Welkom op het weblog van psycholoog Marcelino Lopez, mede-eigenaar van RelatieKlik en Knuz, tekstschrijver en zelfstandig coach te Amsterdam.
Dit blog is een klankbord voor onze gratis
relatiesites RelatieKlik en Knuz: een ideaal medium om mijn kronkels en nieuws over relaties, dating en psychologie te delen.
Over Marcelino
FAQ
Als je partner twijfelt…
Hoe ga je om met een ambivalente partner?
Ik krijg veel vragen van mensen die te maken hebben met twijfel. Soms van twijfelaars zelf, vaker van mensen die het lijdend voorwerp van de twijfel zijn. De grote vragen zijn respectievelijk ‘hoe kom ik van mijn twijfel af?’ of ‘hoe ga ik om met de twijfel die mijn partner over mij heeft?’
De betekenis van twijfel
Allereerst: twijfelen is een gezonde en natuurlijke activiteit die onlosmakelijk hoort bij ‘leven’. Vooral bij jongeren die minder ervaren zijn in liefde en relaties. Het is cliché, maar bij groei en ontwikkeling hoort nou eenmaal pijn, verwarring en twijfel. Jongeren meer dan ouderen ontkomen er niet aan dat ze op liefdesgebied nog veel moeten ontdekken voordat ze goed weten wat bij ze past. Verkeerde beslissingen maken hoort daarbij. Vertrouwen hebben en weten dat twijfels bij het leven horen kan het makkelijker maken als je ermee wordt geconfronteerd. Leven en liefde is niet iets wat je moet controleren maar waar je mee om moet gaan. Er zijn geen vaste regels en het spel verandert steeds. Leren van elke nieuwe situatie is een levenlang proces. Als je die twijfel die daarbij hoort kunt accepteren kun je dalen beter zien aankomen en overzien en raak je er minder door van slag als bepaalde dingen af en toe op losse schroeven komen te staan.
De vicieuze cirkel van twijfel en onzekerheid
Twijfel in relaties is een moeilijk en ongrijpbaar ding. De twijfelaar weet soms niet precies waarover hij twijfelt en andere gevoelens, zoals een schuldgevoel kunnen de twijfel nog verder kleuren. Ook het zelfvertrouwen van de andere partij wordt op de proef gesteld en kan voor een verstoorde vicieuze cirkel zorgen, waarbij de ene partij onzekerder wordt en daardoor mogelijk onaantrekkelijker voor de twijfelaar die daardoor nog meer kan gaan twijfelen, wat de eerste weer onzekerder maakt, enzovoorts. Als je partner twijfelt kun je de logische neiging voelen om dit gebrek aan controle te compenseren door te ‘trekken’ aan de ander; continu vragen ‘waarom’ deze twijfelt, herhalen hoeveel verdriet het je wel niet doet enzovoorts. Het zijn allemaal goede manieren om je partner onder druk te zetten en verder van je af te duwen.
Omgaan met een twijfelende partner
Dat je partner twijfelt hoeft geen slecht teken te zijn. Twijfel betekent dat de relatie op lossere grond is komen te staan, maar niet dat het over is. Het kan zijn dat jullie er samen sterker uitkomen. Of dat gebeurt hangt grofweg af van twee factoren: hoe ga jij met zijn twijfel om en kun en wil jij tegemoet komen aan wat je partner in jullie relatie denkt te missen? Aan sommige twijfels en wensen is te werken, aan andere niet. Een andere persoon kun jij bijvoorbeeld niet worden, als hij dat wil is hij beter af met iemand anders. En jij ook. Veel mensen proberen zichzelf uit liefde voor iemand anders te veranderen naar iemand wie ze niet zijn. Behalve dat dit je steeds onnodig onzekerder en ongelukkiger maakt, zul je er zeker je relatie niet goed door houden. Weten wat je wel en niet kunt en wilt veranderen aan jezelf - iets wat meestal vanzelf komt met de jaren -helpt je dus om te weten of een relatie überhaupt de moeite waard is. Als je partner wil dat je zijn hobby of interesses deelt, dan kun je daar best open voor staan (zeilcursusje meedoen, feestje meepikken), maar als hij verwacht dat jij een fanatiek zeiler of extraverte feestganger wordt terwijl dat niet bij je past, dan zul je daar niet gelukkig van worden als je daaraan probeert te voldoen.
Je hoeft in elk geval echt niet lijdzaam en passief toe te kijken hoe jouw partner alles bepaalt. Het is geen eenrichtingsverkeer en jij bent geen slachtoffer. Misschien zijn z’n eisen wel onredelijk en is je partner gewoon niet klaar voor een relatie met jou of iemand anders. In dat geval ben je mogelijk beter af zonder deze persoon.
Wat kun je beter niet doen?
Tegen twijfel valt niet te vechten
Proberen je partner te overtuigen dat diens twijfel ongegrond is heeft bijna nooit zin. Een goede eerste zet is om de vicieuze cirkel te doorbreken door de ander - hoe pijnlijk en moeilijk ook - zijn of haar twijfel te gunnen. Het helpt hierbij om echt te beseffen dat jouw pogingen controle over de relatie te houden averechts werken. Door de partner ‘tijdelijk’ los te laten heb je sowieso een veel betere kans dat het goed komt. Nogmaals: gun je partner de twijfel en ga niet trekken.
Zie het niet als een persoonlijke afwijzing
Zie zijn twijfel niet als een persoonlijke afwijzing aan jouw adres. Mensen willen nou eenmaal verschillende dingen uit een relatie. En daar heeft je partner, net als jij, recht op. Als je lief uiteindelijk niet met je verder wil, dan betekent dat geenszins dat jij niet de moeite waard bent. Accepteer dat je bent wie je op dit moment bent. Als hij dat niet doet… dan maar niet. Dat betekent trouwens niet dat je niet op sommige vlakken aan elkaar kunt aanpassen.
Wat kun je wel doen?
Vraag je partner wat maakt dat deze twijfelt en of jij daar iets aan kan doen?
Kijk daarna of je dat überhaupt zou willen? Het is goed als je partner eerlijk kan uitleggen waaruit diens twijfels bestaan, maar probeer niet de onderste steen boven te krijgen als iemand aangeeft het niet precies te weten. Laat het je partner eerst zelf maar ontdekken. Probeer open te staan voor wat deze zegt en probeer het niet als negatieve persoonlijke kritiek te zien. Twijfelt hij aan iets waar jij iets aan kan en wil doen? Dan kun je dat bespreken. Het is een cliché, maar bij een relatie moet je met elkaar wensen rekening houden en compromissen horen daarbij, mits het niet ver van van een van jullie beide af staat.
Een time-out inlassen
Als je partner het echt even niet meer weet dan is het misschien tijd voor een wat grotere stap. Een officiële break inlassen, waarbij jullie afspreken een aantal weken of zelfs maanden geen contact te hebben is bij serieuze twijfel een goed idee. Het voelt waarschijnlijk als het laatste wat je wilt, maar de kans op een goed resultaat is veel groter dan wanneer je met zijn tweeën in de vicieuze cirkel van de twijfel blijft hangen. Je partner kan er op zijn eigen tempo achterkomen waarom hij twijfelt en ook voor jou is deze geforceerde rust beter dan steeds geconfronteerd te worden met twijfel. Misschien leer jij ook wel een paar verrassende dingen over jezelf en jullie relatie. Door echt even zonder elkaar door te gaan kun je allebei ervaren hoe dat is. Door verder ook geen druk op elkaar te leggen kan zo’n time-out vaak voor verrassende ontknopingen en inzichten zorgen. Misschien kom je er tijdens de rust erachter dat jij ook niet alles zo fantastisch vond. Het zou zelfs niet verbazen als de ander jou terugwil, maar dat jij niet meer hoeft. Dat gebeurt vaak tijdens dit soort breaks. Het kan ook zijn dat het wel goed komt en in in het ergste geval komt de ander erachter dat ie echt niet meer verder wil. In elk geval is dat beter dan leven met een twijfelende partner.
Soorten twijfels
Hieronder verschillende soorten twijfelaars en wat jij kunt doen. (In de praktijk laat twijfel zich niet zo makkelijk in een hokje duwen en het kan zijn dat meerdere twijfels tegelijk spelen.)
Je partner is een onverbeterlijke twijfelaar
Het kan zijn dat jouw partner gewoon een eeuwige twijfelaar is. Iemand die alles vanuit verschillende perspectieven ziet. In dat geval zul je moeten bepalen of (en in hoeverre) je deze eigenschap kunt accepteren. De twijfel heeft meer met hem- of haarzelf dan met jou te maken. Je kunt het herkennen als je partner op andere fronten (werk, studie, enzovoort) en in eerdere relaties ook een twijfelaar is (geweest). Als deze slechts af en toe in zijn moeilijke momenten over de relatie twijfelt, maar jou verder goed behandelt (jou niet nodeloos kwetst, vreemd gaat et cetera) dan is daar misschien best mee te leven. Leuk is natuurlijk anders, maar als het gepieker en getwijfel dusdanig creatief van aard is dat het jou af en toe ook nieuwe inzichten en inspiratie kan geven dan zijn er veel ergere partners te bedenken. Als de twijfel zo goed als chronisch is, dan is het misschien tijd voor een vaarwel.
Je partner is een perfectionist voor wie het nooit genoeg is
Sommige mensen zoeken in de liefde een droompartner die behoorlijk ver van de realiteit staat. Meestal gaat dat over met het ouder worden, maar helaas niet altijd. Een beetje dromen is leuk, maar soms kan de zoektocht naar de droompartner pathologisch worden en een relatie met een mens van vlees en bloed in de weg staan. Als je vermoedt dat jouw partner zo veeleisend is, dan zul je het gewoon nooit goed kunnen doen. Misschien moet jij jezelf dan afvragen waarom je eigenlijk zo aan hem of haar gehecht bent. Zo’n persoon is (onbewust) onredelijk in zijn wensen en gaat vooral uit van wat hij of zij wil.
