Nu had ik dus toch geprobeert om vrienden te blijven en als ze dan eens kwam was het zij die weer zorgde dat we van het ene moment weer in bed belande. Nu een paar weken verder laat ze bijna niks meer horen..maar met dat dartelende gadrag gaat ze wel steeds door en haar aandacht die ze vraagt word ook steeds beter beloond door al die gasten..en het gaat niet om gewone aandacht maar al van dat ze met andere afspreekt. En weet dat ze wel van de spanning houd en ook snel meegaand is. Dus vind het ook echt heel hypocriet van haar dat ze voor dingen bang was die ik zou doen zij wel gewoon doet. Of is het nu om mij jaloers te maken? En al helemaal de reden dat ze misbruikt was vind ik het raar dat ze zo’n gedrag vertoont. Want ze heeft voor haar leeftijd toch al heel wat jongens op haar naam staan met wie ze naar bed is geweest en dat allemaal na die misbruiking. Of zou dat gewoon een smoes zijn dat ze zegt dat ze misbruikt is?
Wil ook geen contact mer met haar want deze acties vind ik echt hypocriet maar toch voel ik me er zo klote over en hou ik nog super veel van haar. En het mooiste is ook nog dat ze achteraf zei van wij hebben nooit wat gehad ik heb mijn vrienden en familie nooit verteld dat we wat hadden.
Wat voor gedrag is dat dan en wat moet ik ermee wil haar zo graag loslaten maar het lukt niet voor mijn gevoel. En ergens hoop ik stiekum dat het ooit goed komt.
Maar wat kan ik nu het beste doen?
En zoals die waard is zo vertrouwd hij z’n gasten of is dat hier niet aan de orde?
op 10 March 2009 om 9:07 pm
Hallo,
Ook ik herken me sterk in dit verhaal… vooral vanuit het “piekeraar ” perspectief.
Ik ben nu 21 jaar, en heb een relatie vanaf mijn 14e, mijn vriendin is 8 jaar ouder dan mij ( ik ben “lesbisch”).
We hebben al voor veel hete vuren gestaan, en hebben het tot nu toe allemaal overwonnen.. maar ojee die twijfel..
Voordat ik haar leerde kennen was ik een beetje.. ja hoe zeg je dat…. “ontspoord”.. ouders gescheiden, slechte contact/band met vader, moeder had het vaak te druk met andere dingen net zoals de oudere broer en zus, en voelde me thuis eigenlijk altijd alleen. Ben toen vooral veel op straat gaan hangen, niet meer je best doen op school, verkeerde vrienden en ga zo maar door.
Toen ik mijn vriendin leerde kennen, keek ik in het begin erg tegen haar op. Ze was ouder, had een eigen huis, vaak feestjes / gezelligheid in huis etc etc..
Op een gegeven moment, ging ik na schooltijd niet meer naar huis, maar naar haar toe omdat er iemand was die op je wachtte, die lief voor je was, en liet zien wat liefde is. Dankzij haar had ik een thuis, kwam ik erachter dat ik goed kon leren en dat als ik wou ik een goede toekomst kan opbouwen door te studeren ( wat ik nu dan ook nog steeds doe ).
Nou ja.. zoals ik al zei.. hebben we na de eerste 2 jaar voor een hele hoop hete vuren gestaan.. zijn een paar keer uit elkaar geweest etc etc.. Maar konden elkaar nooit langer dan een paar dagen missen..
Hebben alles goed uitgepraat, en gezegd; zand erover en op naar een nieuw begin..
Maar nu… soms heb ik het gevoel dat ik heel wat gemist heb, als ik foto’s van vriendinnen zie die met elkaar op vakantie of op stap zijn geweest, of uberhaubt als ik denk aan mijn vrienden van vroeger..
Elke keer als we ruzie of woorden hebben komt dit en alle oude koeien weer omhoog en haal ik het erbij.. en oh… dan twijfel ik zo of ik nog wel door wil gaan met deze relatie.. Soms worstel ik zelfs met vragen als; ben ik wel echt lesbisch.. ?
Ik twijfel niet aan het houden van.. want ik hou van niemand zoveel als van haar.. maar misschien niet op de manier zoals het zou horen.. Ik wil liefde, passie… Als ik verliefde stelletjes zie lopen denk ik… goh wat zou ik dat graag weer willen..
Wat me weerhoudt van het opgeven van deze relatie?
- ik wil haar niet kwijt uit mijn leven
- We hebben samen het ” huisje boompje beestje ” opgebouwd.. ik zou in mijn eentje niet rond kunnen komen / voor mezelf en de dieren kunnen zorgen omdat ik ook studeer..
- Ik ben zo bang om alleen te zijn
- 6 / 7 jaar weggegooid… en dan….?
Nou… ik ben mijn eitje nu een beetje kwijt.. hopelijk zijn er mensen die me wat tips kunnen geven..
Groetjes,
A.noniem
op 11 March 2009 om 6:02 pm
Hallo, wat herken ik deze ‘benarde’ situatie als geen ander ! heb een relatie van 17 jaar, waarvan 10 jaar gehuwd met 2 kinderen. Het komt erop neer dat mijn man 1.5 jaar geleden is beginnen twijfelen. Hij raakte erg goed bevriend met een vriendin van mij en ik vermoed dat er gevoelens mee spelen. Omdat ik het contact tussen hen niet langer tolereerde, heb ik de omgang als het ware verboden. Er was van mijn zijde lange tijd wantrouwen (soms in geringe mate terecht). Naast deze aanleiding voor het wankel worden van onze relatie, speelt ook de professionele zijde een rol. hij stop werkelijk 99% van zijn energie in zijn drukke job, dewelke hij met veel overgave doet. Hij slaapt slechts enkele uren per nacht. Enz… hij is als persoon veranderd, constant in spanning en in gedachten bij het werk. resultaat van dit alles ; een twijfelende man, die niet kan uitleggen waarom enz… Er is nog sprake van liefde aan beide zijden, maar het wordt ont-zettend moeilijk, ook voor mij. Ik krijg er nauwelijks iets uit, manlief wil zich ook niet ontspannen, bv samen een tripje doen of zo ziet hij helemaal niet zitten, ook niet om mij te plezieren. ik voel mij intussen een beetje ‘doods’ en ook onzeker. Hij is nochtans een man die klaar staat en alles goed bedoelt; maar wat ik ook zeg of doe, het gaat er gewoon niet meer in !!!! Ik kan niets van hem gedaan krijgen. Time out doe je niet zomaar, met 2 kinderen en een resem familieleden die we liever niet betrekken. Er weet bijna niemand van ons probleem, en dat al 1.5 jaar. Ik weet dat het antwoord zal zijn ‘geduld’… maar intussen ben ik zó gekwetst; Voor mijn man kan dit gerust nog 2 jaar verder duren, hij heeft het toch te druk met zijn baan. Er is geen of weinig mogelijkheid om deze te minderen. Ik heb dan ook zeker het gevoel op de 2de plaats te komen. Ik ben mij mentaal van hem aan het verwijderen, maar ik heb hem zo enorm lief en eigenlijk horen we écht wel bij elkaar, dat vinden we eigenlijk allebei. Heb je soms een ietsiepietsie commentaar voor mij? Chantale
op 13 March 2009 om 2:24 pm
Hallo,
Ik heb een ralatie van 14 jaar. heb 2 kinderen (6 en 3) sinds een aantal maanden twijfelt mijn partner ook aan onze relatie. Een paar weken geleden is het er weer uitgekomen (hij zit er al een paar maanden mee maar ik heb dat onderschat maar nu begrijp ik dat het meenens is). Hij voelt zich ongelukkig. Heeft te maken van allerlei prive omstandigheden en werk. Hij zit nu zo diep dat hij gewoon niets meer voelt. Ook aan onze realtie twijfelt hij. Hij zegt dat dat komt omdat hij niets meer voelt. Het is zo lastig te begrijpen als iemand tegen je zegt dat hij niet oud met je wil worden op deze manier maar ondertussen nog wel steeds toekomstplannen met je maakt. Hij zegt dat hij nu andere dingen van onze relatie verwacht, hij wil als het ware een level hoger met me. Maar hij weet niet hoe en hij vraagt zich af of hij dat wel van mij mag en kan verwachten. Verder voelt hij zich heel erg verantwoordelijk voor iedereen omdat hij de oudste in het gezin is. Zijn ouders heeft hij niet meer. Hij wil ook aandacht; wie zorgt er voor hem, hij voelt zich alleen. het lijkt wel of hij mij niet toestaat om hem dat te geven wat hij verlangt. Hij zegt n.l dat hij dat dus niet bij mij vindt Is dat realistsich mag hij dat nu opeens wel van mij vragen. ik ben er altijd voor hem maar hijvindt dat ik er practisch (ik doe super veel voor hem, zorg dat hij lekker zijn ding kan doen, we werken alle twee) heel veel voor hem ben maar nu verwacht hij meer, meer diepgang. Meer kwaliteit… Ik ben erg geschrokken en vind het erg lastig om met deze situatie om te gaan. Want na heel veel huilbuien benik er wel achter dat ik hem beter met rust kan laten. Ik heb natuurlijk een paar keer gevraagd hoe het met hem ging. het speetl nu n.l. al weer een aantal weken en praten is natuurlijk belangrijk. Maar wat blijk tnu, als ik hem vraag hoe het gaat dan voelt hij een bepaalde druk. Als je ongelukkig bentm ben je niet zomaar weer gelukkgig. Hij zegt dan dat hij wel wat lekkerde in zijn vel zit af en toe maar dat het probleem absoluut nog nitis opgelost of verbeterd. Dat komt weer keihard aan antuurlijk en dat voelt hij.. Daar lkeer ik dus wel van. inmiddels ben ik 2x bijde psy geweest en hij gaat nu ook. Hij wil er heel graag achterkomen of het een fase is, midlife crisis. Ook geeft hij aan er samen wel uit te willen komen. Maar kan je je voorstellen dat ik daar nu zo weinig vertrouwen in heb. het voelt nu alsof ikmoeet wachten hoe hij er uit gaat komen… Ik weet at ik het ook bij mezelf moet zoeken maar ik vind het zo moelijk. Ik voekde met echt gelukkig met mijn gezin. Vetrouw hem in alles en kan ook alles bij hem kwijt. Hij maakt mij echt gelukkig da tmaakt het allemaal nog moeilijker. Wat kan ik doen en wat kan ik verwachten?
op 31 March 2009 om 10:21 pm
Beste Marcel,
Ik heb net een relatie achter de rug van maar 4 weken. Ik kon haar al langer vanwege mijn werk maar sinds ze daar weg is gegaan werd het wat serieuzer tussen ons. Nu heeft ze een paar dagen terug het uitgemaakt omdat ze twijfelt of we wel bij elkaar passen. We hebben verschillende interesses en ze mist bij mij diepgang en interesse voor haar. Ik ben van mening dat dat allemaal vanzelf wel komt maar dat je elkaar eerst beter moet leren kennen voordat het daadwerkelijk komt. Ik wil haar onwijs graag terug omdat ik erg gek op der was/ben, hoe kort het ook maar duurde. Ze twijfelt op dit moment nog steeds en weet het allemaal niet. Ze zit ook met derzelf in de knoop. Ze weet niet wat ze wilt. Ik ben gister bij haar langs geweest om haar te overtuigen dat ze nog goed moet nadenken hierover. Dat ging ze ook doen. Nou was mijn vraag moet ik haar met rust laten voorlopig of moet ik zo nu en dan wat van me laten horen? Ik ben bang dat als ik haar met rust laat het gaat verwateren. Heb je nog andere tips voor me om haar nog te veroveren? Alvast bedankt!
