Weblog van psycholoog Marcelino Lopez

Sinds ik een interessant boek heb gelezen van vechtexpert Rory Miller over geweld in de echte wereld besef ik hoe weinig ik er eigenlijk vanaf weet. Behalve dan dat ik het niet wil meemaken en potentieel gevaarlijke situaties mijd. Gewelddadige situaties zijn verwarrend, vluchtig en angstaanjagend. Ik heb er – God zij geprezen – heel weinig ervaring mee, maar het verleden is niet altijd een goede voorspeller van de toekomst. Je kunt altijd een keer op het verkeerde moment op de verkeerde plek zijn. Net als ik zijn de meeste mensen – zelfs degenen die enthousiast aan een vechtsport doen – niet tot slecht voorbereid op het omgaan met heuse geweldsituaties. Ook niet als het anderen in onze omgeving gebeurt. Misschien worden wij op dat moment gespaard, maar vaak gedragen we ons als verlamd klapvee. Veel mensen staan erbij, kijken naar elkaar … en doen niks of lopen gewoon weg. Dat is het bekende toeschouwer of omstander-effect.

Het meemaken van geweld of misbruik alleen kunnen een zwaar trauma opleveren, te beseffen dat anderen je, als het er op aankomt, aan je lot overhalen maakt de psychologische wond nog gapender. Toevallig wijt de website Welingelichte kringen vandaag een (nuancerend) artikeltje over het toeschouwer-effect. Goed om daar even bij stil te zijn: wat zou jij in de de verschillende situaties doen?

Jerry Sandusky (67), rechterhand van de Penn State top-coach Joe Paterno wordt beschuldigd van 40 gevallen van seksueel misbruik. Joe Paterno moest ontslag nemen, omdat hij niet ingreep. Mike McQueary, een assistent-coach die in 2002 getuige was van de verkrachting van een kind, deed geen aangifte bij de politie. McQueary zegt dat hij het destijds aan Paterno meldde, maar dat die geen actie ondernam. Een conciërge was al 2 jaar eerder getuige van een aanranding, maar deed verder ook niets. Hoe is het mogelijk dat iemand niet ingrijpt op zo’n moment? Waarom houd je zoiets jaren stil, wetende dat de dader met jonge jongens blijft werken? Is dit een voorbeeld van het ‘toeschouwer-effect of het ‘Kitty Genovese-effect’?

Lees hier het hele artikel.

En hier een confronterend blog-artikel van neuropsycholoog en zelfverdediging-enthousiast Sam Harris.

Waar komt ons gevoel voor rechtvaardig en moreel handelen vandaan? En kun je het fysiek in het brein duiden? In dit TED-praatje laat neuro-econoom Paul Zak zien waarom hij gelooft dat oxytocine verantwoordelijk is voor vertrouwen, inlevingsvermogen, medeleven en andere gevoelens die meehelpen aan het bouwen van een stabiele maatschappij. Dat biedt hoop. Misschien kunnen we de kredietcrisis-criminelen tot een dagelijkse dosis verplichten.

Intimiteit kan heftige gevoelens oproepen. We willen onszelf geven, iemand helemaal vertrouwen. En we gaan ervan uit dat we zonder teveel woorden begrepen zullen worden. Natuurlijk voelen we ons verraden als de wederzijdse verwachtingen van en over elkaar worden geschaad. Of als we merken dat we sommige dingen toch echt anders zien dan onze lieve partners. ‘Er voor elkaar zijn’, ‘eerlijkheid’ en zelfs ‘monogamie’ betekent niet voor iedereen hetzelfde…

Een grote ruzie kan in veel gevallen verschillende verwachtingen rechtzetten. Meestal echter zorgen kleine zich opeenstapelende teleurstellingen voor langzame scheefgroei. Partners zullen langzaam, en vaak op een stiekeme manier, minder voor elkaar doen. ‘Hij doet geen moeite, waarom zou ik het wel doen?’ As je niet oppast is uiteindelijk een serieuze rennovatie nodig om de boel weer recht te zetten.