Je partner heeft nog teveel wilde haren
Lijkt op bovenstaande voorbeeld. Heeft vaak ook met leeftijd te maken. Het kan zijn dat je partner zich (nog) niet wil of durft te binden, omdat deze bang is dat hij of zij een meer geschikte vriend(in) zal misloopt. Neem dat niet te persoonlijk. Het is geen kwaadwil, je partner heeft misschien nog maar weinig ervaring en weet niet wat er nog meer in de wereld te koop is. Als je het aankunt, is het beste advies: gun je partner diens vrijheid, maar laat blijken dat je niet van plan bent stil te zitten en passief thuis gaat zitten wachten. Je partner mag best voelen dat deze jou door alle twijfels kan verliezen. Bedenk: het heeft geen enkele zin iemand tegen zijn of haar wil in ‘vast te houden’ of schuldig te laten voelen. Misschien draait je partner bij, misschien ook niet.
Je partner heeft reële twijfels over de relatie en vindt dat jullie niet bij elkaar passen
Veel mensen vinden het belangrijk dat ze verschillende interesses en behoeftes met hun partner kunnen delen. Qua sport, interesses, hobby’s, invulling van vrije tijd enzovoort. In sommige gevallen kun je elkaar best een beetje tegemoet komen, op andere vlakken is dit onbegonnen werk. Je kunt je misschien best wat meer interesseren voor waar hij mee bezig is, maar als hij of jijzelf verwacht dat je een andere persoon moet worden… gaat het niet lukken. Iemands persoonlijkheid en diepere verlangens kun je niet zomaar veranderen. Misschien passen jullie ook gewoon wel niet bij elkaar. Dat is natuurlijk Kl@#$te, maar wel iets dat je moet accepteren.
Je partner twijfelt omdat deze meer ruimte en zelfstandigheid nodig heeft
Liefdespartners hebben vaak verschillende behoeftes als het aankomt op hoeveel tijd ze met elkaar zullen doorbrengen. En hoe ze die met elkaar doorbrengen. Sommige mensen hebben meer ruimte voor zichzelf nodig dan anderen en dat kan tot problemen leiden wanneer de behoeftes teveel uit elkaar liggen. Of als de één zich afgewezen voelt door de onafhankelijkheidsdrang van de ander. Vaak zijn het jongetjes die meer ruimte willen om hun eigen dingen te doen, maar ook andersom komt vaak voor. In veel gevallen is het genoeg als beiden een beetje aan elkaar tegemoet kunnen komen. Het wordt pas een probleem als de een zich tekort gedaan of afgewezen voelt omdat de ander meer ruimte en onafhankelijk wenst. Dit kan toch een vicieuze cirkel leiden waardoor de één steeds onafhankelijker wil worden en de ander juist uit onzekerheid gaat trekken.
Je partner heeft serieuze issues die een relatie moeilijk maken
Sommige worstelen zodanig met zichzelf dat ze het moeilijk vinden om voor twee te denken. Soms zijn er duidelijke issues, zoals een depressie, een psychische stoornis of verslaving. Soms zijn het minder serieuze dingen zoals weinig zelfvertrouwen. Hoe het ook zij, iemand die met zichzelf in de knoop zit, kan heel ambivalent in de relatie zijn. Aan de ene kant erg afhankelijk van liefde van anderen, aan de andere kant niet genoeg in staat veel te bieden. In dat geval zal iemand of samen met jou, of alleen aan de eigen problemen te werken. Het sluit een relatie niet uit, maar het maakt het allemaal wel lastiger. Vooral als jij als partner ook veel bevestiging en steun nodig hebt.
Je partner is iemand die de verantwoordelijk niet aan kan/wil van een normale relatie
Tot slot zijn er mensen die gewoon niet gemaakt zijn voor een relatie. Misschien willen ze het ergens wel, maar ergens ook niet. Het zijn de mensen die hun vrijheid niet kunnen en willen opgeven, zelfs als ze van je houden. Ze hechten meer aan de eindeloze wereld der mogelijkheden, dan aan de veiligheid van een relatie. Misschien dat het ooit anders wordt, misschien ook niet. Waarschijnlijk weten ze dat zelf ook niet. Als jullie daar geen gulden middenweg in kunnen vinden, en als je niet een heel lange adem dan kun je je maar beter op iemand richten die meer op jou lijkt.
op 12 November 2008 om 5:38 pm
beste Marcel,
mijn )ex)vriend was/is een twijfelaar, naar mijn mening. Maar hij is 35, alhoewel ik zijn eerste vriendin was. Ik wilde graag dat we na 7 jaar uiteindelijk met elkaar trouwden maar hij had alleen maar twijfels. Ik houd zielsveel van hem maar ik weet dat het geen zin heeeft om weer bij elkaar te komen. hij belde me weer gister en me wilde zien (een smoes bedacht) maar ik wees het af. Maar nu mis ik hem zo erg dat ik de neiging heb om hem te zien. Ik weet dat ik het niet moet doen, maar hoe moet ik zo een neiging uit mijn hoofd krijgen? Het is zo moeilijk!
op 13 November 2008 om 3:43 pm
Hoi Khatoon
Da’s een moeilijke kwestie. Je kunt zo’n neiging niet zomaar uit je hoofd zetten en ertegen vechten versterkt het alleen maar. Over het algemeen vind ik ook niet dat je krampachtig iemand NIET moet zien of spreken. Zoland jij twijfelt of (en wilt dat ) deze relatie beter kan worden zolang zul je die neiging houden hem te willen zien. ‘Misschien dat hij nu niet meer twijfelt….’ Het is heus geen ramp als je hem daarom een keer wilt zien, je zult snel genoeg doorhebben of zijn intenties nu anders/sterker zijn. Als jullie na elke ontmoeting samen weer in dezelfde moerassige situatie terchtkomen, dan voel je op een gegeven moment ook wel dat het ‘op’ is en dat je verder moet. Soms moet de tijd gewoon zijn werk doen… het is logisch dat je hem mist…
op 16 December 2008 om 9:04 pm
Ik herken mij zo in het verhaal, alleen ben ik dan de ‘eeuwige’ twijfelaar.
Ik heb nu twee jaar een relatie en ik vind er niks aan om zo nu en dan (1 x in de maand ongeveer, soms vaker, soms een paar maanden niet) te twijfelen of ik wel van hem houd.
Ik ben een perfectionist en wil alles graag ‘zeker’ weten. En weten hangt bij mij altijd samen met ‘voelen’. Als ik iets beslis, moet het ook goed voelen, maar ik ben het laatste jara er zoveel mee aan het experimenteren geweest, dat ik niet meer goed weet (’voel’) wat ik wil.
Mijn vriend en ik hebben al eens een ‘pauze’ ingelast, maar dat hield amper een paar dagen stand, want ik mistte hem zo en vond het maar niks!
Dit is al eigenlijk bewijs genoeg dat ik hem niet kwijt wil, maar waarom dan nog wel die twijfel?
Hoe weet je of je van iemand houdt? Wat is houden van?
Allemaal vragen, maar ik denk dat het met ‘volwassen worden’ heeft te maken. Of moet ik het toch maar uit maken? Misschien voel ik me dan opgelucht, maar ik wil het helemaal niet uitmaken! Ik wil gewoon genieten van het ‘nu’ zonder soms te twijfelen of ik wil van hem houd!
op 17 December 2008 om 4:27 pm
hallo
ik ben de gene in mijn relatie die alsmaar piekert…
ik pieker niet aan mijn vriend want hij is echt een sgat.
maar over mezelf we hebben al 4 jaar ben 19 dus al vrij vroeg een relatie.
omdat we zo jong waren kreeg ik veel reacties van mensen om mij heen die zeiden dat we te jong waren en dat ik nog moest genieten.
terwijl ik nu ook wel geniet ga veel uit ga op vakantie doe vele met vriendinnen dus dat ontbreekt er niet..
maar toch ben ik het me aan gaan trekken moet daar wel bij zeggen dat ik gewoon een piekeraar ben luister veel naar andere mensen en wil graag perfect zijn er bij horen.
maar aangezien weinig andere mensen hebben wat ik met mij vriend heb voel ik me anders alsof het niet klopt.. hoor ik ook niet erst 5 verschillende relaties gehad te hebben?
maar ik wil mijn vriend ook zeker niet kwijt.. hij is lief voor me hij steund me eigenlijk gaat alles tussen ons super..
alleen dat stomme gepieker… heeeeeeeeeel vermoeiend dus..
op 10 March 2009 om 1:07 am
Ik heb nu een dik half jaar wat met een meisje gehad die constant mij aan het trekken en af het stoten was..steeds was er bij haar een andere reden.. maar tegelijker tijd liet ze echt zien dat ze echt verliefd op me was.Onze relatie moest ook steeds geheim blijven van haar kant. Als ze bij mij was wist ze niet hoe verliefd ze was en kon ze niet van me afblijven en zodra ik haar een paar dagen niet zag begon de elende weer. Ook met op stap gaan deed ze zeer afstandelijk ik mocht niet laten zien dat ik haar leuk vond en zij deed dat al helemaal niet bij mij .. ze zei dat ze het niks vond als er allemaal bekenden om haar heen stonden. Die avonden als ze op stap ging was ze ook heel erg dartel wat ze eigenlijk gewoon is naar iedereen toe en ze vraagt constant aandacht aan iedereen (allemaal jongens dus). Maar ze zei wel constant van ik ben nog nooit zo gelukkig geweest, je laat me zo goed voelen en ik weet dat ik nog nooit en ook niet meer zo’n leuke lieve en mooie jongen tegen zou komen. Tot ik er naderhand niet meer tegen kon tegen dat getwijfel van nu wil ik er wel voor gaan en een week later weer niet. Ze zei dat ze graag vrienden wou blijven en ze me niet kwijt wou..ook vroeg ze een keer of ik niet al een ander had en ze zich daar ook heel veel zorgen om maakte. Ze hoopte ook dat ik niet iemand was die zich zo weer in iets nieuws stort om de ander te vergeten. Ik wist helemaal niet waarover ze twijfelde en op een gegeven moment zei ze dus dat ze misbruikt is geworden door haar 1e vriendje.. en daarom steeds weer opnieuw bang werd. Nu had ik dus toch geprobeert om vrienden te blijven en als ze dan eens kwam was het zij die weer zorgde dat we van het ene moment weer in bed belande. Nu een paar weken verder laat ze bijna niks meer horen..maar met dat dartelende gadrag gaat ze wel steeds door en haar aandacht die ze vraagt word ook steeds beter beloond door al die gasten..en het gaat niet om gewone aandacht maar al van dat ze met andere afspreekt. En weet dat ze wel van de spanning houd en ook snel meegaand is. Dus vind het ook echt heel hypocriet van haar dat ze voor dingen bang was die ik zou doen zij wel gewoon doet. Of is het nu om mij jaloers te maken? En al helemaal de reden dat ze misbruikt was vind ik het raar dat ze zo’n gedrag vertoont. Want ze heeft voor haar leeftijd toch al heel wat jongens op haar naam staan met wie ze naar bed is geweest en dat allemaal na die misbruiking. Of zou dat gewoon een smoes zijn dat ze zegt dat ze misbruikt is?