Groeten Dennis
op 1 April 2009 om 1:14 am
hallo
ik wil mijn verhaal ook even kwijt
ik heb een relatie van 6jaar en op 5januari vond mijn partner dat hij een tijdelijke pauze in onze relatie wilt inlassen.
wij zijn heel snel aan kinderen begonnen.
ik heb al enkele jaren een hele slechte band met zijn ouders.
door het feit, dat sinds de geboorte van mijn oudste dochter zijn ouders en grootouders zich constant zaten te bemoeien en ik ben iemand die niet op mijne mond gevallen is.
ik zeg gewoon in het gezicht wat er scheelt.
wij zijn toen in 2004 in een husje gaan wonen omdat het gemakkelijker was voor de baby.
dat was een straat van zijn ouders en grootouders,
toen kwam er iemand mijn internet installeren en zijn grootmoeder kwam met de auto voorbij.
dezelfde dag krijg ik van mijn partner telefoon, zijn grootmoeder had verteld dat ik had gevreeén met die man die mijn internet aan sloot (ondanks ze geen enkel bewijs had en ik niets verkeerd deed)
iedere dag kwamen ze mij s’morgens om 8u en s’avonds controleren.
ik zei dat tegen mijn partner en hij zei dat ik het mij inbeelde.
ik had dus geen verhaal.
toen ik opnieuw zwanger geraakte toen kwam zijn moeder en grootmoeder mij vertellen dat ik abortus moest doen.
dat was weer een slag in mijn gezicht.
hij loog tegen mij en ik heb het hem telkens opnieuw vergeven.
ondertussen kreeg ik mails van zijn vader met doodsbedreigingen.
die liet ik hem lezen en hij koos uiteindelijk weer partij voor hun.
ik stond weer alleen…
toen we in november 2008 verhuisde toen ging alles goed tot 25 november 2009.
ik kreeg een mail van het kinderbijslagfonds waarin stond dat ik en mijn partner niet meer samenwoonde sinds 25 november 2008.
ik begreep er niks van, ik dacht dat het om een fout ging.
ik heb hem er s’avonds over aan gesproken en hij bevestigde het verhaal.
hij had zelfs het contract voor het app op mijn naam gezet en zo achter mijn rug geregeld dat ik hier alleen met de kinderen woonde.
ik kreeg toen te horen dat hij tijd en rust nodig had om over onze relati na te denken.
ik dacht bij mezelf, verdorie wat is dit nu?
ik stemde maar toe.
op 9februari 2009 kreeg ik een brief van de jeugdrechter dat hij een procedure voor de kinderen heeft ingezet maar de effectieve reden weet ik niet.ik wist niet wat mij overkwam.
dit was allemaal buiten mijn weten geregeld door hem en zijn moeder.
ik ben nu na 6weken nog altijd op een antwoord aan het wachten hoe het in onze relatie zit.
ik krijg gewoon geen antwoord.
ik wil hem niet verliezen en als ik zeg dat ik eens weg ga in het weekend dan is hij gewoon stikjaloers en zegt tegen mij, “je mag weggaan maar doe niets verkeerd”
ondertussen hebben wij nog sexueel contact en heeft hij mij zondag gezegd dat hij de relatie nog een kans wilt geven.
ik weet niet wat ik hiervan moet denken.
ik krijg hem gewoon niet duidelijk gemaakt dat ik hem terug wil en dat ik nog meer gevoelens dan vroeger voor hem heb.
ik heb geen geduld omdat het zo lang duurt.
ik hoop hier ergens raad te krijgen want ik kan mijn emotie’s niet meer de baas.
ik heb veel verdriet en huil verschrikkelijk veel.
kan je mij alstublieft raad geven wat ik moet doen om hem terug te winnen??
alvast bedankt voor de raad…….
groetjes nathalie
op 8 April 2009 om 1:16 am
hallo
ik heb net een relatie gehad van 2.5 jaar ik was heel gek op haar zij ook op mij maar we hadden af en toe menings verschillen die op ruzies uit liepen zij is af en toe iets naief en daar probeer ik dan voor haar wat van te zeggen en dan breng ik het mischien weer iets te hard en dan hebben we ruzie ik zeg alles wat ik denk en zij krop het op tot dan zeg maar
daar door is het wel een paar keer uit gegaan in de tussen tijd van haar kant en mijn kant maar het kwam altijd weer goed na praten enz
en we waren wel echt gek op elkaar dat weet ik zeker
behalve de laatste keer 2.5 maanden terug nu
we waren er toen alle bij helemaal klaar mee
na 1 week vond een ander meisje mij leuk en ik ging er op in had even nergens last van mijn gevoel tegen over mijn oude ex (en ze weet dit ook gelukkig niet)
maar zij was het echt niet dus dat heb ik na 3 weken ongeveer verbroken zij was het daar ook mee eens geen toestanden
maar in de tussen tijd kwam ik mn oude ex wel vaak tegen zij met haar vrienden die het overgens niet erg vinden dat het uit is maar goed
en ik met de mijne meestal zo als daar voor al
en hadden geen ruzie of zo en praten normaal met elkaar
na nog 2 weken wist ik het zeker ik wou haar terug kosten wat kost
dat heb ik geprobeerd maar zij wees mij kei hard af en ze vond het wel best zo geen gezeur met elkaar en kon ze lekker doen waar ze zelf zin in had
en ze was toen al een klein beetje geiriteerd dat ik weer achter haar aan ging
heb ik me ook later voor verondschuldigd en dat waardeerde ze wel
en ze snapte dat ik er mee zat maar zij kon er niks aan veranderen zij ze
heb haar daarna ook zo veel mogelijk met rust gelaten en heel af en toe spraken we wel even met elkaar over normale dingen als we elkaar tegen kwamen
maar niet meer over ons dat durf ik ook zo wat niet aan te kaarten
omdat ik dan bang ben dat ze het weer irritant vind misschien
maar ik merk aan mijn zelf dat ik haar hoe dan ook terug zou willen op dit moment vind ik mijn leven echt doe loos en denk ook niet dat ik ooit nog eens zon leuk meisje tegen kom ik ben gewoon hopeloos verliefd en ik weet er absoluut geen raad meer mee wat moet ik doen?
gr mike
op 20 April 2009 om 5:33 pm
sjonge jonge.. dat ik ooit op een website om hulp zou vragen.. maar ik weet eigenlijk gewoon niet meer waar ik er terecht mee moet. en wat ik er mee aan moet..
kleine intro.. de jongedame is model en 20 jaar en krijgt ontzettend veel aandacht van mannen en geniet daar ook van.. ik ben 29 jaar en werk in de muziek industrie en heb qua aandacht ook niet echt te klagen… maargoed..
zal maar bij het begin beginnen..
feb 2008: ik kom ‘haar’ tegen.. in een club (yeah i know) en was helemaal overrompeld van haar aanwezigheid… werkelijk de allermooiste jongedame die ik ooit heb gezien.. nummers en hyves uiteraard uitgewisseld en na dik 2 maanden msnen/smsen en hyven eindelijk op een date.. een aantal hele leuke dates gehad.. maar merkte al aan wat kleine dingetjes dat haar ex nog op 1 of andere manier in the picture was.. ze had opeens weinig tijd en het contacte verwaterde.eind mei 2008.
Augustus 2008. een emailtje.. zit eraan te denken om op samba lessen te gaan en dacht eigenlijk meteen aan jou als danspartner.. ergens wist ik dat ik het niet moest doen.. maar okay toch afgesproken en zijn samen wat gaan drinken.. toen bleek (na weer een paar weken met er ex gerommeld te hebben) dat ze me toch miste.. na 4 dates hoorde ik opnieuw niks van der.. het vrat me op van binnen.. maar heb niks laten horen.. en in oktober een mail gestuurd in een dronken en boze bui dat ik er echt haatte.. wat ik echt voelde op dat moment.. heel dom maargoed.. ben ook niet perfect..
3 januari 2009 ik krijg een sms.. je zal hier niet op zitten te wachten maar ik mis je vreselijk en het spijt me van alles wat ik je heb aangedaan… kunnen we ajb afspreken en erover praten.. zo’n domme idioot als ik ben heb ik er naar het oosten van het land laten komen omdat ik daar een aantal dagen was ivm werk.. en hebben een fantastisch weekend gehad samen.. was echt ongelovelijk.. eindelijk had ik het gevoel dat ze me echt toeliet.. en was liever dan ooit tevoren.. we zijn nu sinds 9 januari samen. de 1ste maand was geweldig.. en nu 3 maanden later.. is het steeds ruzie en vertelde ze me gisteren aan de telefoon dat ze niet meer wist of ze verder wilt.. dus ik had zoiets ben gekke henkie niet..(nou niet helemaal dan)
dan is het bij deze afgelopen..vandaag en vannacht heeft ze me ong 30 smsjes gestuurd omdat ik niet opneem als ze belt.. waar het op neer komt is dat ze spijt heeft van alles.. en veel van me houdt en het met een schone lei alsnog wil proberen.. ieder weldenkend mens zou nu zeggen.. laat haar lekker de pot op gaan. en op 1 of andere manier voelt het als een opluchting.. en aan de andere kant hou ik zo ontzettend veel van haar.. dat ik me echt geen leven zonder haar meer kan voorstellen… ik weet en begrijp dat degene die dit lezen zouden zeggen oprotten met dat kind.. en missn moet je iemand ‘zoeken’ die wat ouder is.. maar ik heb me gevoel niet echt in de hand… any suggestions?? een domme M uit Amsterdam
op 1 May 2009 om 12:33 pm
Hallo,
Ik wil graag mijn verhaal hier kwijt omdat ik het niet meer weet, en het even niet meer zie zitten allemaal.
Het is een heel verhaal maar probeer het kort te beschrijven.
ik heb 3en half jaar met mijn ex gehad en anderhalf jaar samen gewoont.
20 maart wilde hij samen wat mij doen, maar is die avond weggegaan naar vrienden, ik was teleurgesteld en verdrietig.
belde hem snachts bleek dat hij aan de drugs zat en ik was heel boos… heb hem vertelt dat hij er niet in kwam en een andere slaapplek moest zoeken.
Dag erna toen hij thuis kwam, maakte hij het uit, hij zei dat hij al heel lang twijfelde en het gevoel niet meer had.
Ik vond dat makkelijke oplossing dus gaf aan om een break in te lassen, ik zou bij mijn moeder logeren, mijn vader ligt stervende in verzorgings tehuis.
hij heeft gezonde ouders wel gescheiden maar zou daar ook terrecht kunnen, omdat ik bij mij moeder ook niet langer kon blijven zei ik dat hij een plek moest zoeken.
Volgends hem moest ik maar mijn best doen.
Zijn moeder sprak me aan op msn en zei dat het beter wat een lat relatie met mijn ex te hebben, en dat hij er slecht uitzag en dat kwam mede door mij. Ik heb daarin haar vertelt dat hij drugs gebruikt.
Ik zat toen een week weer gewoon thuis maar sliep op een andere kamer, hij gaf me wel een kus en smsde me dat hij op bed lag, en begon sms met hey schat.
Hij droeg gewoon onze ring, en gaf me een kus als hij wegging of thuis kwam.
Ik vertelde hem dat als hij niets meer voor mij voelde hij dat niet moest doen, dat gaf mij hoop.
30 maart wilde ik zekerheid, wat gaan we doen bij mekaar blijven of uitmekaar… hij wist het niet en twijfelde nog.
Toen ineens zei hij dat ik met zijn moeder gepraat heb en haar vertelt heb dat hij aan de drugs was, en ineens was het uit hij wist ineens dat dat de oplossing zou zijn.
Die nacht sliepen we in 1 bed maar snachts ging hij er uit en ik vroeg hem waarom, hij zei dat ik dat had gezegt, omdat hij zulkde dingen niet moest doen als hij niet meer om mij gaf, daarop reageerde ik dat hij moest doen wat hij zelf denkt te doen.
dag er was hij heel boos, in mijn boosheid heb ik gezegt dat ik ook hoofdbewoner van het huis was geworden, en ik me niet zomaar uit huis liet zetten.
hij is na het eten naar zijn vader gegaan, met spullen.
Maar waarom gelijk die boosheid?
Nu ben ik uit het huis bleek dat ik maar medebewoner was en geen recht had op het huis. punten bij woningbouw kreeg ik ook niet.
Ook heeft hij een eigen bedrijf ZZP ik heb voor een schuld getekent bij de gemeente en wilde vragen of ik daar vanaf kon komen. Blijkt dat dat niet kan. Ik wilde advocaat in handen nemen, omdat ik dat niet geloven kon.
Daar werd hij nog bozer om, en ineens moest ik er gelijk dezelfde avond nog uit met mijn spul.
Politie gebelt om het rustig te houden, en ik kan er niet zomaar in 1 dag helemaal uit.
In 3 dagen was ik er helemaal uit, heb de hele inboedel meegenomen, op bed eettafel tv tvmeubel ect na.
grotendeels was alles van mij. Ook daarom was hij weer heel boos geworden.
Ook door zijn boosheid heb ik alles wat ik ooit in dat huis gekocht of betaalt heb eruit gehaald tot vloeren aan toe. Ik was zo boos, omdat hij ook zo boos deed tegen mij, en begreep niet waarom hij boos moest zijn.
Hij wilde toch niet meer met mij verder?
Nu zit ik bij me broer op kamer van 2 bij 2, zijn vader woond hier straat verderop, en kwam hem tegen als ik mijn hond en hij zijn hond ging uitlaten, hij keek me duivels aan!!
Ik begrijp best dat het niet leuk is dat ik letterlijk en figuurlijk alles meegenomen heb.
Ik heb nette mail gestuurd naar hem, en mijn verhaal daarin uitgelegd, hij heeft alle vrienden ook van mij, tegen mij gekregen, ze vinden dat ik een rotstreek uitgehaald heb. terwijl hij wist dat veel dingen van mij zijn.
Nu woont hij net 1 week weer in ons huis, heeft alles anders gemaakt, andere kleuren enz en nieuwe meubels natuurlijk.