Het Spel zonder Einde ‘Als jij verandert, verander ik ook’
Een van de grootste problemen in relaties wordt ook wel de Machtstrijd of het Spel zonder Einde genoemd. Die ontstaat als twee ontevreden partners het idee hebben dat zij pas iets positiefs voor hun partner hoeven doen als hun partner iets aardigs doet. ‘Ik heb toch immers vorige week de vuilnis buiten gezet.’

Daar ontstaat toenemende ergernis, die herkenbaar is aan de lulligheid van de ruzies die daarbij horen.

Hij: “Ik zou willen dat je eens wat aardiger deed. Ik vroeg je alleen of je morgen mee wilt naar Henk en Nanda?”
Zij: “Misschien moet je het dan niet zo zeurend vragen, en zelf eens aardig doen.”
Hij: “Nogal uitnodigend als je zo nors kijkt.”
Zij: “Ik ben wel aardig tegen je, ik bel je tenminste nog terug als jij belt.”
Hij: “Ja, om te zeggen dat ik de afwas heb laten staan. Alsof ik niks beter te doen heb met die reorganisatie op het werk.”
Zij: “Nee, op mijn werk loopt alles soepel nu ik Peters werk erbij heb.”

Beide partners vinden dat de ander eerst maar eens aardig moet doen. Dit spel houdt stand totdat een van beide tortelduiven ermee ophoudt en – enigszins op oprechte toon – iets liefs en aardigs zegt. Een advies: zorg maar dat jij dat bent, dan kom je waarschijnlijk niet in zo’n eindeloze spiraal terecht. Zo’n spiraal ontstaat altijd als beide partners hun gelijk willen halen.

In relaties geldt: waar één wint, verliezen er twee.

In onderstaande zeven voorbeelden (eerlijk gejat uit eigen werk) ontstaat vaak een dergelijke spiraal zoals boven uitgelegd. Het zijn valkuilen waar elke relatie ooit mee te maken kan krijgen. Ze geven scheefgroei, schade en/of slechte seks.

1. Driftbuien en dominantie
Sommige mensen maken van hun hart geen moordkuil. Prettig voor hen, minder voor de relatie en hun arme partners. Vooral mensen met driftbuien hebben vaak niet door hoezeer ze hun partners bang maken en hun vertrouwen beschadigen. Als een partner zich niet veilig voelt binnen een relatie is scheefgroei onvermijdelijk. Iemand zal zich eerder willen terugtrekken en minder delen met zo’ partner, vaak met het gevolg dat de driftkikker nog meer reden ziet om boos te zijn. ‘Waarom zei je niet dat je weer naar de sportclub gaat, dan had ik ook wat leuks gepland?” Als de driftige zijn driftbuien en impulsieve acties niet leert te controleren dan heeft dat een heel nare uitwerking op de relatie. In combinatie met veelvuldig alcohol en drugsgebruik leidt dit vaak tot serieuze relatieproblemen die alleen met veel wilskracht en professionele hulp op te lossen zijn.

Wat te doen? Stop ermee je partner bang te maken en hou je zelf vaker in. Spreek met jezelf en je partner af dat je wegloopt als de kwade demon je weer eens te pakken heeft. Misschien wordt je partner dan ook wat steunender.

2. Sabotage
Het is heel lastig om voor jezelf op te komen als je een dominante, driftige of principiële partner hebt (zoals boven beschreven). Vooral als je zelf wat zachtaardiger en flexibeler bent. Je zult misschien de neiging hebben om toch te doen waar je recht op of zin in hebt en de wensen van je partner stiekem saboteren. Op zo’n manier dat je partner je niet kan beschuldigen. Door flauwe excuusjes. Je ‘vergeet’ dingen te doen voor je partner in plaats van dat je zegt dat je er geen zin in had. Of je kon je telefoon helaas niet oppikken. Of je hoofdpijn is te erg. Of je moest overwerken. Ook dit werkt een vicieuze cirkel van irritatie teweeg. En toenemende hoofdpijn.