Wil ook geen contact mer met haar want deze acties vind ik echt hypocriet maar toch voel ik me er zo klote over en hou ik nog super veel van haar. En het mooiste is ook nog dat ze achteraf zei van wij hebben nooit wat gehad ik heb mijn vrienden en familie nooit verteld dat we wat hadden.
Wat voor gedrag is dat dan en wat moet ik ermee wil haar zo graag loslaten maar het lukt niet voor mijn gevoel. En ergens hoop ik stiekum dat het ooit goed komt.
Maar wat kan ik nu het beste doen?
En zoals die waard is zo vertrouwd hij z’n gasten of is dat hier niet aan de orde?
op 10 March 2009 om 9:07 pm
Hallo,
Ook ik herken me sterk in dit verhaal… vooral vanuit het “piekeraar ” perspectief.
Ik ben nu 21 jaar, en heb een relatie vanaf mijn 14e, mijn vriendin is 8 jaar ouder dan mij ( ik ben “lesbisch”).
We hebben al voor veel hete vuren gestaan, en hebben het tot nu toe allemaal overwonnen.. maar ojee die twijfel..
Voordat ik haar leerde kennen was ik een beetje.. ja hoe zeg je dat…. “ontspoord”.. ouders gescheiden, slechte contact/band met vader, moeder had het vaak te druk met andere dingen net zoals de oudere broer en zus, en voelde me thuis eigenlijk altijd alleen. Ben toen vooral veel op straat gaan hangen, niet meer je best doen op school, verkeerde vrienden en ga zo maar door.
Toen ik mijn vriendin leerde kennen, keek ik in het begin erg tegen haar op. Ze was ouder, had een eigen huis, vaak feestjes / gezelligheid in huis etc etc..
Op een gegeven moment, ging ik na schooltijd niet meer naar huis, maar naar haar toe omdat er iemand was die op je wachtte, die lief voor je was, en liet zien wat liefde is. Dankzij haar had ik een thuis, kwam ik erachter dat ik goed kon leren en dat als ik wou ik een goede toekomst kan opbouwen door te studeren ( wat ik nu dan ook nog steeds doe ).
Nou ja.. zoals ik al zei.. hebben we na de eerste 2 jaar voor een hele hoop hete vuren gestaan.. zijn een paar keer uit elkaar geweest etc etc.. Maar konden elkaar nooit langer dan een paar dagen missen..
Hebben alles goed uitgepraat, en gezegd; zand erover en op naar een nieuw begin..
Maar nu… soms heb ik het gevoel dat ik heel wat gemist heb, als ik foto’s van vriendinnen zie die met elkaar op vakantie of op stap zijn geweest, of uberhaubt als ik denk aan mijn vrienden van vroeger..
Elke keer als we ruzie of woorden hebben komt dit en alle oude koeien weer omhoog en haal ik het erbij.. en oh… dan twijfel ik zo of ik nog wel door wil gaan met deze relatie.. Soms worstel ik zelfs met vragen als; ben ik wel echt lesbisch.. ?
Ik twijfel niet aan het houden van.. want ik hou van niemand zoveel als van haar.. maar misschien niet op de manier zoals het zou horen.. Ik wil liefde, passie… Als ik verliefde stelletjes zie lopen denk ik… goh wat zou ik dat graag weer willen..
Wat me weerhoudt van het opgeven van deze relatie?
- ik wil haar niet kwijt uit mijn leven
- We hebben samen het ” huisje boompje beestje ” opgebouwd.. ik zou in mijn eentje niet rond kunnen komen / voor mezelf en de dieren kunnen zorgen omdat ik ook studeer..
- Ik ben zo bang om alleen te zijn
- 6 / 7 jaar weggegooid… en dan….?
Nou… ik ben mijn eitje nu een beetje kwijt.. hopelijk zijn er mensen die me wat tips kunnen geven..
Groetjes,
A.noniem
op 11 March 2009 om 6:02 pm
Hallo, wat herken ik deze ‘benarde’ situatie als geen ander ! heb een relatie van 17 jaar, waarvan 10 jaar gehuwd met 2 kinderen. Het komt erop neer dat mijn man 1.5 jaar geleden is beginnen twijfelen. Hij raakte erg goed bevriend met een vriendin van mij en ik vermoed dat er gevoelens mee spelen. Omdat ik het contact tussen hen niet langer tolereerde, heb ik de omgang als het ware verboden. Er was van mijn zijde lange tijd wantrouwen (soms in geringe mate terecht). Naast deze aanleiding voor het wankel worden van onze relatie, speelt ook de professionele zijde een rol. hij stop werkelijk 99% van zijn energie in zijn drukke job, dewelke hij met veel overgave doet. Hij slaapt slechts enkele uren per nacht. Enz… hij is als persoon veranderd, constant in spanning en in gedachten bij het werk. resultaat van dit alles ; een twijfelende man, die niet kan uitleggen waarom enz… Er is nog sprake van liefde aan beide zijden, maar het wordt ont-zettend moeilijk, ook voor mij. Ik krijg er nauwelijks iets uit, manlief wil zich ook niet ontspannen, bv samen een tripje doen of zo ziet hij helemaal niet zitten, ook niet om mij te plezieren. ik voel mij intussen een beetje ‘doods’ en ook onzeker. Hij is nochtans een man die klaar staat en alles goed bedoelt; maar wat ik ook zeg of doe, het gaat er gewoon niet meer in !!!! Ik kan niets van hem gedaan krijgen. Time out doe je niet zomaar, met 2 kinderen en een resem familieleden die we liever niet betrekken. Er weet bijna niemand van ons probleem, en dat al 1.5 jaar. Ik weet dat het antwoord zal zijn ‘geduld’… maar intussen ben ik zó gekwetst; Voor mijn man kan dit gerust nog 2 jaar verder duren, hij heeft het toch te druk met zijn baan. Er is geen of weinig mogelijkheid om deze te minderen. Ik heb dan ook zeker het gevoel op de 2de plaats te komen. Ik ben mij mentaal van hem aan het verwijderen, maar ik heb hem zo enorm lief en eigenlijk horen we écht wel bij elkaar, dat vinden we eigenlijk allebei. Heb je soms een ietsiepietsie commentaar voor mij? Chantale
op 13 March 2009 om 2:24 pm
Hallo,
Ik heb een ralatie van 14 jaar. heb 2 kinderen (6 en 3) sinds een aantal maanden twijfelt mijn partner ook aan onze relatie. Een paar weken geleden is het er weer uitgekomen (hij zit er al een paar maanden mee maar ik heb dat onderschat maar nu begrijp ik dat het meenens is). Hij voelt zich ongelukkig. Heeft te maken van allerlei prive omstandigheden en werk. Hij zit nu zo diep dat hij gewoon niets meer voelt. Ook aan onze realtie twijfelt hij. Hij zegt dat dat komt omdat hij niets meer voelt. Het is zo lastig te begrijpen als iemand tegen je zegt dat hij niet oud met je wil worden op deze manier maar ondertussen nog wel steeds toekomstplannen met je maakt. Hij zegt dat hij nu andere dingen van onze relatie verwacht, hij wil als het ware een level hoger met me. Maar hij weet niet hoe en hij vraagt zich af of hij dat wel van mij mag en kan verwachten. Verder voelt hij zich heel erg verantwoordelijk voor iedereen omdat hij de oudste in het gezin is. Zijn ouders heeft hij niet meer. Hij wil ook aandacht; wie zorgt er voor hem, hij voelt zich alleen. het lijkt wel of hij mij niet toestaat om hem dat te geven wat hij verlangt. Hij zegt n.l dat hij dat dus niet bij mij vindt Is dat realistsich mag hij dat nu opeens wel van mij vragen. ik ben er altijd voor hem maar hijvindt dat ik er practisch (ik doe super veel voor hem, zorg dat hij lekker zijn ding kan doen, we werken alle twee) heel veel voor hem ben maar nu verwacht hij meer, meer diepgang. Meer kwaliteit… Ik ben erg geschrokken en vind het erg lastig om met deze situatie om te gaan. Want na heel veel huilbuien benik er wel achter dat ik hem beter met rust kan laten. Ik heb natuurlijk een paar keer gevraagd hoe het met hem ging. het speetl nu n.l. al weer een aantal weken en praten is natuurlijk belangrijk. Maar wat blijk tnu, als ik hem vraag hoe het gaat dan voelt hij een bepaalde druk. Als je ongelukkig bentm ben je niet zomaar weer gelukkgig. Hij zegt dan dat hij wel wat lekkerde in zijn vel zit af en toe maar dat het probleem absoluut nog nitis opgelost of verbeterd. Dat komt weer keihard aan antuurlijk en dat voelt hij.. Daar lkeer ik dus wel van. inmiddels ben ik 2x bijde psy geweest en hij gaat nu ook. Hij wil er heel graag achterkomen of het een fase is, midlife crisis. Ook geeft hij aan er samen wel uit te willen komen. Maar kan je je voorstellen dat ik daar nu zo weinig vertrouwen in heb. het voelt nu alsof ikmoeet wachten hoe hij er uit gaat komen… Ik weet at ik het ook bij mezelf moet zoeken maar ik vind het zo moelijk. Ik voekde met echt gelukkig met mijn gezin. Vetrouw hem in alles en kan ook alles bij hem kwijt. Hij maakt mij echt gelukkig da tmaakt het allemaal nog moeilijker. Wat kan ik doen en wat kan ik verwachten?