Maar nog blijft hij boos, en wil zelfs een aanklacht tegen mij indienen. begrijp weer niet waarom… hij heeft alles wat hij wou, hij heeft mij niet en het huis wel plus de punten.
Zijn ouders, zijn heel boos op mij en sturen mij nare mailtjes dat ik lijkenpikker ben van me vader, enz enz…..
terwijl ik een vriendelijke mail stuur waarin ik ook zeg dat ik hem mis…
die brief wordt niet geloofd dat ik dat zelf geschreven heb.
Gister was ik bij vriendin, die mij eerst hielp met huis leeghalen en nu, meer voor hem sprak, dat hij het ook heel erg moeilijk mee heeft, en heel boos is op de manier hoe alles gegaan is. Als het anders was gegaan had hij anders naar mij gedaan… ik denk dat hoe dan? wilde je me dan weer terug ofzo? Ook vertelde hij aan haar dat hij denkt dat ik over een maand naar hem toe kom en vertel dat ik zwanger ben.. terwijl ik nu ongesteld ben.
Waarom is hij nu nog steeds zo boos, en mis ik hem verschrikkelijk, het samenwonen het huis de leuke dingen wat we samen deden.
dat hij het uitmaakte zag ik al niet eens aankomen, we waren eerst nog vakantieplanningen aan het maken en 2 dagen daarna is het uit.
Wat moet ik doen? en Waarom doet hij zo?
help me
op 5 May 2009 om 7:16 pm
Pffft…
Het is nu al een jaar uit met ‘mijn’ twijfelaar en ik had gewild dat ik destijds had geweten hoe ik ermee om had moeten gaan. Helaas zorgde zijn twijfelen dat ik me inderdaad onzekerder over mezelf ging voelen en er alles aan ging doen het hem naar de zin te maken. Als hij maar gelukkig was. Ik verloor mezelf compleet hierdoor. En hij verloor daardoor steeds meer de interesse.
Een lang verhaal kort: Hij is uiteindelijk eerder naar huis gegaan van een reis die we samen zijn gaan maken (die ik al van plan was te gaan maken voor ik hem ontmoette) omdat hij ‘erachter wilde komen of ik de laatste zou zijn’ voor hem. Ik had het toen gelijk uit moeten maken, want ik ben toch wel meer waard dan dat?
En toch dacht ik: Als hij dat nu gaat uitzoeken en ik daarna weer thuis kom, weet hij het misschien. Misschien komt het dan wel goed tussen ons. Maar dankzij berichten van gezamenlijke vrienden heb ik het uitgemaakt, omdat hij zich niet netjes gedroeg. Hij had nergens over gelogen, maar ik kon de pijn niet aan.
Nu denk ik: waarom heb ik in hemelsnaam zo over me heen laten lopen? Ik heb hem lang de schuld gegeven van alles, dat hij zoiets uberhaubt van mij durfde te vragen! Maar uit liefde voor hem gaf ik hem zelfs dat. Nu geef ik mezelf de schuld van het mislukken van de relatie. Al weet ik eigenlijk dat we er allebei schuld aan hebben.
Inmiddels heeft hij een nieuwe relatie en loop ik nog steeds met veel verdriet rond. Want hij lijkt nu zo gelukkig. Ergens gun ik hem dat geluk nog niet, want ik heb het uitgemaakt omdat ik ongelukkig werd van hem, en inmiddels ben ikzelf nog steeds niet gelukkig…
Aan de andere kant wou ik dat ik nog een kans had om alles wat ik inmiddels over mezelf en relaties geleerd heb, in praktijk te kunnen brengen, aan hem te kunnen laten zien. Misschien zou het dan wel werken tussen ons, omdat ik meer van mezelf begrijp en meer weet hoe ik met zijn getwijfel om moet gaan. Stom, dat ik na al die teleurstellingen en tijd nog steeds zoveel van hem hou…
En misschien is het wel beter zo. Kunnen we uiteindelijk beter als vrienden met elkaar omgaan, waren we niet voor elkaar bedoeld in een relatie.
Maar voor nu heb ik hem in ieder geval van mijn Hyves afgegooid, omdat ik niet meer wilde worden geconfronteerd met zijn profielfoto op mijn pagina elke keer als hij inlogde. De foto waar hij gelukkig op staat te zijn met zijn nieuwe vriendin…
Ik hoop dat er een dag komt dat ik naar onze gezamenlijke reisfoto’s kan kijken zonder het intense verdriet wat er nu mee gepaard gaat.
op 17 May 2009 om 12:30 pm
Ik heb net dit weekend besloten een time-out in te stellen of misschien wel helemaal te breken met mijn vriend. We kennen elkaar nu 1,5 jaar en eigenlijk al in het begin zei mijn vriend dat hij niet voelde wat hij wil voelen naar mij toe. In alle opzichten ben ik de ideale vrouw zegt hij, maar toch voelt hij niet wat hij wil voelen. Hij is nu 8 jaar weduwnaar en in gesprekken komt naar voren dat jongere vrouwen hem wel boeien. Hij is 48 ik 4 jaar ouder. Hij was ver in de 20 toen hij zijn vrouw leerde kennen die toen nog in een huwelijk zat met 4 kinderen. Met veel strubbelingen begon hun relatie en zij hebben 2 zoons gekregen. In totaal had ze dus 6 kinderen. Ik snap dat jonge vrouwen aantrekkingskracht hebben. Is het nu zo dat hij zich gewoon een periode moet uitleven omdat hij dat in zijn jonge jaren niet heeft gedaan? Wij hadden het zo gaaf samen, maar ik bleef met dat nare gevoel rondlopen dat we toch geen toekomst hadden. en ik heb de knoop nu dus doorgehakt. Veel vrienden en familie om me heen zeggen dat hij er dan op den duur toch wel achterkomt dat ik het voor hem ben, maar ik wil daar niet vanuit gaan. Het doet ontzettend zeer nu, maar volgens mij was dit de enige beslissing die ik kon nemen. Graag jouw mening hierover en wat doe ik aan dat knagende gevoel van verdriet en nergens zin meer in hebben.
op 18 May 2009 om 11:00 am
Beste marcel,
ik wil ook even mijn verhaal kwijt, ik heb nu ook een relatie van 2,5 jaar bijna, nu komt mijn vriend naar me toe en zegt dat hij twijfelt over zijn gevoelens voor mij of hij genoeg voor me voelt, ik ben zijn eerste vast relatie, hij is 36 en ik 34 hij heeft wel een een meisjes gehad maar geen relaties mee gehad. Hij weet zelf niet waar die twijfels vandaan komen en waar om hij twijfelt en hij zegt ook dat hij het niet het wil op geven en dat hij mij niet kwijt wilt en dat er nog gevoelens zijn. maar waarom hij twijfelt dat weet hij niet….wat moet ik hier aan doen en wat kan ik doen ik wil hem niet kwijt wat hij is een schat van een mens. graag een tip van iemand.
op 11 June 2009 om 6:20 pm
Hoi Marcelino,
Ik heb al bijna 5 jaar een relatie gehad met mijn vriend. Het is tot nu toe een super eerlijke relatie geweest. Zo eerlijk dat er dingen waren van mijn vriend dat ik liever niet had willen horen, maar goed, nu kan ik wel zeggen dat ik hem daardoor beter ken.
We zijn heel vaak samen en we vertellen elkaar alles die ons gebeurt. We zijn allebei bezig met bewust zijn en meditatie. We hebben heel veel geleerd van elkaar sinds wij samen zijn.
Mijn vriend twijfelt over heel veel dingen. Niet alleen over mij maar ook over werk, het doel in zijn leven, enzovoort. In onze relatie twijfelt hij in periodes. Als hij iets ziet of leest begint hij te twijfelen. Bijvoorbeeld, laatst zag hij een video van een guru die zei dat je, wanneer je de ware ontmoet, dat je dat meteen weet. Dat is natuurlijk bij ons niet zo geweest, hoewel hij zei dat het tussen ons heel vertrouwd voelde in het begin van onze relatie. Dan begint hij te twijfelen of ik dan de juiste persoon ben. Ook wanneer hij een film ziet en daar iemand de huidige vriendin verlaat of zo…
Ook als er periodes zijn wanneer hij minder zin in sex heeft twijfelt hij aan mij. Terwijl wij periodes hebben gehad wanneer wij heel spannende sex hebben gehad en dat zegt hij zelf ook.
Ook twijfelde hij wanneer hij zich aangetrokken voelde op ander vrouwen op straat, wat ik heel normal vindt van alle mannen.. Nu heeft hij geaccepteerd dat dat normaal is, maar af en toe vraagt mij zoiets als: ja, maar waarom is er dan zoveel energie wanneer ik mij tot iemand aangetrokken voel? Net alsof hij een betekenis daar aan wilt geven; dat die persoon de juiste is of zo…
Er zijn periodes wanneer hij in mij gelooft, helemaal, en hij vertelt anderen hoe goed het gaat en we hebben meer sex en hij zegt tegen mij dat het hem spijt dat hij aan mij hebt getwijfeld. Maar wanneer dingen anders gaan dan in zijn beeld, begint hij te twijfelen. Hij zegt: ik heb weinig energie gekregen van onze relatie de laatste tijd.. of ik miss aantrekkingskracht (lichamelijk)
Als ik met hem praat, dan word hij heel rustig en begint te glimlachen en geeft hij mij kusjes. Ik zeg meestal dat het normaal is. Dat er
periodes zijn wanneer een stel meer sex heeft en andere periodes wanneer ze meer matches zijn.
Wat vind je hiervan Marcelino? klopt wat ik tegen hem zegt? En hoe zou je mijn vriend beschrijven?
op 12 August 2009 om 1:10 pm
Hai,
Ik heb een vriend die erg twijfelt over de relatie vanwege zijn werk. Hij is marinier en is begonnen aan een training voor een aantal maanden. Hoewel ik weet dat hij gek op me is houd hij de boot steeds maar af. Nu heb ik een paar weken al geen sms meer gehad (kan zijn vanwege geen bereik waar hij nu is). Ik heb hem meerdere malen aangegeven dat ik er graag over wil praten maar hij reageert niet. Aangezien hij ook mijn huissleutel heeft geloof ik niet dat hij me zomaar aan de kant zet en niets meer laat horen. Straks als hij weer terug is zal ik hem hopelijk spreken en wil zijn twijfels wegnemen als dat lukt. Want ik wil hem juist alle ruimte geven en ik heb geduld om te wachten tot hij klaar is met zijn training alleen kan ik hem dat dus niet vertellen zolang ik geen contact heb…dat frustreert mij enorm want ik kan niet verder zolang ik niet weet waar ik aan toe ben wat hij nou werkelijk wil enzo. Ik voel me letterlijk met mijn rug tegen de muur staan. We zijn inmiddels al 10 maanden verder dus geduld heb ik hem al bewezen. Maar wat moet ik nu?