Doen? Verman jezelf, leer de onderhandelingsregels en zeg eerlijk wat je wilt en verwacht in de relatie. Je partner zal vast wat minder dominant worden naarmate jij eerlijker bent en minder op excuses leunt.

3. In verwijten communiceren
Je kent ze vast. Partners die slechts nog in verwijten communiceren. “En ja, hoor, je hebt weer een vlek in je trui.” ‘Ach, wat maakt jou het uit hoe ik eruit zie, het is niet dat we een seksleven hebben of zo.” Het grappige is dat mensen aan deze vorm van communicatie wennen en dat ze het jaren kunnen volhouden. Ook hier is het probleem dat de tortelduifjes allebei denken dat het aan de ander ligt. Als partnerlief verandert zullen zij het misschien ook overwegen. Het is een verkeerde gedachte. Als jij verandert, verandert je partner mee. Doe aardig, geef complimenten en probeer een tijdje het goede te zien. Grote kans dat je binnenkort een leukere partner hebt.

Doen? Complimentjes, cadeautjes, je vragen als wensen formuleren, beloon je lief bij goed gedrag met een koekje.

4. Denken dat je weet wat goed is voor je partner
Daarnaast heb je mensen die hun waarheid als ‘de enige waarheid’ zien en het daarom graag en vaak opdringen aan anderen. Soms is dit een specifiek metafysisch wereldbeeld. Dit zijn de echte probleemgevallen, die als ze niet oppassen met iedereen problemen hebben. Als je niet kunt leven met het feit dat elk mens een eigen representatie van de werkelijkheid heeft, dan heb je een zwaar (liefdes)leven voor de boeg. Nergens zie je dat zo duidelijk als in relatietherapie. Vaak is het een van beide die meent te weten wat goed voor de ander is: “Mijn vrouw zou meer moeten sporten, en minder tv-kijken. Net zoals ik. Ook het dagelijkse wijntje zou ze moeten laten staan. Ze geeft bovendien een slecht voorbeeld aan onze dochter van 17.” De man verwart zijn ’subjectieve mening’ met een ‘objectieve werkelijkheid’. Hoewel zijn mening misschien aannemelijk klinkt en bovendien goed bedoeld is, is het niks meer dan een veronderstelling. Eentje die hun relatie geen goed doet.

Zou zijn vrouw meer moeten sporten? Zou zijn vrouw niet zelf weten wat goed voor haar is? Is de fietstocht naar haar werk, en haar werk als bloemiste niet sportief genoeg? Is tv-kijken eigenlijk wel zo slecht? En een wijntje? En kan de dochter niet zelf bepalen wat goed voor haar is?

Over de antwoorden op al deze vragen kun je van mening twisten, maar geen enkele mening daarvan is de allerhoogste werkelijkheid. Klinkt logisch, maar veel relaties worden een ware hel door dit soort mening-versus-feit-misverstanden. Het wordt een welles-nietes-relatie. Als politiek en religie om de hoek komen kijken kan het zelfs gevaarlijk worden. Maar dat is weer een andere discussie.

Doen? Gun je partner een eigen wereldbeeld, eigen ideeën, eigen ervaringen. Van een betweter is het heel moeilijk iets aan te nemen.

5. Gescheiden levens
Sommige mensen kunnen erg goed op zichzelf zijn. Ze kunnen zich uren vermaken met hun eigen boek, hobby of interessante gedachten. Ze hebben weinig gedachtenwisseling met anderen nodig. Dat is mooi. In sommige relaties kan het echter een probleem worden als dit praktisch contact en een gevoelsmatige band in de weg staat. Vooral als de partner communicatiever is, kan er een negatieve wisselwerking ontstaan. De Pratert wil graag wat meer van input van de Stille en hoe meer de Pratert wil dat de Stille praat hoe meer de Stille zich zal willen terugtrekken. Niemand wil op commando een praatje beginnen. Als jij de Stille bent is het in ieder geval goed om wat vaker uit jezelf te delen wat er in je omgaat en waar je mee bezig bent. Dat mag je best voor de ander overhebben. Je krijgt meer connectie als een ander weet waar je mee bezig bent, dat schept een band.
Sommige mensen zien elkaar in de slaapkamer en aan de ontbijttafel om verder hun leven vooral gescheiden van elkaar te leven. Door je niet elkaars leven te mengen verlies je voeling met elkaar. Het is goed om je, op z’n minst een beetje, te interesseren voor je partners hobby’s, diens vrienden en werkzaamheden.