op 31 March 2009 om 10:21 pm
Beste Marcel,
Ik heb net een relatie achter de rug van maar 4 weken. Ik kon haar al langer vanwege mijn werk maar sinds ze daar weg is gegaan werd het wat serieuzer tussen ons. Nu heeft ze een paar dagen terug het uitgemaakt omdat ze twijfelt of we wel bij elkaar passen. We hebben verschillende interesses en ze mist bij mij diepgang en interesse voor haar. Ik ben van mening dat dat allemaal vanzelf wel komt maar dat je elkaar eerst beter moet leren kennen voordat het daadwerkelijk komt. Ik wil haar onwijs graag terug omdat ik erg gek op der was/ben, hoe kort het ook maar duurde. Ze twijfelt op dit moment nog steeds en weet het allemaal niet. Ze zit ook met derzelf in de knoop. Ze weet niet wat ze wilt. Ik ben gister bij haar langs geweest om haar te overtuigen dat ze nog goed moet nadenken hierover. Dat ging ze ook doen. Nou was mijn vraag moet ik haar met rust laten voorlopig of moet ik zo nu en dan wat van me laten horen? Ik ben bang dat als ik haar met rust laat het gaat verwateren. Heb je nog andere tips voor me om haar nog te veroveren? Alvast bedankt!
Groeten Dennis
op 1 April 2009 om 1:14 am
hallo
ik wil mijn verhaal ook even kwijt
ik heb een relatie van 6jaar en op 5januari vond mijn partner dat hij een tijdelijke pauze in onze relatie wilt inlassen.
wij zijn heel snel aan kinderen begonnen.
ik heb al enkele jaren een hele slechte band met zijn ouders.
door het feit, dat sinds de geboorte van mijn oudste dochter zijn ouders en grootouders zich constant zaten te bemoeien en ik ben iemand die niet op mijne mond gevallen is.
ik zeg gewoon in het gezicht wat er scheelt.
wij zijn toen in 2004 in een husje gaan wonen omdat het gemakkelijker was voor de baby.
dat was een straat van zijn ouders en grootouders,
toen kwam er iemand mijn internet installeren en zijn grootmoeder kwam met de auto voorbij.
dezelfde dag krijg ik van mijn partner telefoon, zijn grootmoeder had verteld dat ik had gevreeén met die man die mijn internet aan sloot (ondanks ze geen enkel bewijs had en ik niets verkeerd deed)
iedere dag kwamen ze mij s’morgens om 8u en s’avonds controleren.
ik zei dat tegen mijn partner en hij zei dat ik het mij inbeelde.
ik had dus geen verhaal.
toen ik opnieuw zwanger geraakte toen kwam zijn moeder en grootmoeder mij vertellen dat ik abortus moest doen.
dat was weer een slag in mijn gezicht.
hij loog tegen mij en ik heb het hem telkens opnieuw vergeven.
ondertussen kreeg ik mails van zijn vader met doodsbedreigingen.
die liet ik hem lezen en hij koos uiteindelijk weer partij voor hun.
ik stond weer alleen…
toen we in november 2008 verhuisde toen ging alles goed tot 25 november 2009.
ik kreeg een mail van het kinderbijslagfonds waarin stond dat ik en mijn partner niet meer samenwoonde sinds 25 november 2008.
ik begreep er niks van, ik dacht dat het om een fout ging.
ik heb hem er s’avonds over aan gesproken en hij bevestigde het verhaal.
hij had zelfs het contract voor het app op mijn naam gezet en zo achter mijn rug geregeld dat ik hier alleen met de kinderen woonde.
ik kreeg toen te horen dat hij tijd en rust nodig had om over onze relati na te denken.
ik dacht bij mezelf, verdorie wat is dit nu?
ik stemde maar toe.
op 9februari 2009 kreeg ik een brief van de jeugdrechter dat hij een procedure voor de kinderen heeft ingezet maar de effectieve reden weet ik niet.ik wist niet wat mij overkwam.
dit was allemaal buiten mijn weten geregeld door hem en zijn moeder.
ik ben nu na 6weken nog altijd op een antwoord aan het wachten hoe het in onze relatie zit.
ik krijg gewoon geen antwoord.
ik wil hem niet verliezen en als ik zeg dat ik eens weg ga in het weekend dan is hij gewoon stikjaloers en zegt tegen mij, “je mag weggaan maar doe niets verkeerd”
ondertussen hebben wij nog sexueel contact en heeft hij mij zondag gezegd dat hij de relatie nog een kans wilt geven.
ik weet niet wat ik hiervan moet denken.
ik krijg hem gewoon niet duidelijk gemaakt dat ik hem terug wil en dat ik nog meer gevoelens dan vroeger voor hem heb.
ik heb geen geduld omdat het zo lang duurt.
ik hoop hier ergens raad te krijgen want ik kan mijn emotie’s niet meer de baas.
ik heb veel verdriet en huil verschrikkelijk veel.
kan je mij alstublieft raad geven wat ik moet doen om hem terug te winnen??
alvast bedankt voor de raad…….
groetjes nathalie
op 8 April 2009 om 1:16 am
hallo
ik heb net een relatie gehad van 2.5 jaar ik was heel gek op haar zij ook op mij maar we hadden af en toe menings verschillen die op ruzies uit liepen zij is af en toe iets naief en daar probeer ik dan voor haar wat van te zeggen en dan breng ik het mischien weer iets te hard en dan hebben we ruzie ik zeg alles wat ik denk en zij krop het op tot dan zeg maar
daar door is het wel een paar keer uit gegaan in de tussen tijd van haar kant en mijn kant maar het kwam altijd weer goed na praten enz
en we waren wel echt gek op elkaar dat weet ik zeker
behalve de laatste keer 2.5 maanden terug nu
we waren er toen alle bij helemaal klaar mee
na 1 week vond een ander meisje mij leuk en ik ging er op in had even nergens last van mijn gevoel tegen over mijn oude ex (en ze weet dit ook gelukkig niet)
maar zij was het echt niet dus dat heb ik na 3 weken ongeveer verbroken zij was het daar ook mee eens geen toestanden
maar in de tussen tijd kwam ik mn oude ex wel vaak tegen zij met haar vrienden die het overgens niet erg vinden dat het uit is maar goed
en ik met de mijne meestal zo als daar voor al
en hadden geen ruzie of zo en praten normaal met elkaar
na nog 2 weken wist ik het zeker ik wou haar terug kosten wat kost
dat heb ik geprobeerd maar zij wees mij kei hard af en ze vond het wel best zo geen gezeur met elkaar en kon ze lekker doen waar ze zelf zin in had
en ze was toen al een klein beetje geiriteerd dat ik weer achter haar aan ging
heb ik me ook later voor verondschuldigd en dat waardeerde ze wel
en ze snapte dat ik er mee zat maar zij kon er niks aan veranderen zij ze
heb haar daarna ook zo veel mogelijk met rust gelaten en heel af en toe spraken we wel even met elkaar over normale dingen als we elkaar tegen kwamen
maar niet meer over ons dat durf ik ook zo wat niet aan te kaarten
omdat ik dan bang ben dat ze het weer irritant vind misschien
maar ik merk aan mijn zelf dat ik haar hoe dan ook terug zou willen op dit moment vind ik mijn leven echt doe loos en denk ook niet dat ik ooit nog eens zon leuk meisje tegen kom ik ben gewoon hopeloos verliefd en ik weet er absoluut geen raad meer mee wat moet ik doen?
gr mike
op 20 April 2009 om 5:33 pm
sjonge jonge.. dat ik ooit op een website om hulp zou vragen.. maar ik weet eigenlijk gewoon niet meer waar ik er terecht mee moet. en wat ik er mee aan moet..
kleine intro.. de jongedame is model en 20 jaar en krijgt ontzettend veel aandacht van mannen en geniet daar ook van.. ik ben 29 jaar en werk in de muziek industrie en heb qua aandacht ook niet echt te klagen… maargoed..
zal maar bij het begin beginnen..
feb 2008: ik kom ‘haar’ tegen.. in een club (yeah i know) en was helemaal overrompeld van haar aanwezigheid… werkelijk de allermooiste jongedame die ik ooit heb gezien.. nummers en hyves uiteraard uitgewisseld en na dik 2 maanden msnen/smsen en hyven eindelijk op een date.. een aantal hele leuke dates gehad.. maar merkte al aan wat kleine dingetjes dat haar ex nog op 1 of andere manier in the picture was.. ze had opeens weinig tijd en het contacte verwaterde.eind mei 2008.
Augustus 2008. een emailtje.. zit eraan te denken om op samba lessen te gaan en dacht eigenlijk meteen aan jou als danspartner.. ergens wist ik dat ik het niet moest doen.. maar okay toch afgesproken en zijn samen wat gaan drinken.. toen bleek (na weer een paar weken met er ex gerommeld te hebben) dat ze me toch miste.. na 4 dates hoorde ik opnieuw niks van der.. het vrat me op van binnen.. maar heb niks laten horen.. en in oktober een mail gestuurd in een dronken en boze bui dat ik er echt haatte.. wat ik echt voelde op dat moment.. heel dom maargoed.. ben ook niet perfect..