op 24 August 2009 om 11:01 am
Ik heb een vriend die vanaf ons relatie een vrije relatie wilde, maar dat ik ook duidelijk aan hem heeft gemaakt dat ik dit soort relatie niet nodig heeft. Ik zoek een vaste relatie, want ik ben een moeder van 4 kinderen en ik vind vrije relatie gewoon een spelletje relatie dat heb ik tegen hem gezegd. En vanaf deze relatie heb ik hem alles over mijn voorgaande relaties. Maar hij vertelde heel weinig van zichzelf. Ik moest zelf tot ontdekking komen wie hij is. Tot op een dag hij tegen mij zei dat hij van vreemd gaan houdt en toen begon mij twijfels in hem en het boeide mij heeft weinig wat hij deed, want ik wist al wat voor soort man hij is. Ons sexrelatie begon een keer per maand te worden en als ik hem voor een lange periode niet zag begon ik hem te missen, maar wanneer ik bij hem bent, heb ik zin om weg te rennen. Ik gedroeg me als nette vrouw, want kon mezelf niet zijn bij hem. Al drie maanden bego ik afstan te nemen door hem weinig te bellen en begonnen hem alleen te smsen hoemet me aat. Ik kreeg weinig reactie over dit. Ik stopte ermee met smsen, want op een nacht kreeg ik te horen dat ik een andere heeft gekregen en dat hij mij geluk wensde, want hij zei dat ik hem gesmst heeft dat ik iemand anders heeft gekregen, terwijl ik dit helemaal niet heeft gesmst. Toen daarna belde ik niet meer, sms ik niet meer. En op een avond belde hij me op om bij hem te zijn, ik zeide tegen hem ik wil niet komen en dat ik moe ben, maar nooit heb ik nee tegen hem gezegd. Dit was de bom bij deze man. Een paar dagen daarna vroeg hij me dit weer, maar met heel veel trukjes erin. Dit was via mns. Ten eerste herkende ik hem niet en dacht misschien wil hij mij iets doen, maar doordat ik nog van hem hield ging ik bij hem, want ik wil niet dat hij over mij twijfel. Ik bleef een week bij deze man en hij behandelde me zo goed om waar te zijn en ik sprak met me dochter over dit en zij zei tegen mij, mama kijk uit, want er zit iets achter dit. Daarna ging ik een dagje weer naar huis. De dag daarna ging ik bij een vriendin pakjes maken voor haar feest en deze man smsde me op, want daarvoor heb ik hem gebeld en hij nam niet op toen smsde ik hem dat ik zat ben over ons relatie en dat ik deze mijn relatie mijn dood is als ik bij hem blijf. Pas in de avond reageerde hij terug op deze smsen en toen ik bij mij vriendin zat kreeg ik antwoord over die smsen. Ik kon niet terug reageren, want had geen beltegoed dus liep ik terug naar huis om hem te gaan bellen en hij nam niet op, niet eens een half uurtje daarna stond hij voor mij deur. Ik stond verbaasd en vroeg hem of ik weer bij hem mocht gaan slapen, maar toen ik bij hem thuis kwam zei hij dat ik in Tilburg met andere man omging, al deze soort beschuldiging uit niks, wou mij wurgen, wou niet dat ik weg mocht gaan, bleef zeggen dat ik HET heb gedaan. Ik dacht gelijk aan mijn dochter wat ze zei tegen mij. ik bleef bond en blauw die avond en nu weet ik het niet meer. Zei hij tegen mij dat hij mij wil dood maken en mij wil gooien in een begrafenisplaats achter zijn huis zodat niemand me kon vinden. Terwijl al die 1 jaar en 4 maanden mij niks liet zien dat hij van me hield. Ik was al die tijen bezig et het opvoeden van mijn kinderen en mij kerk, want in zing in de worship team en ik woon in Breda. Na al deze dingen heb ik geen zelfvertrouwen meer en vertrouw niemand meer om mij verhaal aan niemand te vertellen, want ik heb gemerkt dat dit achteraf word weer tegen mij gebruik. Ik had een verkeersongeval gehad en door dit heb ik postraumatische stressstoornis. Ik word behandeld door een psychohrapie. Marcelino mijn vraag is nu wat moet ik doen, want ik weet niet meer wat ik moet doen. En hoe ik weer bij moet komen van al deze dingen die ik in een jaar tijd heb meegemaakt?
op 7 October 2009 om 5:07 pm
Vandaag heb ik een jaar een relatie met mijn vriend. Alles was perfect, mijn vriend is perfect. Hij is alles wat ik zoek in een jongen/man. Knap, slim, grappig, lief, zorgzaam enz. Maar sinds een maand of iets langer ben ik aan het twijfelen. En het moeilijke is, ik weet niet waaraan ik twijfel. Dus ik heb het tot gister voor me gehouden… Dat was vervelend want het voelde de hele tijd of ik tegen hem loog. Nu heb ik het hem verteld en hij is zeer afstandelijk en denkt dat het slecht af gaat lopen! Maar Ik wil verschrikkelijk graag dat het goed komt en ik denk dan ook dat ik verder met hem wil. Ik wil erover praten maar hij zegt dat een pauze beter is, wat mij ook een goed idee leek. Maar zonder praten kom je toch niet verder? En als alles zo perfect is waarom twijfel ik dan?
op 17 October 2009 om 10:08 am
Hallo,
Ik heb mijn vriend 7 jaar geleden leren kennen en we hebben al veel doorstaan. Op het ogenblik dat ik hem heb leren kennen waren hij en zijn ex-vrouw al 2 jaar uit elkaar, maar had hij wel problemen met het bezoeksrecht van zijn zoon. Twee jaar en veel geruzie en al wat hierbij komt kijken later, had hij co-ouderschap waardoor hij een betere band kon opbouwen met zijn zoon. Nog eens twee jaar later kochten we samen een oud huis dat volledig gerenoveerd diende te worden, wat dus heel veel geld en energie eiste en gelijktijdig begon hij als zelfstandige. Met als gevolg dat we de jaren erna enkel nog maar werkte om onze droom te realiseren. We wonen nu al bijna drie jaar in een soort van ruwbouw (geloof mij zo woont niemand). Nu zijn we op het punt gekomen dat we bijna terug een normaal leven kunnen hebben in ons huis en leert hij iemand anders kennen. Hij heeft mij dit ook eerlijk verteld. Hij is eigenljk al vanaf zijn jeugd nog nooit ergens zeker van geweest zegt hij. Was niet zeker over zijn huwelijk, niet zeker over ons, over niets eigenlijk. Uiteindelijk moet je aan een relatie werken, wat wij door al dat werken nooit gedaan hebben. Nu zegt hij dat hij dacht dat dit bij de juiste persoon niet nodig was, dat dan alles vanzelf kwam. Volgens mij komt er in elke relatie na een tijd wel een gevoel van sleur e.d. . Ik ben enkele dagen ergens anders gaan slapen, maar dit is volgens hem niet goed voor ons. Hij zegt dat hij de 7 jaren niet wil opgeven voor iemand die hij pas 3 weken kent. Ben gisteren terug thuis komen slapen. Hij zegt dat hij eigenlijk niet weet waarover hij twijfelt; en dat als we vanaf volgende week terug een normaal leven kunnen leiden dat dan alles terug beter wordt. Maar is dat de oplossing? Heb je de ideale woning nodig om te beseffen dat je gelukkig bent in je relatie?
op 30 October 2009 om 5:58 pm
Mijn ex-vriend is ook een twijfelaar. Hij is een combinatie van ‘onverbeterlijke twijfelaar’ ‘eigen ruimte nodig’. Na 3 jaar moerassig gebied (ik: 1983, hij: 1979, niet-samenwonend) hebben we de knoop doorgehakt om een break met open einde in te lassen. We hadden het al vaker geprobeerd maar zijn altijd weer teruggekomen in dezelfde situatie. We hadden een relatie van extreme pieken en dalen door al dit getwijfel en dit kwam de relatie niet ten goede.
Nu hebben we al een paar weken radiostilte. Het is erg moeilijk omdat we erg intensief met elkaar omgingen, vaak bij elkaar bleven slapen en voor elk wissewasje met elkaar aan de telefoon hingen. Elke keer dat ik met de telefoon in mijn hand sta moet ik moeite doen om het apparaat weer neer te leggen en sterk te zijn. Hij ervaart hetzelfde.
Ondanks het gemis en de angst om elkaar voorgoed kwijt te zijn denk ik dat dit een goede beslissing is om te kijken waar we allebei staan in deze relatie. We houden heel erg veel van elkaar maar deze afspraak om voor onbepaalde tijd geen contact te hebben is volgens mij een goede beslissing. De afgelopen weken heb ik goed na kunnen denken of ik wel verder wil met zo’n twijfelaar en denk ik na wat onze relatie precies voor mij betekent.
Ik ben niet zo iemand die kijkt wat het lot ons zal brengen, ik ben van mening dat je alles in eigen hand moet houden en daarom ben ik ook erg bang dat we juist niet meer bij elkaar komen door deze beslissing. Het is echt een rotgevoel en ik krijg er nare gevoelens van in mijn buik. Ik weet ook niet of hij nog mijn vriend is of al mijn ex, ik denk het laatste. We hebben wel afgesproken om de eerste tijd nog geen andere personen erbij te betrekken (afspreken met andere mensen, daten) zodat we echt de ruimte hebben om goed na te denken.
Als iemand over je twijfelt is het eigenlijk geen gelijkwaardige relatie meer. Je bent meer waard dan een partner die over je twijfelt. Daarom raad ik iedereen met een twijfelaar aan om een rustperiode in te lassen, ook al is het nog zo moeilijk. Ik voel voor het eerst dat ik weer controle heb over deze relatie, dit geeft me meer rust dan ooit. Los zand is nooit een goed fundament.
op 31 October 2009 om 5:08 pm
Twijfels in een relatie die nog niet bewezen is met een langdurige *minstens een paar jaren toch* periode van harmonieus samenzijn, is een slecht voorteken. Dat is mijn ervaring.
Dat is juist een geluk bij een ongeluk: je twijfelt of de tekortkomingen van de ander voor jou leefbaar zijn, nog voordat je beiden al te grote investeringen hebt gedaan in die relatie.
Twijfels in een relatie waarbij mensen al langer zonder problemen samen zijn geweest, liggen moeilijker.
Die twijfels dan zijn meestal een gevolg van een plotselinge gebeurtenis of…. besef.
Als dat besef iets is inhoudt wat al langer sluimerde buiten je besef om, dan ligt het aan de gebeurtenis (de reden(en) van die twijfel(s)), en de persoonlijkheid van de twijfelaar in hoeveel mate die twijfel zich doorzet.
Bepaalde dingen tegen beter weten in met de mantel der liefde bedekken is dan het slechtste wat je kan doen: dat is gewoon problemen voor je uitschuiven en ontkennen, en dat is precies de reden dat mensen vaak lange tijd niet de tekortkomingen van een ander onder ogen zien; ze zien het wel maar willen niet, of ze kiezen ervoor het niet te willen zien tot het uiteindelijk niet anders kan..maar dan is het vaak te laat.
op 11 February 2010 om 5:37 pm
Mijn verhaal … (in ‘t kort). Bijna een jaar geleden ontdek ik dat mijn partner (15 jaar samen) heel veel sms-t en belt met een collega. Zijn eerste reactie was “een goede vriendin”. Wat later hoor ik toevallig een gesprek tussen hen en dat was meer dan vriendschappelijk. Dan geeft hij toe dat er iets meer is (maar nog geen echte relatie en alleen emotioneel) en dat hij mij wil verlaten. Het ging het laatste jaar niet goed tussen ons. Beiden in fout … We waren uit elkaar gegroeid en ik had ook al lang het gevoel dat er iets moest gebeuren. Maar zoiets ? Nee , voor mij was dit onbegrijpelijk. Mijn partner is heel gesloten en spreekt zelden over gevoelens (ik heb mij dikwijls afgevraagd of hij er wel had) en nu bleek het die gevoelens te zijn die voor problemen zorgden. Hij voelde niks (of niet veel meer) voor mij en voelde wel iets voor zijn collega. Ik was er kapot van en heb maanden geprobeerd om het goed te maken maar op een foute manier (forceren , hem een beslissing laten nemen , ..). Hij twijfelde constant. Hij wou me niet meer maar kon de knoop niet doorhakken omdat hij toch twijfels had (we hebben trouwens ook 2 kinderen om aan te denken). Dikwijls vroeg ik hem hoe hij zich voelde … soms leek hij positief maar een paar dagen laten was hij opnieuw negatief (ik moest me op het ergste voorbereiden). Toen huurde hij een huis .. was voor mij dus duidelijk.
Ik heb me er toen bij neergelegd. 2 weken voor hij moest vertrekken vroeg hij een nieuwe kans. Na heel wat twijfel heb ik het toegestaan (vooral voor de kinderen). Pas op , ik zie hem nog graag maar plots was hij een vreemde voor mij (hij had toch stiekem een relatie gehad …). Het vertrouwen was volledig weg. We zijn nu bijna 5 maand verder. En nog steeds twijfelt hij. Onze relatie is nu compleet anders dan vroeger. Er is heel veel veranderd … maar zijn gevoelens zijn blijkbaar nog niet veel veranderd. Ik probeer geduld te hebben maar dat is moeilijk. Ik leef nu echt in een onzekere situatie … hoe lang zal het duren voor hij durft te beslissen om me te verlaten ? Dat speelt constant door mijn hoofd. Onlangs ben ik dan ook ‘gecrashed’ en wou hem tot een beslissing dwingen maar hij weigert. Hij zei wel dat als ik het echt niet meer zie zitten het dan gedaan is … We hebben toen even niks meer gezegd want voor mij was dat een duidelijk antwoord. Misschien had ik gehoopt dat hij mij zou overhalen om toch nog verder te gaan … Maar het was wel een teleurstelling. Ik vroeg ‘s avonds dan wat er nu moest gebeuren en kreeg als antwoord “niks” … Zolang ik er niet over praat , dan lijkt hij positiever. Hij twijfelt constant , is nog niet zeker genoeg of hij mij wel wil , hij wil me niet kwetsen , … Hij heeft reeds een scheiding en 2 ‘mislukte’ relaties achter de rug … Heb hem dan ook gezegd dat al zijn relaties blijkbaar mislukken maar hij antwoorde ‘nog niet allemaal’ … Ik zou daar wel ut willen besluiten dat hij het nog niet opgegeven heeft maar durf niet. Hij wil zekerder zijn of het wel kan lukken tussen ons maar wanneer ben je zeker ? Volgens mij moet je op een bepaald ogenblik de knoop durven doorhakken en voor je keuze gaan. Twijfel twijfel dat is zo typisch voor hem. Hij is nochtans een zelfverzekerd persoon … vol van zichzelf … Hij is wel heel oppervlakkig. Ik ben emotioneler , onzekerder , …Hij is buitenhuis de ‘open’ en sympatieke kerel en thuis eerder gelaten en futloos. Maar hij is dit al jaren en ik had dus geen vermoeden dat hij zich zo ongelukkig voelde. Het is allemaal zo verwarrend en moeilijk … ik moet op mijn tanden bijten of ik ben hem kwijt … meer nog , dan ben ik gedeeltelijk ook mijn kinderen kwijt … Soms denk ik : hij is hier nog dus ik moet hem proberen te vertrouwen want waarom zou hij blijven EN nog een relatie hebben met die andere ? Dan zou hij toch gewoon weggaan ? Hij heeft het trouwens al bijna gedaan … Geduld hebben , hem zijn twijfel gunnen , mooi gezegd maar als iemand je wil ‘dumpen’ zie je dat als een persoonlijke nederlaag. Schaamte ! Hij laat me zitten voor een ander …
Tips om deze situatie dragelijk te maken ? We hebben geen ruzie (zelden gehad) , de relatie is nu anders (intiemer , babbelen meer al is het soms oppervlakkig) , … Dus de relatie op zich is zeker dragelijk. De situatie is dragelijk maar het piekeren is ondragelijk waardoor ik af en toe ontplof ! Velen geven me de opmerking ‘je bent een hele sterke vrouw’ of ‘ laat je toch niet doen ? verlaat hem !’ Hij staat ook wel in bewondering voor mijn gedrag. Velen zouden hem buiten gesmeten hebben , zegt hij .. En hij beseft dat hij nu te ver aan het gaan is maar toch kan hij niet beslissen.