Doen? Betrek elkaar in jullie levens en interesseer je voor elkaars wereldjes. Reserveer in ieder geval een aantal bepaalde minuten (aan de ontbijt- of dinertafel, of voor het slapen gaan) om de dag met elkaar door te nemen. Ook sms-jes en telefoontjes (als je later komt, of als het niet nodig is) maken een relatie speciaal en exclusief.

6. De wees-spontaan-paradox
De wees-spontaan-paradox bestaat uit het merkwaardige en veelgebruikte verlammingscommando van mensen om hun partner dingen te laten doen die ze uit zichzelf zouden moeten doen en die ze het liefst nog leuk zouden moeten vinden ook.

Je moet meer uit jezelf vertellen. Je moet meer initiatief tonen. Je moet me vaker bellen en dat echt willen. Je moet je meer voor mij interesseren. Je moet mij vaker tegenspreken. Je moet ontspannen. Je moet blij zijn dat ik dit voor je doe.

Het zijn allemaal commando’s die verlammend werken. Deze uitgesproken wensen hebben vaak het tegenovergestelde tot gevolg. Iemand zal zich gedwongen voelen om op commando spontaan te doen. Zo werkt het niet. Je kunt iemand stimuleren meer te laten praten door zelf iets te zeggen, of een leuke vraag te stellen, maar met dit soort aanvallen verlam je je partner. Deze zal, tenzij het een heel gehoorzaam type is, eerder de neiging hebben minder spontaan te doen en de wenkbrauwen te fronsen.

Doen? Leer de communicatieregels.

7. Stoppen met moeite doen voor elkaar
Het is de nachtmerrie van veel romantische zielen. Een relatie die je kunt reduceren, tot matte blikken, krulspelden, trainingsbroeken, bankhangen, eten halen, filmpie kijken, schoonouders, af en toe seks op zondag. Het is oké, maar meer niet. Af en toe als vrienden langskomen en er wordt een wijntje ingeschonken kan er weer een echte lach vanaf. Vooral omdat er herinneringen aan vroeger worden opgehaald. Niemand wil zo worden, en toch… woehoehoe… het is overal om ons heen. Onvermijdelijk? Een beetje misschien – en het is prima om op je gemak te zijn – maar het gaat echt bergaf naarmate je elkaar helemaal vanzelfsprekend voor lief neemt. Minder moeite om er leuk uit te zien, minder moeite om samen uit te gaan (‘Alle kroegen lijken op elkaar, films kun je downloaden en thuis krijg je meer eten op je bord dan in een restaurant’) en de vakanties lijken ook steeds meer op thuis ( ‘Zo’n all-in-reisje is goedkoop en met een beetje mazzel hoef je het vakantiepark helemaal niet af, er is soms zelfs een supermarkt.’). Dit kan jullie toekomst worden als je stopt creatief met elkaar (en jezelf) om te gaan. Het leven wordt erg suf wanneer je je fantasie verliest. En ook dit is besmettelijk.

Doen? Jep, gewoon doen.

Sommige mensen hebben zich gespecialiseerd in het maken van mooie, visuele illusies. Stoepkrijtkunstenaars bijvoorbeeld toveren met een paar krijtjes een nieuwe werkelijkheid uit het trottoir. De illustraties worden ‘werkelijkheid’ wanneer je er van de juiste hoek en afstand naar kijkt. Vanuit elk ander perspectief zien ze eruit als onherkenbaar geklieder.

Murmuration from Sophie Windsor Clive on Vimeo.