3 januari 2009 ik krijg een sms.. je zal hier niet op zitten te wachten maar ik mis je vreselijk en het spijt me van alles wat ik je heb aangedaan… kunnen we ajb afspreken en erover praten.. zo’n domme idioot als ik ben heb ik er naar het oosten van het land laten komen omdat ik daar een aantal dagen was ivm werk.. en hebben een fantastisch weekend gehad samen.. was echt ongelovelijk.. eindelijk had ik het gevoel dat ze me echt toeliet.. en was liever dan ooit tevoren.. we zijn nu sinds 9 januari samen. de 1ste maand was geweldig.. en nu 3 maanden later.. is het steeds ruzie en vertelde ze me gisteren aan de telefoon dat ze niet meer wist of ze verder wilt.. dus ik had zoiets ben gekke henkie niet..(nou niet helemaal dan)
dan is het bij deze afgelopen..vandaag en vannacht heeft ze me ong 30 smsjes gestuurd omdat ik niet opneem als ze belt.. waar het op neer komt is dat ze spijt heeft van alles.. en veel van me houdt en het met een schone lei alsnog wil proberen.. ieder weldenkend mens zou nu zeggen.. laat haar lekker de pot op gaan. en op 1 of andere manier voelt het als een opluchting.. en aan de andere kant hou ik zo ontzettend veel van haar.. dat ik me echt geen leven zonder haar meer kan voorstellen… ik weet en begrijp dat degene die dit lezen zouden zeggen oprotten met dat kind.. en missn moet je iemand ‘zoeken’ die wat ouder is.. maar ik heb me gevoel niet echt in de hand… any suggestions?? een domme M uit Amsterdam
op 1 May 2009 om 12:33 pm
Hallo,
Ik wil graag mijn verhaal hier kwijt omdat ik het niet meer weet, en het even niet meer zie zitten allemaal.
Het is een heel verhaal maar probeer het kort te beschrijven.
ik heb 3en half jaar met mijn ex gehad en anderhalf jaar samen gewoont.
20 maart wilde hij samen wat mij doen, maar is die avond weggegaan naar vrienden, ik was teleurgesteld en verdrietig.
belde hem snachts bleek dat hij aan de drugs zat en ik was heel boos… heb hem vertelt dat hij er niet in kwam en een andere slaapplek moest zoeken.
Dag erna toen hij thuis kwam, maakte hij het uit, hij zei dat hij al heel lang twijfelde en het gevoel niet meer had.
Ik vond dat makkelijke oplossing dus gaf aan om een break in te lassen, ik zou bij mijn moeder logeren, mijn vader ligt stervende in verzorgings tehuis.
hij heeft gezonde ouders wel gescheiden maar zou daar ook terrecht kunnen, omdat ik bij mij moeder ook niet langer kon blijven zei ik dat hij een plek moest zoeken.
Volgends hem moest ik maar mijn best doen.
Zijn moeder sprak me aan op msn en zei dat het beter wat een lat relatie met mijn ex te hebben, en dat hij er slecht uitzag en dat kwam mede door mij. Ik heb daarin haar vertelt dat hij drugs gebruikt.
Ik zat toen een week weer gewoon thuis maar sliep op een andere kamer, hij gaf me wel een kus en smsde me dat hij op bed lag, en begon sms met hey schat.
Hij droeg gewoon onze ring, en gaf me een kus als hij wegging of thuis kwam.
Ik vertelde hem dat als hij niets meer voor mij voelde hij dat niet moest doen, dat gaf mij hoop.
30 maart wilde ik zekerheid, wat gaan we doen bij mekaar blijven of uitmekaar… hij wist het niet en twijfelde nog.
Toen ineens zei hij dat ik met zijn moeder gepraat heb en haar vertelt heb dat hij aan de drugs was, en ineens was het uit hij wist ineens dat dat de oplossing zou zijn.
Die nacht sliepen we in 1 bed maar snachts ging hij er uit en ik vroeg hem waarom, hij zei dat ik dat had gezegt, omdat hij zulkde dingen niet moest doen als hij niet meer om mij gaf, daarop reageerde ik dat hij moest doen wat hij zelf denkt te doen.
dag er was hij heel boos, in mijn boosheid heb ik gezegt dat ik ook hoofdbewoner van het huis was geworden, en ik me niet zomaar uit huis liet zetten.
hij is na het eten naar zijn vader gegaan, met spullen.
Maar waarom gelijk die boosheid?
Nu ben ik uit het huis bleek dat ik maar medebewoner was en geen recht had op het huis. punten bij woningbouw kreeg ik ook niet.
Ook heeft hij een eigen bedrijf ZZP ik heb voor een schuld getekent bij de gemeente en wilde vragen of ik daar vanaf kon komen. Blijkt dat dat niet kan. Ik wilde advocaat in handen nemen, omdat ik dat niet geloven kon.
Daar werd hij nog bozer om, en ineens moest ik er gelijk dezelfde avond nog uit met mijn spul.
Politie gebelt om het rustig te houden, en ik kan er niet zomaar in 1 dag helemaal uit.
In 3 dagen was ik er helemaal uit, heb de hele inboedel meegenomen, op bed eettafel tv tvmeubel ect na.
grotendeels was alles van mij. Ook daarom was hij weer heel boos geworden.
Ook door zijn boosheid heb ik alles wat ik ooit in dat huis gekocht of betaalt heb eruit gehaald tot vloeren aan toe. Ik was zo boos, omdat hij ook zo boos deed tegen mij, en begreep niet waarom hij boos moest zijn.
Hij wilde toch niet meer met mij verder?
Nu zit ik bij me broer op kamer van 2 bij 2, zijn vader woond hier straat verderop, en kwam hem tegen als ik mijn hond en hij zijn hond ging uitlaten, hij keek me duivels aan!!
Ik begrijp best dat het niet leuk is dat ik letterlijk en figuurlijk alles meegenomen heb.
Ik heb nette mail gestuurd naar hem, en mijn verhaal daarin uitgelegd, hij heeft alle vrienden ook van mij, tegen mij gekregen, ze vinden dat ik een rotstreek uitgehaald heb. terwijl hij wist dat veel dingen van mij zijn.
Nu woont hij net 1 week weer in ons huis, heeft alles anders gemaakt, andere kleuren enz en nieuwe meubels natuurlijk.
Maar nog blijft hij boos, en wil zelfs een aanklacht tegen mij indienen. begrijp weer niet waarom… hij heeft alles wat hij wou, hij heeft mij niet en het huis wel plus de punten.
Zijn ouders, zijn heel boos op mij en sturen mij nare mailtjes dat ik lijkenpikker ben van me vader, enz enz…..
terwijl ik een vriendelijke mail stuur waarin ik ook zeg dat ik hem mis…
die brief wordt niet geloofd dat ik dat zelf geschreven heb.
Gister was ik bij vriendin, die mij eerst hielp met huis leeghalen en nu, meer voor hem sprak, dat hij het ook heel erg moeilijk mee heeft, en heel boos is op de manier hoe alles gegaan is. Als het anders was gegaan had hij anders naar mij gedaan… ik denk dat hoe dan? wilde je me dan weer terug ofzo? Ook vertelde hij aan haar dat hij denkt dat ik over een maand naar hem toe kom en vertel dat ik zwanger ben.. terwijl ik nu ongesteld ben.
Waarom is hij nu nog steeds zo boos, en mis ik hem verschrikkelijk, het samenwonen het huis de leuke dingen wat we samen deden.
dat hij het uitmaakte zag ik al niet eens aankomen, we waren eerst nog vakantieplanningen aan het maken en 2 dagen daarna is het uit.
Wat moet ik doen? en Waarom doet hij zo?
help me
op 5 May 2009 om 7:16 pm
Pffft…
Het is nu al een jaar uit met ‘mijn’ twijfelaar en ik had gewild dat ik destijds had geweten hoe ik ermee om had moeten gaan. Helaas zorgde zijn twijfelen dat ik me inderdaad onzekerder over mezelf ging voelen en er alles aan ging doen het hem naar de zin te maken. Als hij maar gelukkig was. Ik verloor mezelf compleet hierdoor. En hij verloor daardoor steeds meer de interesse.
Een lang verhaal kort: Hij is uiteindelijk eerder naar huis gegaan van een reis die we samen zijn gaan maken (die ik al van plan was te gaan maken voor ik hem ontmoette) omdat hij ‘erachter wilde komen of ik de laatste zou zijn’ voor hem. Ik had het toen gelijk uit moeten maken, want ik ben toch wel meer waard dan dat?
En toch dacht ik: Als hij dat nu gaat uitzoeken en ik daarna weer thuis kom, weet hij het misschien. Misschien komt het dan wel goed tussen ons. Maar dankzij berichten van gezamenlijke vrienden heb ik het uitgemaakt, omdat hij zich niet netjes gedroeg. Hij had nergens over gelogen, maar ik kon de pijn niet aan.
Nu denk ik: waarom heb ik in hemelsnaam zo over me heen laten lopen? Ik heb hem lang de schuld gegeven van alles, dat hij zoiets uberhaubt van mij durfde te vragen! Maar uit liefde voor hem gaf ik hem zelfs dat. Nu geef ik mezelf de schuld van het mislukken van de relatie. Al weet ik eigenlijk dat we er allebei schuld aan hebben.
Inmiddels heeft hij een nieuwe relatie en loop ik nog steeds met veel verdriet rond. Want hij lijkt nu zo gelukkig. Ergens gun ik hem dat geluk nog niet, want ik heb het uitgemaakt omdat ik ongelukkig werd van hem, en inmiddels ben ikzelf nog steeds niet gelukkig…
Aan de andere kant wou ik dat ik nog een kans had om alles wat ik inmiddels over mezelf en relaties geleerd heb, in praktijk te kunnen brengen, aan hem te kunnen laten zien. Misschien zou het dan wel werken tussen ons, omdat ik meer van mezelf begrijp en meer weet hoe ik met zijn getwijfel om moet gaan. Stom, dat ik na al die teleurstellingen en tijd nog steeds zoveel van hem hou…
En misschien is het wel beter zo. Kunnen we uiteindelijk beter als vrienden met elkaar omgaan, waren we niet voor elkaar bedoeld in een relatie.