op 13 February 2010 om 6:52 pm
Mijn motto is en blijft: Zeg bij twijfel altijd NEE. Ik heb het wel eens meegemaakt dat een man twijfelde of hij wel of niet een relatie wilde, of hij wel wilde blijven in de relatie etc. Het is een aantrek afstoot gebeuren. Liefde voor mij is simpelweg : “je ben voor elkaar de allerleukste en kunt je niet voorstellen met een ander te willen gaan”, je bent simpelweg verzot op elkaar. Door de twijfelende persoon aan de kant te zetten en te gaan voor iemand die helemaal voor je gaat en het zeker weet óf door voor je Zelf te gaan, geef je je Zelf een signaal af dat jij alleen het allerbeste verdient en volgens mij trek je hierdoor ook de Ware aan.
op 13 February 2010 om 7:14 pm
En verder wil ik graag tegen sommige van de bovenstaande schrijvers zeggen “laat je toch niet zo heen en weer slingeren als een of andere jojo”!! Hoe moeilijk het ook is, dump zo’n figuur die jou jarenlang aan het lijntje houdt. Het doet verdriet maar ga daar doorheen, je leert ervan. Wel niet wel niet wel niet, uitmaken en dan weer spijt, lang laten ze niets horen en dan weer bellen ze dat ze niet zonder je kunnen, pfffff gebed zonder eind. Maak een statement tegenover jezelf. Vertel jezelf dat jij alleen het allerbeste verdient!! Anders krijg je nooit een fijne relatie. Maak die ander toch niet zo belangrijk en richt je op jezelf. Ik weet het , het is moeilijk, ik ben ook af en toe door een hel gegaan maar ik ben ervan overtuigd dat mij dit alleen maar zelfstandiger maakt en zo zelfstandig dat ik daardoor juist betere toekomstpartners zal aantrekken. Take it or leave it maar dit is een oergevoel bij mij vanbinnen waar ik echt van overtuigd ben.
op 14 February 2010 om 5:51 pm
Na 3 jaar heeft mijn vriend te kennen gegeven dat hij twijfeld aan zijn gevoelens voor mij. Blijkbaar had hij er al een tijdje last van, zonder dat ik er ook maar iets v had gemerkt. Ik ben de prater in onze relatie, hij totaal niet. Maar ik had op zijn minst verwacht dat als hem iets dwars zou zitten, hij wel man genoeg zou zijn om erover te praten. Juist omdat ik het niet zag aankomen (ik ben nogsteeds even verlieft op hem als int begin) zie ik het helemaal niet meer zitten. Ik weet geen blijf met mezelf. Hij zegt dat ie wat tijd nodig heeft en dat mss zijn gevoelens nog wel terugkomen als ik verhuist ben. Hij is nog wel heel lief voor mij en troost me. Maar ik voel het nog maar bij het binnen komen, die kus krijg ik niet meer, geen spontane knuffels, lieve woordjes. Hij is heel druk met zijn werk dus ik denk niet dat hij me erg gaat missen als ik weg ben. Al blijf ik hopen. Mijn grootste angst is dat hij iemand anders gaat tegenkomen omdat dat dan deur zeker zal toehouden. Ik ga kapot van binnen en weet niet hoe ik dit te boven moet komen. De gedachte alleen al om dit vertrouwde plekje te moeten verlaten en weer helemaal opnieuw te moeten beginnen zonder hem en met de kans hem voor altijd te verliezen is onleefbaar.
op 15 February 2010 om 11:45 am
Jill ,
een relatie van 3 jaar …. en al twijfel. Ik heb er enen van 15 jaar en 2 kinderen. Ik kan niet zomaar een punt zetten en die twijfelaar aan de kant zetten. Maar jij kunt dat wel !! Ik smeek je , zet hem nu uit je hoofd. Maak die klik dat je hem niet nodig hebt , ook al zie je hem graag. Eens er kinderen zijn kun je niet alleen meer aan jezelf denken en dat kun jij nu nog wel !! Het is zoals bovenstaande reactie … JIJ bent het allerbelangrijkste. In mijn geval zijn dat de kinderen. Mijn man doet wel zijn best en er zijn geen ruzies maar alleen al het feit dat hij twijfelt aan zijn gevoelens voor mij is een deuk in mijn zelfvertrouwen. Ik probeer het nu even van me af te zetten en er met hem niet meer over te praten. Zo hebben we beiden ademruimte om na te denken (alhoewel ik vrees dat hij er nu niet veel over nadenkt). Elk gevoel van wantrouwen slik ik even door … Ik let op elke reactie van hem , elke opmerking , … als hij de kat te lang knuffelt denk ik al dat hij afscheid aan het nemen is … Soms denk ik ook positief hoor … zondag ging ik gewoon met de wasmand naar boven en hij gaf me in het voorbij gaan gewoon een zoentje … zoiets deed me wel iets en dan verschiet ik van mezelf. Zie ik misschien alleen maar de selchte dingen meer van hem ? Hij probeert wel maar gevoelens kun je niet zomaar terug toveren … En die gevoelens waren ooit bijna helemaal weg (ook bij mij , dat moet ik toegeven). We hebben uiteindelijk elkaar dan wat terug gevonden maar vooraleer we kunnen beslissen of we er echt mee doorgaan moet er wat zekerheid zijn. Ikzelf ben ook niet echt zeker maar eis van hem wel die zekerheid … raar …Nu , ik probeer me zo normaal mogelijk te gedragen want uiteindelijk zal er wel duidelijkheid komen.
Ik kan jou wel de tip geven om echt niks te forceren. Gedraag je sterk ! Je kunt zonder hem. Als je hem wat tijd geeft zal hij misschien inzien wat jij voor hem betekent. Mijn man had beslist om weg te gaan en pas toen ik hem opgegeven heb , kwam hij op die beslissing terug. Ik had hem tijd en ruimte gegeven om na te denken. OK , bij ons is het nu nog steeds niet OK maar we kwamen dan ook van heeeeel ver … Als hij echt niks meer voor jou voelt , dan ben je er beter vanaf. Bereid je mentaal voor op een breuk. Zo kun je helderder denken. Ik heb het ook gedaan (maar had nooit verwacht dat hij op zijn beslissing zou terug komen). Toen hij een tweede kans vroeg wist ik dat er nog lang twijfel zou zijn. Maar ik wist niet dat het voor mij zo moeilijk zou zijn. Een kleine troost … hoe je je nu voelt is onleefbaar maar het zal beteren … probeer eens die klik te maken en je positieve dingen voor te stellen ZONDER hem. Beetje bij beetje. Je kunt hem niet forceren om verder met jou te willen gaan. Jammer voor hem !! Neem afstand … afscheid. en schrijf je frustaties , gevoelens hier of elders neer. Praat erover. Je staat niet alleen. Ik heb me ook zo gevoeld maanden terug; Ik hoop alleen dat er voor jou vlug duidelijkheid komt. Bij mij is er nog steeds die twijfel. Ook bij mezelf. Ze hebben mij in het begin ook gezegd om afstand te nemen maar ik kon dat allemaal niet geloven. Ik dacht dat ik hem duidelijk moest maken dat ik hem wou , dat we samen horen. Niks is minder waar … op zo’n ogenblik verstik je iemand en steek je teveel energie in een ander. Als je afstand neemt , krijgt de ander ruimte om alles op een rij te zetten en jij kunt ook even je energie in jezelf stoppen. Ook ademruimte … focus je op een leven zonder hem !
op 3 April 2010 om 12:37 am
Na een huwelijk van 11 jaar besloot mijn man in zomer 2009, een time out in te lassen, we begonnen zo verliefd, we waren 1 in alles, teveel 1, we waren elkaar, na veel problemen om ons heen, in ons gezin en ziektes van fam en dergelijke begonnen we aardig ons eigen leven te leiden. Maar wij hoorden onvoorwaardelijk bij elkaar, dacht ik. Tot hij in een keer besloot weg te gaan, had al een appartement gehuurd voor een half jaar, een time out. Zijn psych had hem geadviseerd om los te laten, geen contact en met zichzelf aan de slag te gaan, oude pijnen te verwerken en ook voor zichzelf te leren opkomen. Dat deden we niet, we konden het niet, elke dag kwam hij, en maar praten, elkaar vasthouden, huilen samen, hij had zo’n onrust over zich, hij wilde wel maar kon het niet. Hij zei terug te komen in okt, op de dag zelf kwam hij en zei dat hij niet meer terugkwam, weer praten, huilen, 12 stappenplan volgen, hij daar ik hier, de eerste 6 stappen doe je alleen, je kijkt je hele jeugd door en zet alles op papier, wat zijn je persoonlijkheden geworden etc, vanaf stap 7 doe je het samen, en ja hoor, hij haakte weer af, nu definitief zei hij. De kinderen die we samen hebben werden er tureluurs van, 1 dochter is van hem, de ander is van mij, nou mijn en dein…. maar voor de duidelijkheid, ik had beide kinderen bij me gehouden, wilde zijn dochter het niet aan doen steeds heen en weer te gaan. Hij kwam toch weer, en dan weer niet, telefoon en sms beantwoordde hij vaak niet (heeft hij altijd al een hekel aan gehad), maar het maakte me onzeker, waar was hij, was hij soms bij een ander, waarom kwam hij toch niet terug. Hij zei in al die maanden dat hij wel van me hield maar niet genoeg, er was teveel kapot gegaan, Dan weer voelde hij het wel maar moest het zakken. Dan zei hij weer, ik voel het wel, maar ik moet vertrouwen terug krijgen, dan had hij dat wel weer terug en het zou goed komen. Inmiddels wist ik dat hij wel contact had met een vrouw, maar daar was hij niet verliefd op, hij praatte gewoon met haar, eens over andere dingen dan met mij, want bij ons ging het steeds maar over hoe komen we weer bij elkaar. Gek werd ik ervan, ik kon alleen maar aan hem denken, 24 uur per dag, echt ik sliep geen uurtje. Ook gingen de kilo’s eraf. In december heeft hij toegegeven iets met die vrouw te hebben gehad, kortstondig, het was meer een stok voor hem achter de deur, want als hij dat deed, zou ik de deur wel voorgoed dichtdoen. Maar dat deed ik niet, ik kon het me voorstellen dat je zoiets doet om dan maar duidelijkheid te krijgen. Ik vergaf het hem en wilde doorgaan, weer veel praten elkaar vasthouden, zijn blikken zeiden me genoeg, hij hield wel van me maar durfde niet. En hij wilde niet meer praten maar gaan voelen. Helaas in febr zou hij weer terugkomen, geen twijfel meer, het voelde goed, hij hield weer van me voelde hij, maar 7 febr ging het licht weer uit en zei hij: we hadden moeten doen wat de psych zei: loslaten en kijken wat het met me gaat doen. Nu april al: ik sms hem, bel hem, maar hij antwoordt niet. Hij wil zijn ritme en rust terugvinden en zien wat het met hem doet, kijken of hij me gaat missen, hij hoopt het zegt hij maar het kan 2 kanten opgaan. Ik moet ook gaan loslaten, want ik trek het niet meer. Maar hoe moet je iemand toch loslaten waar je zoveel van houdt, ik ben zo bang dat ik hem kwijt ben. Zijn dochter woont weer bij hem, en komt nu en dan hierheen, mijn dochter haalt hij ook op om wat mee te gaan doen. Ik zie hem dan, en het verscheurt me, hij wil niet meer praten, dit heeft een dik half jaar niet gewerkt. Dus nu loslaten, is de boodschap. Ik heb hem gisteren gesmst met de woorden, de boom is om maar de wortels liggen er nog, kijken wat de wortels met ons gaan doen, daar antwoordde hij wel op en zei: “daar raak je de kern mee, ik gun je ook de rust en wat minder stress. En nu?? Hoe lang duurt zoiets? Hij wil niet scheiden, heeft geen haast, laat het los en zie wat er gebeuren zal, pfff. Wie herkent dit misschien en heeft raad? Mijn eigenwaarde is wel gedaald tot punt 0 onderhand. Ik heb getrokken aan hem, gemanipuleerd, dat wil ik helemaal niet maar het was zo als donderslag bij heldere hemel.