Wanneer het gaat om natuurspektakels is weinig zo indrukwekkend en magisch als de spreeuwenzwerm. Duizenden vogels die zich gedragen als één groot angstaanjagend beest. Een goede evolutionaire strategie om gevaarlijke vijanden te verjagen. Sommige poëtische geesten vragen zich terecht af: ‘Bezitten vogels die in zwermen vliegen of vissen die in scholen zwemmen een collectieve geest die hen in staat stelt als één geheel te bewegen? Zijn het dieren met een hoog ontwikkelde cognitie, een complex instinct of telepathische gaven?”

De verklaring is simpeler. Met behulp van een computermodel dat levende systemen (en groepsgedrag) nabootst hebben onderzoekers laten zien dat slechts drie simpele gedragsregels het ogenschijnlijk onnavolgbare en ingewikkelde gedrag van een spreeuwenzwerm kan verklaren. Laat de spreeuwen allemaal in dezelfde snelheid vliegen (1), op hun directe buren letten (2) en wegvliegen als ze denken een vijand te zien (3).

Meer lezen? Klik hier en hier.

Internet werkt als het verlengstuk van onze persoonlijkheid. Het kanaliseert en versterkt onze natuurlijke neigingen, interessen en fantasieën, en daardoor ook eventuele tegenstellingen met onze partners. Internet biedt voor bijna iedereen een plek om te schuilen als het in de relatie niet lekker loopt. Daarnaast lijkt het gras bij de virtuele buren een stuk groener dan de echte buurtjes. Je kunt jezelf nu vergelijken met de hele wereld en denken dat je thuis van alles mist.

Een dubbelleven op internet
Het is een gegeven: internet heeft invloed heeft op alle aspecten van ons leven. Het werk, algemene ontwikkeling, geheugen en de relaties met de mensen om ons heen. Het vormt onze dagelijkse gedachten. Bijna alles wat vangbaar is in woorden, geluiden en beelden is slechts een paar muisklikken van ons verwijderd. Internet is een relatief jong fenomeen en we beginnen nu pas te begrijpen hoezeer en hoe het Web doorwerkt in ons leven. Langzaam druppelen resultaten van langdurig wetenschappelijk onderzoek hiernaar binnen, maar nog steeds is het vooral koffiedik kijken.

Uiteraard wordt ook over de relatie tussen internet en liefde wild gespeculeerd. Niet alleen als manier om er je partner tegen te komen, maar ook over het effect ervan op reeds bestaande relaties. Bram van Splunteren en zijn team zijn momenteel bezig haar invloed te documenteren in de Vpro-serie Café de Liefde. Onderstaand interview met de makers geven mijn eigen gebrekkige inzichten weer over de rol van internet op de relatie met je partner.

Heeft internet een negatieve invloed op de liefde?
‘Je kunt hoogdravend over liefde doen, maar in de praktijk is het een simpel mechanisme dat onze relaties oliet: het is gebaseerd op genoeg aandacht voor elkaar, samen dingen doen die je allebei leuk vindt en niet teveel bezig zijn met alternatieve potentiële partners. Dat is, in het kort, de bekende liefdedriehoek van Bram Buunk. Het is duidelijk dat echte internetjunkies eerder tekort kunnen schieten op al die drie zaken, maar dat is geenszins een wet. Voor elk stel is de balans anders. Sommige mensen hebben minder input en bevestiging van hun partner nodig om zich goed te voelen.’

Noem eens wat voorbeelden?
‘Het is heel divers. Het ene stel raakt in de problemen omdat een van beide iets te vaak virtueel pokert, een ander stel vindt het leuk om dagelijks samen porno te kijken. Het wordt voor de meesten pas problematisch als een partner internetverslaafd is. Of regelmatig aan webcamseks doet, en daardoor de partner niet aan zijn trekken laat komen.’

Zijn er verschillen in hoe mannen en vrouwen internet gebruiken?
‘Mannen lijken wat instrumenteler en gebruiken internet als kennisbron. Zij bezoeken vaker nieuwssites, en sites over techniek, wetenschap, sport en gadgets. Ook kijken ze vaker porno. Vrouwen gebruiken internet iets meer om hun sociale leven te onderhouden. Let wel, dit zijn relatief kleine statistische verschillen.’