Maar voor nu heb ik hem in ieder geval van mijn Hyves afgegooid, omdat ik niet meer wilde worden geconfronteerd met zijn profielfoto op mijn pagina elke keer als hij inlogde. De foto waar hij gelukkig op staat te zijn met zijn nieuwe vriendin…
Ik hoop dat er een dag komt dat ik naar onze gezamenlijke reisfoto’s kan kijken zonder het intense verdriet wat er nu mee gepaard gaat.
op 17 May 2009 om 12:30 pm
Ik heb net dit weekend besloten een time-out in te stellen of misschien wel helemaal te breken met mijn vriend. We kennen elkaar nu 1,5 jaar en eigenlijk al in het begin zei mijn vriend dat hij niet voelde wat hij wil voelen naar mij toe. In alle opzichten ben ik de ideale vrouw zegt hij, maar toch voelt hij niet wat hij wil voelen. Hij is nu 8 jaar weduwnaar en in gesprekken komt naar voren dat jongere vrouwen hem wel boeien. Hij is 48 ik 4 jaar ouder. Hij was ver in de 20 toen hij zijn vrouw leerde kennen die toen nog in een huwelijk zat met 4 kinderen. Met veel strubbelingen begon hun relatie en zij hebben 2 zoons gekregen. In totaal had ze dus 6 kinderen. Ik snap dat jonge vrouwen aantrekkingskracht hebben. Is het nu zo dat hij zich gewoon een periode moet uitleven omdat hij dat in zijn jonge jaren niet heeft gedaan? Wij hadden het zo gaaf samen, maar ik bleef met dat nare gevoel rondlopen dat we toch geen toekomst hadden. en ik heb de knoop nu dus doorgehakt. Veel vrienden en familie om me heen zeggen dat hij er dan op den duur toch wel achterkomt dat ik het voor hem ben, maar ik wil daar niet vanuit gaan. Het doet ontzettend zeer nu, maar volgens mij was dit de enige beslissing die ik kon nemen. Graag jouw mening hierover en wat doe ik aan dat knagende gevoel van verdriet en nergens zin meer in hebben.
op 18 May 2009 om 11:00 am
Beste marcel,
ik wil ook even mijn verhaal kwijt, ik heb nu ook een relatie van 2,5 jaar bijna, nu komt mijn vriend naar me toe en zegt dat hij twijfelt over zijn gevoelens voor mij of hij genoeg voor me voelt, ik ben zijn eerste vast relatie, hij is 36 en ik 34 hij heeft wel een een meisjes gehad maar geen relaties mee gehad. Hij weet zelf niet waar die twijfels vandaan komen en waar om hij twijfelt en hij zegt ook dat hij het niet het wil op geven en dat hij mij niet kwijt wilt en dat er nog gevoelens zijn. maar waarom hij twijfelt dat weet hij niet….wat moet ik hier aan doen en wat kan ik doen ik wil hem niet kwijt wat hij is een schat van een mens. graag een tip van iemand.
op 11 June 2009 om 6:20 pm
Hoi Marcelino,
Ik heb al bijna 5 jaar een relatie gehad met mijn vriend. Het is tot nu toe een super eerlijke relatie geweest. Zo eerlijk dat er dingen waren van mijn vriend dat ik liever niet had willen horen, maar goed, nu kan ik wel zeggen dat ik hem daardoor beter ken.
We zijn heel vaak samen en we vertellen elkaar alles die ons gebeurt. We zijn allebei bezig met bewust zijn en meditatie. We hebben heel veel geleerd van elkaar sinds wij samen zijn.
Mijn vriend twijfelt over heel veel dingen. Niet alleen over mij maar ook over werk, het doel in zijn leven, enzovoort. In onze relatie twijfelt hij in periodes. Als hij iets ziet of leest begint hij te twijfelen. Bijvoorbeeld, laatst zag hij een video van een guru die zei dat je, wanneer je de ware ontmoet, dat je dat meteen weet. Dat is natuurlijk bij ons niet zo geweest, hoewel hij zei dat het tussen ons heel vertrouwd voelde in het begin van onze relatie. Dan begint hij te twijfelen of ik dan de juiste persoon ben. Ook wanneer hij een film ziet en daar iemand de huidige vriendin verlaat of zo…
Ook als er periodes zijn wanneer hij minder zin in sex heeft twijfelt hij aan mij. Terwijl wij periodes hebben gehad wanneer wij heel spannende sex hebben gehad en dat zegt hij zelf ook.
Ook twijfelde hij wanneer hij zich aangetrokken voelde op ander vrouwen op straat, wat ik heel normal vindt van alle mannen.. Nu heeft hij geaccepteerd dat dat normaal is, maar af en toe vraagt mij zoiets als: ja, maar waarom is er dan zoveel energie wanneer ik mij tot iemand aangetrokken voel? Net alsof hij een betekenis daar aan wilt geven; dat die persoon de juiste is of zo…
Er zijn periodes wanneer hij in mij gelooft, helemaal, en hij vertelt anderen hoe goed het gaat en we hebben meer sex en hij zegt tegen mij dat het hem spijt dat hij aan mij hebt getwijfeld. Maar wanneer dingen anders gaan dan in zijn beeld, begint hij te twijfelen. Hij zegt: ik heb weinig energie gekregen van onze relatie de laatste tijd.. of ik miss aantrekkingskracht (lichamelijk)
Als ik met hem praat, dan word hij heel rustig en begint te glimlachen en geeft hij mij kusjes. Ik zeg meestal dat het normaal is. Dat er
periodes zijn wanneer een stel meer sex heeft en andere periodes wanneer ze meer matches zijn.
Wat vind je hiervan Marcelino? klopt wat ik tegen hem zegt? En hoe zou je mijn vriend beschrijven?
op 12 August 2009 om 1:10 pm
Hai,
Ik heb een vriend die erg twijfelt over de relatie vanwege zijn werk. Hij is marinier en is begonnen aan een training voor een aantal maanden. Hoewel ik weet dat hij gek op me is houd hij de boot steeds maar af. Nu heb ik een paar weken al geen sms meer gehad (kan zijn vanwege geen bereik waar hij nu is). Ik heb hem meerdere malen aangegeven dat ik er graag over wil praten maar hij reageert niet. Aangezien hij ook mijn huissleutel heeft geloof ik niet dat hij me zomaar aan de kant zet en niets meer laat horen. Straks als hij weer terug is zal ik hem hopelijk spreken en wil zijn twijfels wegnemen als dat lukt. Want ik wil hem juist alle ruimte geven en ik heb geduld om te wachten tot hij klaar is met zijn training alleen kan ik hem dat dus niet vertellen zolang ik geen contact heb…dat frustreert mij enorm want ik kan niet verder zolang ik niet weet waar ik aan toe ben wat hij nou werkelijk wil enzo. Ik voel me letterlijk met mijn rug tegen de muur staan. We zijn inmiddels al 10 maanden verder dus geduld heb ik hem al bewezen. Maar wat moet ik nu?
op 24 August 2009 om 11:01 am
Ik heb een vriend die vanaf ons relatie een vrije relatie wilde, maar dat ik ook duidelijk aan hem heeft gemaakt dat ik dit soort relatie niet nodig heeft. Ik zoek een vaste relatie, want ik ben een moeder van 4 kinderen en ik vind vrije relatie gewoon een spelletje relatie dat heb ik tegen hem gezegd. En vanaf deze relatie heb ik hem alles over mijn voorgaande relaties. Maar hij vertelde heel weinig van zichzelf. Ik moest zelf tot ontdekking komen wie hij is. Tot op een dag hij tegen mij zei dat hij van vreemd gaan houdt en toen begon mij twijfels in hem en het boeide mij heeft weinig wat hij deed, want ik wist al wat voor soort man hij is. Ons sexrelatie begon een keer per maand te worden en als ik hem voor een lange periode niet zag begon ik hem te missen, maar wanneer ik bij hem bent, heb ik zin om weg te rennen. Ik gedroeg me als nette vrouw, want kon mezelf niet zijn bij hem. Al drie maanden bego ik afstan te nemen door hem weinig te bellen en begonnen hem alleen te smsen hoemet me aat. Ik kreeg weinig reactie over dit. Ik stopte ermee met smsen, want op een nacht kreeg ik te horen dat ik een andere heeft gekregen en dat hij mij geluk wensde, want hij zei dat ik hem gesmst heeft dat ik iemand anders heeft gekregen, terwijl ik dit helemaal niet heeft gesmst. Toen daarna belde ik niet meer, sms ik niet meer. En op een avond belde hij me op om bij hem te zijn, ik zeide tegen hem ik wil niet komen en dat ik moe ben, maar nooit heb ik nee tegen hem gezegd. Dit was de bom bij deze man. Een paar dagen daarna vroeg hij me dit weer, maar met heel veel trukjes erin. Dit was via mns. Ten eerste herkende ik hem niet en dacht misschien wil hij mij iets doen, maar doordat ik nog van hem hield ging ik bij hem, want ik wil niet dat hij over mij twijfel. Ik bleef een week bij deze man en hij behandelde me zo goed om waar te zijn en ik sprak met me dochter over dit en zij zei tegen mij, mama kijk uit, want er zit iets achter dit. Daarna ging ik een dagje weer naar huis. De dag daarna ging ik bij een vriendin pakjes maken voor haar feest en deze man smsde me op, want daarvoor heb ik hem gebeld en hij nam niet op toen smsde ik hem dat ik zat ben over ons relatie en dat ik deze mijn relatie mijn dood is als ik bij hem blijf. Pas in de avond reageerde hij terug op deze smsen en toen ik bij mij vriendin zat kreeg ik antwoord over die smsen. Ik kon niet terug reageren, want had geen beltegoed dus liep ik terug naar huis om hem te gaan bellen en hij nam niet op, niet eens een half uurtje daarna stond hij voor mij deur. Ik stond verbaasd en vroeg hem of ik weer bij hem mocht gaan slapen, maar toen ik bij hem thuis kwam zei hij dat ik in Tilburg met andere man omging, al deze soort beschuldiging uit niks, wou mij wurgen, wou niet dat ik weg mocht gaan, bleef zeggen dat ik HET heb gedaan. Ik dacht gelijk aan mijn dochter wat ze zei tegen mij. ik bleef bond en blauw die avond en nu weet ik het niet meer. Zei hij tegen mij dat hij mij wil dood maken en mij wil gooien in een begrafenisplaats achter zijn huis zodat niemand me kon vinden. Terwijl al die 1 jaar en 4 maanden mij niks liet zien dat hij van me hield. Ik was al die tijen bezig et het opvoeden van mijn kinderen en mij kerk, want in zing in de worship team en ik woon in Breda. Na al deze dingen heb ik geen zelfvertrouwen meer en vertrouw niemand meer om mij verhaal aan niemand te vertellen, want ik heb gemerkt dat dit achteraf word weer tegen mij gebruik. Ik had een verkeersongeval gehad en door dit heb ik postraumatische stressstoornis. Ik word behandeld door een psychohrapie. Marcelino mijn vraag is nu wat moet ik doen, want ik weet niet meer wat ik moet doen. En hoe ik weer bij moet komen van al deze dingen die ik in een jaar tijd heb meegemaakt?