op 20 April 2010 om 11:34 pm
wow.. wat herkenbaar vooral het verhaal hierboven! Mijn man is na 24 jaar.. en 11 jaar huwelijk ook ineens veranderd in een twijfelaar! Eerst moest ik mezelf veranderen.. hij wilde weer verliefd op me worden.. en maanden later vroeg ik; ben je verliefd? ja dus.. na drie maanden is hij het huis uit gegaan en woont nu al 13 maanden bij zijn zus. Hij denkt niet meer met mij gelukkig te worden maar loslaten kan hij mij ook niet! Ik word inmiddels gek van de situatie heb een ultimatum.. maar dat is meer voor mezelf dan voor hem. Als hij er is is het gezellig.. we hebben een dochter. Maar toch is het allemaal niet genoeg! Hij weet niet wat hij wil.. al 13 maanden niet..
op 29 April 2010 om 12:44 pm
Ik ben zelf momenteel helemaal in dubio over onze relatie. Alles was leuk en gezellig, mijn vriend past in het totaal plaatje eigenlijk is het een perfect plaatjes. Hij ziet er leuk uit, iedereen vindt hem aardig, super sociaal, hij staat erg positief in het leven, is helemaal gek van mij, zeurt niet, laat me vrij etc etc.
Maar als ik diep na ga denken is het al zo dat vanaf dag 1 dat ik niet kan zeggen: ‘wow wat ben ik verliefd’ of van ‘wow wat hebben wij een spetterende seks’. Nu is het al zo ver dat ik totaal geen behoefte heb aan zoenen/seks. In het begin dacht ach het zal wel, want verder was er totaal niks op onze relatie aan te merken. Maar op een gegeven moment ga je toch nadenken van: ‘dit is neit normaal’ ‘waarom voel ik me zo’ ‘ wil ik zo’n relatie’ ‘ik voel me schuldig tov hem’ ‘eerst had ik dit nooit waarom nu wel’. Ik ben totaal niet met seks bezig, als het nou was dat ik dacht: ik heb WEL zin maar niet in jou dan is het duidelijk taal maar ook dat is het niet.
Door het vele nadenken en het zoeken naar antwoorden op mijn vraag kwam mijn ex weer in gedachte rondzwerven. Ook heb ik weer via sms/telefoon contact met hem. Hij woont samen en zijn relatie is niet top. Nu ben ik bang dat ik keuzes ga maken met in mijn achterhoofd (de illusies) dat ik hem terug wil…?
Ik heb ook het geveol dat ik mijn relatie zo nog wel heel lang kan laten doorsudderen. Het idee om te breken maakt me erg verdrietig en bijna aan het huilen, en waarom….? Wist ik het maar!!!
Komt het door het gevoel van: zekerheid, veiligheid, er is altijd iemand om tegen te kletsen, gezelschap te missen, ik kan altijd met iemand naar de bios of uit eten enz enz. HAls ik hem ‘s avonds zie dan denk ik van: man wat zeur je nou!
Voorheen irriteerde ik me aan mijn vriendjes in alle opzichten, een sms was al teveel, dat was duidelijke taal. Maar ik irriteer me opzich niet aan mijn vriend, het is begonnen met het seksprobleem….is hij niet meer dan een ‘heel goed maatje’, hebben wij een zogenaamde broer/zus relatie (vanuit mijn positie)?
Ik weet niet wat ik moet!!! Help!!!
Ik zou hem enorm kwetsen dat idee maakt me al ziek, bang voor de verkeerde keuze, dat het wel oke zat tussen ons maar ik wilde het niet zien… enzzz…
op 29 April 2010 om 12:50 pm
Toevoeging op hierboven:
Het idee dat hij zijn huis gaat verkopen benauwd me mede ook dat ik vorige week me raar voelde en panisch werd bij de gedachte dat ik zwanger zou kunnen zijn (wat niet kon maar goed). Het idee van het ononkeerbare en het eerste wat ik dacht was: ow mijn ex wil me dan nooit meer terug dan is het afgelopen klaar.
Ligt het probleem nou in onze relatie? Of ben ik onbewust totaal niet klaar met mijn ex? Ik heb nu niet een speciaal gevoel naar mijn ex toe en we zijn al jaren uit elkaar. Onze relatie was verre van ideaal, daar en tegen is mijn huidige vriend het ideaal plaatje en 180 graden anders. Ben ik bezig met een illusie mooier maken dan het is omdat ik niet kan verkroppen dat onze relatie toendertijd niet werkte?
op 1 June 2010 om 12:38 am
Hallo,
Een aantal weken geleden kwam ik in contact met een collega. Deze collega sprak ik een jaar eerder al en toen vond ik hem erg leuk. Zo leuk dat ik dacht…dit is hem! (de ware) Maar ik zat in een relatie en hij zat in een relatie en het genegeert. We hebben elkaar een jaar niet gezien….omdat ik ergens anders werkte.
Aantal weken geleden kwam ik hem weer tegen. En de vonk was wederom daar. Inmiddels was zijn relatie over en ook die van mij.
Na wat mailcontact bekende hij mij dat hij al een jaar gek van me is…altijd hoopte me even te zien of te spreken. Het gevoel was, na hem weer gezien te hebben, geheel wederzijds. We werden giga verliefd en stapelgek op elkaar. Hij ging op zichzelf wonen….en toen kwamen de twijfels….bij hem….hij zegt stapelgek op mij te zijn, we kunnen heerlijk passievol knuffelen en vrijen maar hij is bang dat hij ergens mee bezig is wat hij misschien wel niet wil…(een nieuwe relatie) Toen hij stopte met zijn vorige relatie was hij van plan om op zichzelf te gaan wonen en de vrije jongen te zijn. Maar ja….toen kwam ik en sindsdien weet hij het niet meer.
Hij wil graag op zichzelf zijn, zijn eigen leven leiden,,,,maar ook heel graag bij mij zijn. Hij voelt zich goed bij mij zegt hij. Iets wat hij in jaren niet heeft gevoeld. Maar hij twijfelt dus…..wil niets tegen collega’s zeggen want hij wil te boek staan als de vrije jongen,maar aan de andere kant zijn zijn gedragingen op het werk van dien aard dat het gewoon opvalt dat hij gek op me is…..zulke tegenstrijdige signalen dat ik er super onzeker van wordt. Ik loop op eieren en denk 10 keer na voor ik een opmerking plaats….dit om er maar voor te zorgen dat het hem niet benauwd allemaal.
Ik heb hem laatst gezegd dat als hij twijfelt ik het hem makkelijk maak door geen contact meeer te hebben met hem….maar dat wilde hij absoluut niet….hij wil niet loslaten terwijl hij toch zo twijfelt.
Kortom…..aan de ene kant denk ik nu…ik heb hier geen zin in. Ik ga binnenkort op mijzelf en heb ook persoonlijke spanningen en kan dit niet gebruiken, maar aan de andere kant hou ik veel van hem en wil het liefst bij hem zijn, (terwijl ook ik op mijn eigen benen wil staan eneen stukje onafhankelijkheid wil, maar ook intimiteit wil ervaren,,,,met hem)
Ik vind het zo onbegrijpelijk dat iemand al meer dan een jaar gek op je is en als het dan wederzijds blijkt te zijn eerst superblij is maar dan ook gaat twijfelen…….en dus….wat moet ik doen?
op 19 August 2010 om 11:28 am
hallo,
ik heb nu (vandaag toevallig) 1,8 jr met mn vriend. Zaterdag ben ik terug gekomen uit Frankrijk, hier ben ik voor 6 weken geweest (werken/vakantie). Mijn vriend ging niet mee. Voordat ik weg ging was alles goed, we hadden het fijn samen. Op vakantie heb ik hem vooral de eerste 3 weken wel regelmatig gemist omdat ik alleen was, de laatste 3 weken was ik met mn ouders op vakantie en toen heb ik hem vrij weinig gemist. de laatste week smste we nog af en toe, ik merkte aan hem dat ie kortaf werd en het was anders, het voelde raar niet goed. ik was zo blij dat ik hem weer zou zien, maar andere kant ook heel bang want ik wist niet wat ik moest verwachten en moest doen. toen ik thuis kwam het weekend hoorde ik niet veel van hem. hij smste niks over dat ie me wou zien ofzo. toen heb ik zondag een lange brief geschreven met al mn gevoelens. tegen de avond smste hij mij of ie me nog zou zien ‘s avonds. ik smste terug dat ik het goed vond en of die langs zou komen. toen hij hier was was het heel raar, we wisten niet wat we moesten zeggen en zo hebben we een tijdje gezeten, na een tijdje was ik het zat en heb ik hem de brief gegeven, deze heeft ie gelezen en daarna hebben we nog een hele tijd goed gepraat. hij had twijfels, hij had het heel druk gehad de 6 weken en had me weinig gemist waar hij zelf van geschrokken was en wist niet of hij nog genoeg voor me voelde. hier schrok ik best wel van. hij zou er over nadenken. de volgende ochtend smste hij dat ie me nog steeds wel leeuk vond en dat ie onze relatie niet direct op wou geven. gister hadden we weer afgesproken ik was naar hem toe gegaan en hebben we film gekeken, het voelde raar. ik wist niet wat ik moest doen, en wat ik kon doen. alsof er een muur tussen ons in zat. toen ik wegging heb ik hem nog gevraagd wat ie nou wou en hoe het verder moest. hij zegt dat ie er nog voor wil gaan en het wil proberen maar ik weet niet wat ik hier mee moet. hoe moet ik nu tegen hem doen? we hebben afgesproken om elkaar de komende week veel te zien om er zo hopelijk achter te komen. morgen komt hij weer. maar wat moet ik doen.. doen zoals ik altijd tegen hem deed? of afwachten tot het van zijn kant komt…. ik hoop dat iemand me hiermee kan helpen. ik wil hem echt niet kwijt raken..
op 23 August 2010 om 8:11 am
hallo ik zit ook met een onwijs lastig verhaal
hij zit vaak achter de pc we doen niks samen we zitten echt in de put en ik wil hem echt niet kwijt heb al zovaak gepraat maar niks helpt dan dat hij zegt ik weet het niet ben ten einde raad zo en zo kan dit niet langer wie o wie heeft nog tips?
ik woon sinds een jaar samen huis gekocht en wel psychisch ga ik achteruit en me partnet had me constant moeten voorkauwen hoe en wat ik moet doen en nu weet mn partner niet meer of hij met me verder wilt
hij weet het nog niet omdat hij er nog over na moet denken maar zo kan en wil ik niet leven er is nog alleen maar sprake van grote afstandelijkheid geen kus geen knuffel meer helemaal niks meer
op 11 October 2010 om 10:04 pm
mijn verloofde heeft vanaf 26sept2010 een pauze ingelast en slaapt zins dien bij haar ouders,
heer zwaar voor mij ik weet waar de fouten lagen,
ik hielp nooit mee in het huishouden ik zat veel achter de computer ik dee altijd kort af en praate nooit over mijn problemen.
ze was zelf 4maanden gestopt met de pil omdat we verder wouden.
totaal hebben we 18maanden en daarvoor nog eens 3jaar sexrelatie.
ze toont nog interessen in me kwa smsjes van hoe gaat het hoe was je dag.
ik heb haar deze week 3x gezien leuke dingen gedaan en wel hier en daar een beetje gepraat.
als het aan mij gevoel zit stuur ik haar elke dag smsjes ( doe ik ook maar VEEL minder dan vroeger ).
ze geniet erg van haar vrijheid en ruimte gaf ze me aan.
ook twijfelt ze aan de relatie nu omdat we veel downs en ups hebben ze is bang dat als ze weg gaat mij gaat missen. en dat als ze verder gaat het weer als vroeger gaat zijn dat ik niets doe.
ik kan haar nu al zeggen dat ik 100% zeker ben dat ik me aanpas en mee help.
ik heb geleerd van deze pauze!!
wat raden jullie me aan?
ik wil haar smsen maar mensen raden mij het af omdat ze ruimte en rust wilt zij smst mij vanzelf wel.
maar ik wil niet over komen dat ik haar doodzwijg dat wil ik al helemaal niet.
gister vertelde ik haar dat ik ben wezen stappen naar de disco heerlijk net als vroeger.
zei vroeg mij gelijk: met wie ben je gegaan ?
en heb je nog een leuke meid aan de haak geslagen ?
ik zei haar: ik hoef geen meid aan de haak te slaan ik wil jou aan de haak slaan!
toen moest ze een beetje lachen.
beste mensen geef me aub een beetje advies en tips hoe ik kan aangeven dat ik me aanpassen ken en haar niet onder druk zet! ik wil haar niet van me af puchen!!!
met vriendelijke groet,
op 23 October 2010 om 8:10 am
Hallo,
Mijn “vriend” heeft ook een pauze ingelast in onze relatie. Hij slaapt/woont nu tijd bij zn ouders.