Hoe zit het met porno kijken in Nederland? Schaadt dat relaties?
‘Enkele droge statistieken uit The porn report: zes op tien mannen met een partner is minimaal eens per maand met porno bezig tegenover twee op tien vrouwen. Bijna één op de drie stellen kijkt weleens samen. Mannen (81 %) hebben er minder moeite mee als hun partner porno kijkt dan vrouwen (63%). De meeste mensen vinden dat het porno kijken van hun partner geen of juist een positieve invloed heeft op hun seksleven. Negen van de tien vrouwen zeggen dat ze niet of nauwelijks een probleem hebben met het pornogedrag van hun partner, maar toch heeft 21 procent van hen er moeite mee als hun partner wil vrijen na het porno kijken. Bijna een derde van de vrouwen met een porno kijkende partner twijfelt aan haar eigen sexappeal. Meestal onterecht.’

Zie jij in je praktijk veel mensen wiens relatie kapot is gegaan of in zwaar verkeert dankzij internet?
‘Zo simpel is het zelden. In zoiets ingewikkelds als een relatie is het moeilijk – nee, ondoenlijk – om eenduidige oorzaken aan te wijzen waarom relaties in de problemen raken. Er zitten teveel variabelen in de mix. Verschillende relatiebehoeften en persoonlijkheden, ineffectieve communicatie en inderdaad situationele factoren, zoals bijvoorbeeld uit de hand gelopen internetgebruik. En al die variabelen hebben een wederzijdse invloed op elkaar. Het is altijd een combinatie van dingen, maar ongetwijfeld speelt internetgebruik tegenwoordig vaak een rol. Het is de makkelijkste plek om te schuilen als het in de relatie niet helemaal goed zit.’

Merk jij dat mensen eerder vluchten in de virtuele wereld in plaats van hun onenigheden in hun relatie op te lossen? Voorbeelden?
‘Ja, dat gebeurt wel. In plaats van overwerken, sporten, in de kroeg hangen kun je tegenwoordig surfen op internet. De kracht van internet is dat je de werkelijkheid, al is deze virtueel, direct naar je hand kunt zetten. Het is daarmee een van de makkelijkste manieren om direct invloed op je emoties te hebben. Verveel je je, dan speel je warcraft of kijk je een spannende film. Wil je kennis of nieuws, voila. Wil je contact met bepaalde vrienden of mensen, chat of skype. Seksuele spanning of romantiek? Zo lastig is het niet. Webcamseks of flirten via een datingssite is zo gepiept. Als je problemen wilt vergeten is internet een makkelijke manier.’

Vluchtgedrag in je relatie is van alle tijden. Zie jij vluchtgedrag op internet vaker voorkomen voor of na relatieproblemen?
‘Dit is het kip-of-ei-verhaal: vlucht iemand in de computer omdat de relatie niet je van het is, of is de relatie niet je van het omdat iemand zich meer interesseert voor de virtuele wereld. Het is meestal een wisselwerking.’

Wordt er in bestaande relaties veel geflirt op het internet met anderen? Verschillen mannen hierin van vrouwen?
‘Als mensen in het echte leven graag flirten, dan doen ze dat ook op internet. Het is misschien iets laagdrempeliger dan in het echt omdat het ook anoniem kan, met mensen die je waarschijnlijk nooit in het echt zult ontmoeten. Vrouwen gebruiken internet meer als vervanging of manier om meer intimiteit te hebben. Mannen gebruiken het meer voor extra spanning, ook als ze verder tevreden zijn met hun relatie.’

Gaan mensen sneller vreemd door de komst van sociale media?
‘Voor de meeste mensen is er een grote drempel tussen online flirten en daadwerkelijk de schreef over gaan. Als je van virtueel vreemdgaan kunt spreken, dan is dat zeker iets wat mensen vaker doen. Aan de andere kant is het ook onschuldiger dan echt vreemdgaan. je kunt er in ieder geval geen ziekte van oplopen. Bij mijn weten zijn hier geen harde gegevens over, maar omdat internet contact vergemakkelijkt, zou het me niet verbazen als er ook iets vaker echt wordt afgesproken en vleselijk wordt vreemdgegaan. Maar dat weet ik niet.’