op 7 October 2009 om 5:07 pm
Vandaag heb ik een jaar een relatie met mijn vriend. Alles was perfect, mijn vriend is perfect. Hij is alles wat ik zoek in een jongen/man. Knap, slim, grappig, lief, zorgzaam enz. Maar sinds een maand of iets langer ben ik aan het twijfelen. En het moeilijke is, ik weet niet waaraan ik twijfel. Dus ik heb het tot gister voor me gehouden… Dat was vervelend want het voelde de hele tijd of ik tegen hem loog. Nu heb ik het hem verteld en hij is zeer afstandelijk en denkt dat het slecht af gaat lopen! Maar Ik wil verschrikkelijk graag dat het goed komt en ik denk dan ook dat ik verder met hem wil. Ik wil erover praten maar hij zegt dat een pauze beter is, wat mij ook een goed idee leek. Maar zonder praten kom je toch niet verder? En als alles zo perfect is waarom twijfel ik dan?
op 17 October 2009 om 10:08 am
Hallo,
Ik heb mijn vriend 7 jaar geleden leren kennen en we hebben al veel doorstaan. Op het ogenblik dat ik hem heb leren kennen waren hij en zijn ex-vrouw al 2 jaar uit elkaar, maar had hij wel problemen met het bezoeksrecht van zijn zoon. Twee jaar en veel geruzie en al wat hierbij komt kijken later, had hij co-ouderschap waardoor hij een betere band kon opbouwen met zijn zoon. Nog eens twee jaar later kochten we samen een oud huis dat volledig gerenoveerd diende te worden, wat dus heel veel geld en energie eiste en gelijktijdig begon hij als zelfstandige. Met als gevolg dat we de jaren erna enkel nog maar werkte om onze droom te realiseren. We wonen nu al bijna drie jaar in een soort van ruwbouw (geloof mij zo woont niemand). Nu zijn we op het punt gekomen dat we bijna terug een normaal leven kunnen hebben in ons huis en leert hij iemand anders kennen. Hij heeft mij dit ook eerlijk verteld. Hij is eigenljk al vanaf zijn jeugd nog nooit ergens zeker van geweest zegt hij. Was niet zeker over zijn huwelijk, niet zeker over ons, over niets eigenlijk. Uiteindelijk moet je aan een relatie werken, wat wij door al dat werken nooit gedaan hebben. Nu zegt hij dat hij dacht dat dit bij de juiste persoon niet nodig was, dat dan alles vanzelf kwam. Volgens mij komt er in elke relatie na een tijd wel een gevoel van sleur e.d. . Ik ben enkele dagen ergens anders gaan slapen, maar dit is volgens hem niet goed voor ons. Hij zegt dat hij de 7 jaren niet wil opgeven voor iemand die hij pas 3 weken kent. Ben gisteren terug thuis komen slapen. Hij zegt dat hij eigenlijk niet weet waarover hij twijfelt; en dat als we vanaf volgende week terug een normaal leven kunnen leiden dat dan alles terug beter wordt. Maar is dat de oplossing? Heb je de ideale woning nodig om te beseffen dat je gelukkig bent in je relatie?
op 30 October 2009 om 5:58 pm
Mijn ex-vriend is ook een twijfelaar. Hij is een combinatie van ‘onverbeterlijke twijfelaar’ ‘eigen ruimte nodig’. Na 3 jaar moerassig gebied (ik: 1983, hij: 1979, niet-samenwonend) hebben we de knoop doorgehakt om een break met open einde in te lassen. We hadden het al vaker geprobeerd maar zijn altijd weer teruggekomen in dezelfde situatie. We hadden een relatie van extreme pieken en dalen door al dit getwijfel en dit kwam de relatie niet ten goede.
Nu hebben we al een paar weken radiostilte. Het is erg moeilijk omdat we erg intensief met elkaar omgingen, vaak bij elkaar bleven slapen en voor elk wissewasje met elkaar aan de telefoon hingen. Elke keer dat ik met de telefoon in mijn hand sta moet ik moeite doen om het apparaat weer neer te leggen en sterk te zijn. Hij ervaart hetzelfde.
Ondanks het gemis en de angst om elkaar voorgoed kwijt te zijn denk ik dat dit een goede beslissing is om te kijken waar we allebei staan in deze relatie. We houden heel erg veel van elkaar maar deze afspraak om voor onbepaalde tijd geen contact te hebben is volgens mij een goede beslissing. De afgelopen weken heb ik goed na kunnen denken of ik wel verder wil met zo’n twijfelaar en denk ik na wat onze relatie precies voor mij betekent.
Ik ben niet zo iemand die kijkt wat het lot ons zal brengen, ik ben van mening dat je alles in eigen hand moet houden en daarom ben ik ook erg bang dat we juist niet meer bij elkaar komen door deze beslissing. Het is echt een rotgevoel en ik krijg er nare gevoelens van in mijn buik. Ik weet ook niet of hij nog mijn vriend is of al mijn ex, ik denk het laatste. We hebben wel afgesproken om de eerste tijd nog geen andere personen erbij te betrekken (afspreken met andere mensen, daten) zodat we echt de ruimte hebben om goed na te denken.
Als iemand over je twijfelt is het eigenlijk geen gelijkwaardige relatie meer. Je bent meer waard dan een partner die over je twijfelt. Daarom raad ik iedereen met een twijfelaar aan om een rustperiode in te lassen, ook al is het nog zo moeilijk. Ik voel voor het eerst dat ik weer controle heb over deze relatie, dit geeft me meer rust dan ooit. Los zand is nooit een goed fundament.
op 31 October 2009 om 5:08 pm
Twijfels in een relatie die nog niet bewezen is met een langdurige *minstens een paar jaren toch* periode van harmonieus samenzijn, is een slecht voorteken. Dat is mijn ervaring.
Dat is juist een geluk bij een ongeluk: je twijfelt of de tekortkomingen van de ander voor jou leefbaar zijn, nog voordat je beiden al te grote investeringen hebt gedaan in die relatie.
Twijfels in een relatie waarbij mensen al langer zonder problemen samen zijn geweest, liggen moeilijker.
Die twijfels dan zijn meestal een gevolg van een plotselinge gebeurtenis of…. besef.
Als dat besef iets is inhoudt wat al langer sluimerde buiten je besef om, dan ligt het aan de gebeurtenis (de reden(en) van die twijfel(s)), en de persoonlijkheid van de twijfelaar in hoeveel mate die twijfel zich doorzet.
Bepaalde dingen tegen beter weten in met de mantel der liefde bedekken is dan het slechtste wat je kan doen: dat is gewoon problemen voor je uitschuiven en ontkennen, en dat is precies de reden dat mensen vaak lange tijd niet de tekortkomingen van een ander onder ogen zien; ze zien het wel maar willen niet, of ze kiezen ervoor het niet te willen zien tot het uiteindelijk niet anders kan..maar dan is het vaak te laat.
op 11 February 2010 om 5:37 pm
Mijn verhaal … (in ‘t kort). Bijna een jaar geleden ontdek ik dat mijn partner (15 jaar samen) heel veel sms-t en belt met een collega. Zijn eerste reactie was “een goede vriendin”. Wat later hoor ik toevallig een gesprek tussen hen en dat was meer dan vriendschappelijk. Dan geeft hij toe dat er iets meer is (maar nog geen echte relatie en alleen emotioneel) en dat hij mij wil verlaten. Het ging het laatste jaar niet goed tussen ons. Beiden in fout … We waren uit elkaar gegroeid en ik had ook al lang het gevoel dat er iets moest gebeuren. Maar zoiets ? Nee , voor mij was dit onbegrijpelijk. Mijn partner is heel gesloten en spreekt zelden over gevoelens (ik heb mij dikwijls afgevraagd of hij er wel had) en nu bleek het die gevoelens te zijn die voor problemen zorgden. Hij voelde niks (of niet veel meer) voor mij en voelde wel iets voor zijn collega. Ik was er kapot van en heb maanden geprobeerd om het goed te maken maar op een foute manier (forceren , hem een beslissing laten nemen , ..). Hij twijfelde constant. Hij wou me niet meer maar kon de knoop niet doorhakken omdat hij toch twijfels had (we hebben trouwens ook 2 kinderen om aan te denken). Dikwijls vroeg ik hem hoe hij zich voelde … soms leek hij positief maar een paar dagen laten was hij opnieuw negatief (ik moest me op het ergste voorbereiden). Toen huurde hij een huis .. was voor mij dus duidelijk.