We hebben bijna 2 jaar. Hij is ook een twijfelaar. We zijn nog wel jong (22,24 jr)
Hij twijfelt of hij wel genoeg van mij houd. En of hij van mij houd als vrienden of als partner.
We hebben het altijd heel leuk samen. We gaan vandaag ook samen naar pretpark.
Ik weet niet hoe of wat ik moet doen. Hoe weet je nou dat je houd van elkaar als vrienden is en hoe als partner.
groet,
Rianne
op 25 October 2010 om 1:50 pm
Lieve allemaal,
Ik heb nu ongeveer 7en half jaar een relatie. Vanaf het begin af aan is onze relatie redelijk turbelent geweest. We hebben vaak ruzie en er zijn veel strubbelingen. Onze persoonlijkheden verschillen enorm. Mijn vriend maakt zich over van alles en nog wat druk, is een echte piekeraar. Heeft eigenlijk weinig sociale contacten en vindt het ook lastig om deze te maken. Ik ben een levensgenieter en mijn motto is dat alles uiteindelijk wel weer goed komt. Ik vind het leuk om veel mensen om mij heen te hebben en houd van spontane afspraken. Samen hebben we wel dezeflde toekomstvisie. We hebben een half jaar geleden een huis gekocht, wat ook met erg veel ruzie gepaard ging. Ik wilde graag een rondreis maken in Australië, maar begreep dat hij liever een huis wilde. Hij is 33 en ik ben 26 en ik denk dat dit daar ook mee te maken had.
Nu we wat serieuzer aan het praten zijn over kinderen, krijg ik een benauwend gevoel. Van het begin af aan heb ik al twijfels gehad over onze relatie en of we eigenlijk wel bij elkaar passen. Door onze karakterverschillen hebben we veel moeite om elkaar te begrijpen. Het is al een paar keer op de spits gedreven en ik ben één keer eerder naar mijn ouders gegaan. Na veel praten belooft hij verbetering en dat hij aan zichzelf gaat werken (hij zit nogal met zichzelf en zijn familie in de knoop), maar uiteindelijk doet hij het niet. Waardoor ik het gevoel krijg weer terug bij af te zijn. Ik heb mijn gevoelens en twijfels verwoord, maar hij wordt dan ontzettend boos. Voor de buitenwereld lijkt het alsof we het allemaal goed voor elkaar hebben, mooi huis, mooie auto, goed banen, etc. maar van binnen weet ik het allemaal niet meer. Het lijkt wel alsof we altijd het tegenovergestelde over denken, alles is een strijd. Zelfs wanneer ik zeg: ‘Ik heb het gevoel dat alles een strijd is,’ zegt hij: ‘nee, dat is niet zo.’
Ik merk dat ik me gevangen voel, maar ik wil niet alles zomaar opgeven. We kunnen samen ook veel lachen en hebben hetzelfde gevoel voor humor en dezelfde toekomstvisie. Momenteel ben ik helemaal in de war en zit met vele vragen. Nu komt daar ook nog eens bij dat ik in een dronken bui met een ander gezoend heb. Waardoor ik helemaal twijfel…. ik weet het gewoon echt niet meer. Ben zo verward. Ik heb dringend advies nodig over de stappen die ik moet gaan zetten en of het het allemaal nog wel waard is om voor te vechten.
Liefs,Lotte
op 22 December 2010 om 1:55 pm
Hallo,
Mijn vriend en ik zijn nu 3 jaar samen. In het algemeen hebben wij een goede relatie… We amuseren ons samen, ik kom goed overeen met zijn vrienden en familie en omgekeerd is dat net hetzelfde. We geven mekaar genoeg vrijheid, maar deden ook nog genoeg dingen samen.
Mijn vriend is echter iemand die niet echt weet wat hij wil in het leven. Hij heeft het afgelopen jaar ook lange tijd thuis gezeten zonder job. Zijn twijfels komen met periodes (vooral in de winter eignelijk) en ook nu is er weer zo een periode aangebroken… Hij denkt dat het beter is dat we uit mekaar gaan, hij vindt dat ik beter verdien, iemand die meer moeite voor mij zou doen… Zijn verliefde gevoel is ook weg…
Ikzelf vind persoonlijk dat hij een relatie niet realistisch bekijkt… Verliefdheid gaat in mijn ogen zowieso over.
Ik ben echt ten einde raad… Ik wil hem niet kwijt, want vind dat we het goed hebben samen. We hebben net een vakantie van 5 weken gehad en dit was echt super!
Kan iemand me hiermee helpen? Ben een beetje ten einde raad…
op 18 January 2011 om 5:34 pm
18 januari 2011 om 12:21P.M.
Hi,
ik zit ook met zo een probleem ik heb een relatie van een maand me vriend zegd hoe hij van me houdt en veel voor mij in peto heeft vaak genoeg als we een afspraak maken om elkaar te ontmoeten komt hij die niet na ons relatie moet een beetje geheimzinnig blijven heeft me maar een keer in bed verwent dat niet op zijn plaats was maar gaat bij mij meer ik hou van hem laat gemiste oproepingen beld mischien een week niet ik moet t doen ik begin nu te twijfelen aan onze relatie ik voel me raar binnen ik verlang naar hem maar t lijkt of het hem niet intereseert hij is 37 jaar en ik 47 jaar ik word gegeven momont gewoon zwak ik naar zijn gedrag moet denken ik wil een eind brengen aan de relatie oja hij heeft me ook gezegd dat hij afspraken heeft lopen met zijn ex dan heeft zo een relatie toch geen zin maar wat moet ik met de gevoelns doen die ik voor hem heb t moment waneer ik naar hem denk voel ik een branderig gevoel in me maag ik wil van hem af maar vaak genoeg als ik thuis ben voel ik zijn aanwezigheid duidelijk en als hij beld zegt hij dat ik in zijn geheugen ben maar ik wil van die kwelling af
op 18 January 2011 om 5:39 pm
18 januari 2011 om 12:21P.M.
Hi,
ik zit ook met zo een probleem ik heb een relatie van een maand me vriend zegd hoe hij van me houdt en veel voor mij in peto heeft vaak genoeg als we een afspraak maken om elkaar te ontmoeten komt hij die niet na ons relatie moet een beetje geheimzinnig blijven heeft me maar een keer in bed verwent dat niet op zijn plaats was maar gaat bij mij meer ik hou van hem laat gemiste oproepingen beld mischien een week niet ik moet t doen ik begin nu te twijfelen aan onze relatie ik voel me raar binnen ik verlang naar hem maar t lijkt of het hem niet intereseert hij is 37 jaar en ik 47 jaar ik word gegeven moment gewoon zwak als ik naar zijn gedrag moet denken wil ik een eind aanbrengen aan de relatie oja hij heeft me ook gezegd dat hij afspraken heeft lopen met zijn ex dan heeft zo een relatie toch geen zin maar wat moet ik met de gevoelns doen die ik voor hem heb t moment wanneer ik naar hem denk voel ik een branderig gevoel in me maag ik wil van hem af maar vaak genoeg als ik thuis ben voel ik zijn aanwezigheid duidelijk en als hij beld zegt hij dat ik in zijn geheugen ben maar ik wil van die kwelling af ik wil afkappen met deze relatie
op 19 February 2011 om 11:38 am
Hoi,
mijn relatie van twee jaar is nu net 5 dagen voorbij.
Mijn vriend heeft het beeindigd vanwege problemen van zijn kant die hij nog niet kan en wil aanpakken. We hebben allebei kinderen uit een vorige relatie en zijn kinderen en zijn exvrouw willen niet dat hij een nieuwe relatie heeft en ze hebben hem twee jaar het leven zuur gemaakt en mij dus ook. Hij wil graag met mij zijn, zegt hij, maar zijn problemen zijn te groot en zullen in zijn ogen altijd tussen ons in blijven staan. Onze relatie is al een antal keren tijdelijk voorbij geweest, omdat hij dacht dat dat beter was voor mij en zijn rust, maar steeds kwam hij terug, omdat hij ons toch niet kwijt wilde. Nu heb ik ook gezegd, dat als hij zijn problemen niet kan en wil oplossen, er ook geen ons meer kan zijn.
Toch, dit wetende, ga ik eraan onderdoor, en ja, ik heb hem al vier dagen gesmst en gebeld over dat ik het niet snap en waarom hij toch liever zijn problemen heeft ipv ons. Misschien heb ik daarmee hem wel nog meer overtuigd dat het beter is zonder mij.
Ik krijg mijn gedachten en gevoelens er niet omheen. Wat wij hadden was zo mooi en echt, alleen zijn rugzakje zat in de weg.
Ik zou graag willen dat hij aan zijn problemen werkt en uiteindelijk terug komt voor mij. Maar weet niet of dit realistisch is. Wie heeft voor mij een heldere kijk op deze situatie, want ik maal me gek.
op 19 February 2011 om 1:01 pm
even een aanvulling op mijn vorige bericht;
Hij zegt van mij te houden, mij niet kwijt te willen, maar tegelijkertijd zegt hij dat ik hem moet vergeten en gelukkig moet worden met een ander???
Ik tast helemaal in het duister, ik weet niet wat voor mij de beste weg is…
op 5 March 2011 om 3:45 pm
ik houd van mijn vriend tenminste dat denk ik….tja zal iedereen zeggen…
maar hij is weduwnaar en erg gekwetst door zijn overleden vrouw door haar ziekte heeft ze hem geestelijken lichamelijk verstoten,althans vaak,nu gebeurt erna bijna twee jaar relatie t volgende;onbewust kan hij mij geen intimiteiten geven, nu is hij ook nog eens inpotent door rugklachten maar het is niet om de sex,ik wil een kus v h slapen,da s dan sneleen kus opmijn mond of helemaal geen.
Arm om me heen of knuffellen ofiets erotiesookal niet.Als ik vraagkon je eens heir een nacht dan si t wee niet,is ookzijn dochter,die si geestelijk niet stabiel.
nu heb ik ook kinderen en ik vind t erg dat hun wel onze ruzies zien en zijn dochter nauwelijks.
nu is mijn vraag hou ik nog van hem,hij wil met me verder maar weetneit wanneer,alles is al uitgesteld de ondertrouw enz,ja ik was ih begin tesnelkocht een trouwjruk enz,hij vond tgeweldigmaar toen niet meer.ik val hem lastigalsik een kus vraag.ook raak ik niet meeropgewonden van hem.\
moetikt uitmaken?ookomdat ik ookiets voelvoor een ander.
op 5 March 2011 om 3:52 pm
ik wil iets vragen mijn kind alsvolw.loopt bij een psycholoog door pesten school heel erg tot bijna doden aan toe,raakte in een depressie,slaapt s nachts neit meer mede dankzij heel luidruchtige turkse buren,al 6 jaar,er iets van zeggen hun kooph wij huurhuis en hun dreigen,heb nog twee dochters en zij een anre grotezoon echt een loverboy type,dus bang voor reprasaaes sorry verkkerd gespeld,maargeod de psychollog zegt dat hij geen zelfm neigingen heeft dus dat t wel meevalt,moet hij eerst maareen zelfmoordpoging deon ofzo?daar mijn steifdochterdat ook deed en ik vreogerook besluiptmij nu een naaar zeernaar gevoel,hij heeft geen vrienden krijgt geen werk en is geen geld voro school,is een aprticuliere opleiding hij iserg goed,maar materiaalsizoduur,kon ik maar sponsorsvindne voor hem.hij wil lesgeven maar weer t materiaal.
moethij metspych.gesprekken doorgaan gewoon een ander vragen?na 1 maalzegtzealaf is psuq Spijkenisse.