Internet breng mensen op afstand dichterbij, maar verwijdert mensen dichtbij juist van je. Kan jij deze stelling onderschrijven?
‘Dit werd ooit de Internet Paradox genoemd, n.a.v. een onderzoek van Kraut en collegas. Hieruit bleek inderdaad dat het contact van internetters met hun dierbaren minder goed was dan de mensen die minder of niet internetten. De conclusies bleken echter voorbarig. Internet is veranderd, vooral door de opkomst van sociale media. Toen deze onderzoeker 10 jaar later weer onderzoek deed bij dezelfde mensen bleken die effecten weg. Het blijkt dat de meeste internetters juist ook vaker en intiemer contact hebben met goede vrienden en familie. Zowel social-mediagebruikers als geheelonthouders blijken in het echte leven gemiddeld vijf goede vrienden te hebben. Onderzoek laat zien dat de meeste online tijd juist wordt gespendeerd aan het onderhouden van de vriendschap met die vijf echt goede vrienden. Ik heb ook meer contact met mijn moeder nu ze op skype en facebook zit. Sociale media afdoen als oppervlakkig of zelfs nep klopt niet. Het ligt eraan hoe je ermee omgaat.Volgens onderzoekers versterkt Facebook bijvoorbeeld het gevoel van verbondenheid bij sociaal goed aangepasten, maar heeft het een tegenovergesteld effect bij mensen met aanleg voor depressies.’

Wanneer zorgt het wel voor problemen in de relatie?
‘Internet functioneert als verlengstuk van onze persoonlijkheid. Ik noem maar iets: iemand die verslavingsgevoelig is, graag flirt met wildvreemden en youtube-filpjes kijken kan dat nu onbeperkt 24 uur per dag doen. Het kan dus gedrag dat destructief is voor je relatie versterken. Het goede is dat je er ook relatief gemakkelijk iets aan kunt doen: de computertijd aan banden leggen.’

Raad jij mensen wel eens aan even geen social media te gebruiken om hun relatie te verbeteren of te redden?
‘Als internetgebruik inderdaad het probleem is dan raad ik dat wel eens aan. Ik geloof niet in een totaalverbod, maar het is voor sommige relaties zeker raadzaam om heldere afspraken te maken over internetgebruik. Minder internet, en vaker samen leuke dingen doen is iets waar bijna alle relaties baat bij hebben. Al is het maar om erachter te komen dat je helemaal niet bij elkaar past.’

Van alle zelfmoordpogingen was een derde bedoeld als een schreeuw om hulp. De overlevenden geven aan dat het niet de intentie was om dood te gaan. Dit blijkt uit een onlangs verschenen studie van het Trimbos Instituut die het in opdracht van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft gemaakt. Van alle Nederlanders geeft 8,3 procent aan ooit aan zelfmoord te hebben gedacht, 3 procent heeft ook daadwerkelijk een plan gemaakt om een einde aan het leven te maken. Uit de cijfers blijkt verder dat ruim een kwart van mensen met gedachten over zelfmoord uiteindelijk een poging doet. Dit komt neer op 2,2 procent van alle Nederlanders.

Wereldwijd
Nederland ligt hiermee iets onder het wereldwijde gemiddelde. In een rapport van de Wereldgezondheidsorganisatie wordt geconcludeerd dat 9,2 procent van de volwassenen ooit in het leven zelfmoordgedachten heeft gehad, 3,1 procent ooit een plan heeft gemaakt om zelfmoord te plegen en 2,7 procent ooit een poging heeft ondernomen.

Mannen en vrouwen
Uit het rapport van het Trimbos Instituut blijkt dat vrouwen gemiddeld meer aan zelfmoord denken dan mannen. Ook het aantal pogingen ligt met 2,7 een procent hoger bij vrouwen.

Meer lezen over suïcide?

Bron: Nu.nl