Ik heb me er toen bij neergelegd. 2 weken voor hij moest vertrekken vroeg hij een nieuwe kans. Na heel wat twijfel heb ik het toegestaan (vooral voor de kinderen). Pas op , ik zie hem nog graag maar plots was hij een vreemde voor mij (hij had toch stiekem een relatie gehad …). Het vertrouwen was volledig weg. We zijn nu bijna 5 maand verder. En nog steeds twijfelt hij. Onze relatie is nu compleet anders dan vroeger. Er is heel veel veranderd … maar zijn gevoelens zijn blijkbaar nog niet veel veranderd. Ik probeer geduld te hebben maar dat is moeilijk. Ik leef nu echt in een onzekere situatie … hoe lang zal het duren voor hij durft te beslissen om me te verlaten ? Dat speelt constant door mijn hoofd. Onlangs ben ik dan ook ‘gecrashed’ en wou hem tot een beslissing dwingen maar hij weigert. Hij zei wel dat als ik het echt niet meer zie zitten het dan gedaan is … We hebben toen even niks meer gezegd want voor mij was dat een duidelijk antwoord. Misschien had ik gehoopt dat hij mij zou overhalen om toch nog verder te gaan … Maar het was wel een teleurstelling. Ik vroeg ’s avonds dan wat er nu moest gebeuren en kreeg als antwoord “niks” … Zolang ik er niet over praat , dan lijkt hij positiever. Hij twijfelt constant , is nog niet zeker genoeg of hij mij wel wil , hij wil me niet kwetsen , … Hij heeft reeds een scheiding en 2 ‘mislukte’ relaties achter de rug … Heb hem dan ook gezegd dat al zijn relaties blijkbaar mislukken maar hij antwoorde ‘nog niet allemaal’ … Ik zou daar wel ut willen besluiten dat hij het nog niet opgegeven heeft maar durf niet. Hij wil zekerder zijn of het wel kan lukken tussen ons maar wanneer ben je zeker ? Volgens mij moet je op een bepaald ogenblik de knoop durven doorhakken en voor je keuze gaan. Twijfel twijfel dat is zo typisch voor hem. Hij is nochtans een zelfverzekerd persoon … vol van zichzelf … Hij is wel heel oppervlakkig. Ik ben emotioneler , onzekerder , …Hij is buitenhuis de ‘open’ en sympatieke kerel en thuis eerder gelaten en futloos. Maar hij is dit al jaren en ik had dus geen vermoeden dat hij zich zo ongelukkig voelde. Het is allemaal zo verwarrend en moeilijk … ik moet op mijn tanden bijten of ik ben hem kwijt … meer nog , dan ben ik gedeeltelijk ook mijn kinderen kwijt … Soms denk ik : hij is hier nog dus ik moet hem proberen te vertrouwen want waarom zou hij blijven EN nog een relatie hebben met die andere ? Dan zou hij toch gewoon weggaan ? Hij heeft het trouwens al bijna gedaan … Geduld hebben , hem zijn twijfel gunnen , mooi gezegd maar als iemand je wil ‘dumpen’ zie je dat als een persoonlijke nederlaag. Schaamte ! Hij laat me zitten voor een ander …
Tips om deze situatie dragelijk te maken ? We hebben geen ruzie (zelden gehad) , de relatie is nu anders (intiemer , babbelen meer al is het soms oppervlakkig) , … Dus de relatie op zich is zeker dragelijk. De situatie is dragelijk maar het piekeren is ondragelijk waardoor ik af en toe ontplof ! Velen geven me de opmerking ‘je bent een hele sterke vrouw’ of ‘ laat je toch niet doen ? verlaat hem !’ Hij staat ook wel in bewondering voor mijn gedrag. Velen zouden hem buiten gesmeten hebben , zegt hij .. En hij beseft dat hij nu te ver aan het gaan is maar toch kan hij niet beslissen.
op 13 February 2010 om 6:52 pm
Mijn motto is en blijft: Zeg bij twijfel altijd NEE. Ik heb het wel eens meegemaakt dat een man twijfelde of hij wel of niet een relatie wilde, of hij wel wilde blijven in de relatie etc. Het is een aantrek afstoot gebeuren. Liefde voor mij is simpelweg : “je ben voor elkaar de allerleukste en kunt je niet voorstellen met een ander te willen gaan”, je bent simpelweg verzot op elkaar. Door de twijfelende persoon aan de kant te zetten en te gaan voor iemand die helemaal voor je gaat en het zeker weet óf door voor je Zelf te gaan, geef je je Zelf een signaal af dat jij alleen het allerbeste verdient en volgens mij trek je hierdoor ook de Ware aan.
op 13 February 2010 om 7:14 pm
En verder wil ik graag tegen sommige van de bovenstaande schrijvers zeggen “laat je toch niet zo heen en weer slingeren als een of andere jojo”!! Hoe moeilijk het ook is, dump zo’n figuur die jou jarenlang aan het lijntje houdt. Het doet verdriet maar ga daar doorheen, je leert ervan. Wel niet wel niet wel niet, uitmaken en dan weer spijt, lang laten ze niets horen en dan weer bellen ze dat ze niet zonder je kunnen, pfffff gebed zonder eind. Maak een statement tegenover jezelf. Vertel jezelf dat jij alleen het allerbeste verdient!! Anders krijg je nooit een fijne relatie. Maak die ander toch niet zo belangrijk en richt je op jezelf. Ik weet het , het is moeilijk, ik ben ook af en toe door een hel gegaan maar ik ben ervan overtuigd dat mij dit alleen maar zelfstandiger maakt en zo zelfstandig dat ik daardoor juist betere toekomstpartners zal aantrekken. Take it or leave it maar dit is een oergevoel bij mij vanbinnen waar ik echt van overtuigd ben.
op 14 February 2010 om 5:51 pm
Na 3 jaar heeft mijn vriend te kennen gegeven dat hij twijfeld aan zijn gevoelens voor mij. Blijkbaar had hij er al een tijdje last van, zonder dat ik er ook maar iets v had gemerkt. Ik ben de prater in onze relatie, hij totaal niet. Maar ik had op zijn minst verwacht dat als hem iets dwars zou zitten, hij wel man genoeg zou zijn om erover te praten. Juist omdat ik het niet zag aankomen (ik ben nogsteeds even verlieft op hem als int begin) zie ik het helemaal niet meer zitten. Ik weet geen blijf met mezelf. Hij zegt dat ie wat tijd nodig heeft en dat mss zijn gevoelens nog wel terugkomen als ik verhuist ben. Hij is nog wel heel lief voor mij en troost me. Maar ik voel het nog maar bij het binnen komen, die kus krijg ik niet meer, geen spontane knuffels, lieve woordjes. Hij is heel druk met zijn werk dus ik denk niet dat hij me erg gaat missen als ik weg ben. Al blijf ik hopen. Mijn grootste angst is dat hij iemand anders gaat tegenkomen omdat dat dan deur zeker zal toehouden. Ik ga kapot van binnen en weet niet hoe ik dit te boven moet komen. De gedachte alleen al om dit vertrouwde plekje te moeten verlaten en weer helemaal opnieuw te moeten beginnen zonder hem en met de kans hem voor altijd te verliezen is onleefbaar.
op 15 February 2010 om 11:45 am
Jill ,
een relatie van 3 jaar …. en al twijfel. Ik heb er enen van 15 jaar en 2 kinderen. Ik kan niet zomaar een punt zetten en die twijfelaar aan de kant zetten. Maar jij kunt dat wel !! Ik smeek je , zet hem nu uit je hoofd. Maak die klik dat je hem niet nodig hebt , ook al zie je hem graag. Eens er kinderen zijn kun je niet alleen meer aan jezelf denken en dat kun jij nu nog wel !! Het is zoals bovenstaande reactie … JIJ bent het allerbelangrijkste. In mijn geval zijn dat de kinderen. Mijn man doet wel zijn best en er zijn geen ruzies maar alleen al het feit dat hij twijfelt aan zijn gevoelens voor mij is een deuk in mijn zelfvertrouwen. Ik probeer het nu even van me af te zetten en er met hem niet meer over te praten. Zo hebben we beiden ademruimte om na te denken (alhoewel ik vrees dat hij er nu niet veel over nadenkt). Elk gevoel van wantrouwen slik ik even door … Ik let op elke reactie van hem , elke opmerking , … als hij de kat te lang knuffelt denk ik al dat hij afscheid aan het nemen is … Soms denk ik ook positief hoor … zondag ging ik gewoon met de wasmand naar boven en hij gaf me in het voorbij gaan gewoon een zoentje … zoiets deed me wel iets en dan verschiet ik van mezelf. Zie ik misschien alleen maar de selchte dingen meer van hem ? Hij probeert wel maar gevoelens kun je niet zomaar terug toveren … En die gevoelens waren ooit bijna helemaal weg (ook bij mij , dat moet ik toegeven). We hebben uiteindelijk elkaar dan wat terug gevonden maar vooraleer we kunnen beslissen of we er echt mee doorgaan moet er wat zekerheid zijn. Ikzelf ben ook niet echt zeker maar eis van hem wel die zekerheid … raar …Nu , ik probeer me zo normaal mogelijk te gedragen want uiteindelijk zal er wel duidelijkheid komen.
Ik kan jou wel de tip geven om echt niks te forceren. Gedraag je sterk ! Je kunt zonder hem. Als je hem wat tijd geeft zal hij misschien inzien wat jij voor hem betekent. Mijn man had beslist om weg te gaan en pas toen ik hem opgegeven heb , kwam hij op die beslissing terug. Ik had hem tijd en ruimte gegeven om na te denken. OK , bij ons is het nu nog steeds niet OK maar we kwamen dan ook van heeeeel ver … Als hij echt niks meer voor jou voelt , dan ben je er beter vanaf. Bereid je mentaal voor op een breuk. Zo kun je helderder denken. Ik heb het ook gedaan (maar had nooit verwacht dat hij op zijn beslissing zou terug komen). Toen hij een tweede kans vroeg wist ik dat er nog lang twijfel zou zijn. Maar ik wist niet dat het voor mij zo moeilijk zou zijn. Een kleine troost … hoe je je nu voelt is onleefbaar maar het zal beteren … probeer eens die klik te maken en je positieve dingen voor te stellen ZONDER hem. Beetje bij beetje. Je kunt hem niet forceren om verder met jou te willen gaan. Jammer voor hem !! Neem afstand … afscheid. en schrijf je frustaties , gevoelens hier of elders neer. Praat erover. Je staat niet alleen. Ik heb me ook zo gevoeld maanden terug; Ik hoop alleen dat er voor jou vlug duidelijkheid komt. Bij mij is er nog steeds die twijfel. Ook bij mezelf. Ze hebben mij in het begin ook gezegd om afstand te nemen maar ik kon dat allemaal niet geloven. Ik dacht dat ik hem duidelijk moest maken dat ik hem wou , dat we samen horen. Niks is minder waar … op zo’n ogenblik verstik je iemand en steek je teveel energie in een ander. Als je afstand neemt , krijgt de ander ruimte om alles op een rij te zetten en jij kunt ook even je energie in jezelf stoppen. Ook ademruimte … focus je op een leven zonder hem !