zenemen hem neit serieus zei hij al antw vd spych ja we willen je even doorgronden een beeld van ej krijgen!!! door mijn anre jeugd en altermish doorging tot ver in de 30 leden mijn kinderen erg, een verloor ik aan me ex door mijn ma en ik zorgde voorziekemanu zijn mijn botten op gevolg uitkering ziekte wetvrijw werk weinig geld, weinig school,mijn kinderen studeren wel nog erggoededipolmaas al,maar banen is ergzwaar,geen studiegeld van mijn exmijn vreind is waardeloos,in steun,terwijlhij bijna psychollog was, maarmijn zoon denkt dat ik t dan uit hem peuter hopendop uwantwoordvrgrmoedervan 4
op 5 March 2011 om 3:53 pm
Lianne las ej bericht net
dit heb ikook
meisje veel sterkte M
ben trouwens een vrouw
op 5 March 2011 om 3:56 pm
Lianne alshij van ej houdtgaat hij voorje geloofmemijn rugzaken dei van mijn vriend puilen uit
maarvan julie komt het goed dat voelen hoop ik van harte.
je bent niet alleen
alsej daariets aan hebt
sterkte
gooi de 2jaarneit weg,neem desnoods zelf kontakt met hem op, iets kleins liefseen kaartje van hoe gaat t een sms je ,niks groots niks overhaasten
zal voorej duimen
M
op 18 March 2011 om 8:51 pm
ik en mijn vriendin zijn 13 maanden samen en sinds afgelopen maandag twijfelt ze.. Ik vind dat heel moeilijk en ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan. Ze zegt dat ze van me houdt maar dat haar gevoel veranderd is.. Is er een grote kans dat het oude gevoel weer terug komt.. We hadden de laatste tijd wel vaker ruzies maar daar waren redens voor. Als ze van me houdt(minder als eerst: aangegeven door haar) en haar gevoel is veranderd is er dan een grote kans dat het goed komt?
op 20 April 2011 om 11:41 pm
hallo,
ik heb een vriendje en we zijn nu 1 jaar en half same, nog ni zo lang dus.
voorlopig gaat het wel goed maar hij heeft mij int kort verteld da hij binne een jaar naar america gaat voor te studere wel 4 jaar lang. ik moet natuurlijk hier blijve voor mijn studie’s maar ik weet niet of ik het aan kan om te missen, en wat als hij daar op iemand verliefd word… ik ben dus heel hard aant stresse.
nu heeft hij ook al amper tijd door zijn studie’s enzo.. en ik mis hem nu ook al super hard, maar kheb het gevoel hij mij ni.. =( wat denke jullie?
groetjes!!
op 13 May 2011 om 2:09 pm
Hallo
mijn vriend heeft mij woensdag verteld dat hij de relatie verbreekt.
ik ontmoete mijn vriend 6 jaar geleden, hij kwam als nieuwe collega binnen op mijn werk.
op het moment dat hij binnen kwam en zich voorstelde was ik op slag verliefd op hem.
ik heb dat gevoel genegeerd om dat ik met mijn partner net een huis had gekocht en ik hield van hem.
daarbij kwam ook dat hij net vader was geworden en dus in een relatie zat.
ik ontliep hem aldoor omdat verliefde gevoel kwijt te raken.
na een poosje werd ik overgeplaatst en verloor hem uit het oog en leefde gelukkig verder met mijn vriend.
4 jaar later werd ik weer terug overgeplaatst naar mijn oude werkplek.
en ja hoor…. ik moest met die leuke collega mee om ingewerkt te worden.
we raakte aan de praat over onze relatie’s enz.
ik kwam er achter door bij hem te zijn dat de relatie die ik had niet zo leuk was en dat ik niet zo veel liefde en aandacht kreeg waar ik zo behoefte aan had.
hij vertelde dat hij al 5 jaar alleen was en wel wat scharrelde.
meteen kwam die verliefd heid voor hem weer terug.
1 maand later had hij ontslag genomen en smsde we elkedag met elkaar.
hij had inmiddels een relatie gekregen met die scharrel van hem en de smsje werden steeds persoonlijker en intiemer.
na 2 maanden werd ik er gek van wij verlangde naar elkaar en vroeg ik hem dat als hij mij niet wilde hij mij los wilde laten en het contact te verbreken, hij zei dat hij dat niet kon.
even later dat was begin mei vorig jaar smsde hij dat zijn relatie voor bij was en wilde me zien.
ik raakte in de war maar 3 weken later ging ik voor de bijl.
ik had avonddienst en hij kwam mij opzoeken op mijn werk.
we zochten een rustig plekje op en hebben sex gehad.
het was zo fijn maar ik had nog steeds een vriend.
het sms-en ging verder en hij wilde me weer zien.
nu woonde we 70 km uit elkaar maar ik verlangde zo naar hem.
ik ben naar zijn huis gegaan en vrijden de hele avond met hem.
3 weken later wilde hij me spreken en ben weer naar zijn huis gegaan
hij ging op zijn knieen en zei dat hij vreselijk verliefd op mij was en beloofde me gouden bergen, hij wilde dolgraag zijn leven met mij delen en mij bij het leven van zijn kinderen betrekken wat hij nooit had toegelaten met vorige vriendinnen.
hij was vaak in de steek gelaten door vorige vriendinnen en smeekte mij hem nooit in de steek te laten.
ik besloot mijn relatie van 8 jaar te beeindigen, ik kon niet in het huis dat ik met mijn inmiddels ex had blijven om financieele redenen daarom vroeg hij of ik bij hem wilde komen wonen.
3 maanden later na dat we eerst 3 weken proef hadden samen gewoond, besloten we door tezetten en verhuisde ik november vorig jaar en trok bij hem in.
het ging allemaal heel goed, ik had wel wat heimwee naar mijn vrienden en familie maar goed ik had hem.
tot dat hij eind maart op vakantie ging naar indoneschiê met zijn vader en broer.
hij had me vreselijk gemist en na 3 dagen dat hij weer thuis was begon hij afstand te nemen, geen sex meer en vaker weg blijven.
afgelopen zondag zei hij me in de auto dat hij iets mist bij mij en dat hij mogelijk niet verder kon met mij.
na 3 dagen mij behandeld te hebben of ik een besmettelijke ziekte had zei hij woensdag avond dat hij niet meer verder kan met mij.
gisteravond hebben we gepraat en zegt hij had hij heel veel van me houd en dat er niets mis is met mij maar dat hij het gevoel van mij missen mist.
op vakantie kwam hij er achter dat hij me wel miste maar niet graag naar huis wilde en dat hij open had gestaan voor aandacht van andere vrouwen.
hij ziet er tegen op om naar huis te komen van zijn werk of bij vrienden is.
hij mist me gewoon niet meer en zou als hij dacht dat dat gevoel nog terug zou komen hij door zou vechten maar hij gelooft er niet in.
hij zegt dat hij nu aan alle kanten open staat om vreemd te gaan.
ik kan niet geloven dat liefde zo maar over gaat en dat gevoel niet terug komt.
ik was er van overtuigd dat onze ontmoeting na al die jaren zo zou moeten zijn.
dat wij eeuwig bij elkaar horen… de ware liefde!!
hij heeft nog nooit zo’n goede lieve zorgzame vrouw gehad zegt hij maar hij mist me niet.
maar hij houd nog steeds veel van me!
graag hoor ik wat jullie er van vinden
op 16 May 2011 om 5:42 pm
hallo
ik heb bijna 1 jaar een relatie met men vriendin.
het is 2 weken uitgeweest omdat ze twijfelde,
daarna raakte het weer aan maar al snel begon ze er weer over dat ze twijfelde ze weet alleen niet waaraan de twijfelt .,
ze hebben een erg leuk weekend gehad ze zei allemaal lieve dingen maar vandaag toen ik weer thuis was begon ze er weer mee dat ze toch twijfelde,.
soms weet ik niet meer wat ik er mee moet wie kan me advies geven?
op 26 December 2011 om 2:11 pm
Hallo,
Ik kan mij totaal vinden in dit verhaal. Heb een relatie van 4 maanden. Op ‘t begin heeft het langgduurd eer hij de stap had gezet. Hij twijfelde al van het begin wegens mijn godsdienst. Naarmate we mekaar beter leerde kennen, ging ons relatie beter totdat hij mij voorstelde aan zijn moeder.
Werd al op de eerste ontmoeting onder het vuur gelegd met allerlei vragen over de kerk en of ik mijn kinderen zou dopen. Enfin, na die ontmoeting, belden zijn ouders om te vragen of ik niet kon komen eten en of ik zin had om met hun op wkend te gaan. Stemde natuurlijk toe maar dan maakte hij het uit van de ene dag op de andere met het excuus dat het veel te moeilijk zou zijn. Was er echt kapot van en kon dit niet begrijpen. Heb hem een week later gezien en hij zei dat het hem speet maar dat hij teveel twijfelde. Het probleem was ook dat zijn ouders hier achter zaten en denk dat ze hem hebben overtuigd om het uit te maken. Hij vertelde mij dat hij zielsveel van me houdde maar dat hij teveel twijfelde over mijn godsdienst en dat hij niet kon veranderen. Zei hem dat ik niet wil dat hij veranderd en dat hij mij eens wat meer moest vertrouwen. We hebben het dan uitgepraat en hebben mekaar beloofd het rustig aan te doen. Dit is nu zo’n 2 weken geleden gebeurd. Hij heeft sinsdien niets meer laten horen. Heb hem gesmst maar zonder enige reactie. Wilt dit nu zegen dat hij mij niet meer wilt zien of dat hij tijd nodig heeft om na te denken?
op 8 January 2012 om 12:51 pm
hallo
ik heb een relatie van tien jaar.
we hebben 3 jaar geleden een huisje gekocht en hondjes.
nu wil hij meer vrijheid en zegt hij dat zijn gevoel minder is geworden voor mij. hij en ik hoop dat dat beter word maar ik weet niet hoe.
moeten we even uit elkaar of juist wel bij elkaar in de buurt blijven????
wie kan mij helpen
op 17 January 2012 om 3:22 pm
Beste allemaal,
Er zijn natuurlijk heel veel verschilende type twijfelaar… of het nu wel of niet terecht is.
Mijn vriend is een twijfelaar die met zichzelf wat problemen heeft. Ik ken hem nu ruim een jaar en we hebben nu 4 maanden. We wonen ook samen.
Er is heel veel gebeurd tussen ons, mijn vriend heeft zelf ook veel meegemaakt in zijn verleden en ik ook (depressie, gescheiden ouders, ouders die niet helemaal 100 zijn)… dus hij “leert” zelf ook nog veel bij.
Doordat zijn ouders niet helemaal 100 zijn heeft hij van hen verkeerde gewoontes geleerd. Bijv. zijn ex paste helemaal niet bij hem en heeft hem bedrogen en gekwetst. Ik ben echter niet zo, maar we hebben een moeilijke tijd achter de rug. Ik heb hem “bedrogen” aangezien ik op datingsites heb gezeten (wat van hem strikt verboden was). Hij is doodsbang, elke dag en elke minuut, om gekwetst te worden. Het voelt voor mij alsof ik langzaam verstikt wordt. hij is zo ongelooflijk onzeker, niets is goed, hij is bijna nergens enthousiast over. Hij denkt dat ik andere mannen mooier, leuker en knapper dan hem vindt en hij vind dat hij mij niet waard is. Hij zit me ook hele tijd te prijzen dat ik oh zo knap, mooi, lief en alles ben. Ik vind dit heel irritant want ik heb ook mijn minpunten… ik heb liever iemand die “real” is. Iemand tips hoe ik met hem kan omgaan? want ik word er heel onzeker van, dan probeer ik inderdaad controle te houden over de relatie door aan hem te gaan “trekken” d.m.v. te zeggen hoe vervelend ik het vindt, dat ik er niet mee om kan gaan en dat ik wil dat het weer “normaal” is. :s maar dat helpt dus niet. Hoe moet ik dan met het gevoel omgaan?
op 18 January 2012 om 11:56 am
Hallo Natasja,
Ik heb voor jou een goed advies.
Lees het volgende boek om meer inzicht te krijgen in jullie relatieprobleem:
In het Engels:
Marshall, A. G. (2006). I Love You But I’m Not In Love With You. Seven Steps to Saving Your Relationship. London: Bloomsbury Publishing Plc.
In het Nederlands:
Marshall, A. G. (2007). Ik hou van je, maar… Alles wat je moet weten om je relatie spannend te houden. Vianen / Antwerpen: The House of Books.
op 26 January 2012 om 5:35 pm
hallo allemaal..
ik ben een jonge vrouw van 23 mijn vriend ook 23 heeft twijfels
we hebben een zoontje van 3 en het ging altijd wel goed tussen ons.
soms hadden we ruzie soms de een minder dan de ander.
nu zegt hij dat hij twijfelt en rust wil en misschien een tijdje bij een vriend wil wonen. hij zegt dat ik beter kan krijgen .
ik leer hier dat hem rust geven het beste is maar ik hunker naar bevestiging.
ik had echt niet verwacht van alle mensen die je kan verliezen dit het minst vatbare is ik weet niet of ik hem nog wel kan vertrouwen ben bang een keer thuis te komen dat hij is verdwenen. ons is geadviseerd naar een psygholoog te gaan ik wil wel maar hij wil niet praten met de zo geheten zielen knijper….
wat moetik doen groetjes Rosanne