Weblog van psycholoog Marcelino Lopez

Het is fijn te denken dat alle narigheid in de wereld – waarvan op nummer 1 met stip: overbevolking – opgelost gaat worden door deskundigen, politici, wetenschappers, God, aliens, the Secret of een andere sublieme intelligentie. De onzekerheid van het niet-weten lossen we op door te vertrouwen op de sussende woorden van mensen die krachtiger klinken dan onszelf. Zie hier het succes verklaard van Berlusconi en andere politieke, religieuze of spirituele narcisten.

Onwetendheid is een zegen … als we vertrouwen hebben. Om vertrouwen te houden kun je – net als bij worsten en wetten – maar beter niet zien hoe dat vertrouwen gemaakt wordt, en waar het echt vandaan komt. Misschien zouden we erachter komen dat de mensen waar wij op vertrouwen het ook niet weten. Zij zijn misschien iets slimmer dan andere apen, maar uiteindelijk zijn het nog steeds gewoon apen: apen met grootheidswaan en goed passende schoenen. En die God waar ze het over hebben? Die is kwaadaardig, allang dood of een verzinsel van onwetende apen.

De oude lezing hieronder van wiskundige Albert Bartlett van tientallen jaren geleden is nog verbazingwekkend actueel. Hier heb je een man, die middels een simpele exponentiële formule, de werkelijkheid heel accuraat beschrijft zonder het op te poetsen met mooie (loze) beloften. Ik had het liever niet gezien, jij hebt nu nog de keus:

Klik hier voor de blauwe pil. Hier voor de rode.

Mijn vrije vertaling: wij, mensen, zijn goed in ‘vertrouwen hebben’, slecht in ‘wiskunde’ en lange termijn-voorspellingen. Uiteindelijk lost moeder Natuur het gelukkig allemaal weer netjes op. Met of zonder ons.

Dank u, Chantal Caes van Welingelichtekringen, voor de fijne nieuwtjes van afgelopen week.

Dank u voor dit fijne gevoel van dankbaarheid. Ik heb het heel druk gehad, werd geveld door een buikgriepje en had geen tijd om zelf het nieuws uit te pluizen. Behalve dankbaar, voel ik me na een griepje ook weer eens goed uitgeslapen. Misschien wel door het lezen van een van uw artikeltjes. Dat gaf me weer vertrouwen in de kracht van de droom. Ik heb vannacht gedroomd dat een Engel mij beloofde dat ik geen nachtmerries meer zou hebben, en werd fris wakker. De helende kracht van dromen is nu blijkbaar wetenschappelijk aangetoond. Fijn. Verder realiseer ik me inderdaad dat ik gelukkiger was en rustiger sliep toen ik de overwegend nare actualiteiten niet volgde en vooral surffilmpjes op Youtube keek. Ik ben van plan binnenkort weer op ‘slecht nieuws’-dieet te gaan.

Ik kijk uit naar uw volgende artikelen! Dank u!

Hartelijke groet,

Marcelino

‘Wist je dat black-outs vaak ontstaan als je een andere kamer betreedt? Dit schijnt een universeel verschijnsel te zijn en Gabriel Radvansky, hoogleraar psychologie aan de Universiteit van Notre Dame in Indiana, heeft ontdekt waarom dat zo is.’ Wil je ook weten waarom dat zo is? Lees het hier.

Gek zijn is zo gek nog niet
Het is altijd bijzonder wanneer iemand in rake en oprechte woorden een moeilijke, eenzame situatie kan beschrijven. Een situatie zoals het leven met een psychische stoornis. De voorganger dient als voorbeeld voor mensen die met hetzelfde probleem kampen. Hij wijst een weg uit de misére. Daarnaast leert hij de leek hoe het is om in zo’n situatie te leven. Niet onbelangrijk, want zonder uitzondering heeft de leek familieleden, vrienden en kennissen in die situatie. De waarheid is namelijk dat ongeveer een op de vijf mensen last heeft van een mentale stoornis, en daardoor ook nog eens depressief wordt.

Als het gaat om mentale stoornissen is dat een verborgen leed dat onnodig mensen breekt en zelfs doodt. Niemand wil ermee te koop lopen, maar door de ‘waanzin’ verborgen te houden doorbreekt dat het onbegrip (en de isolatie) geenszins. Er komt vaak alleen maar meer druk op de ketel.

Gelukkig zijn er altijd dappere mensen die in de gelegenheid zijn de vicieuze cirkel te doorbreken. Mensen die het kunnen verwoorden. Zie hieronder de publieke coming out van een intelligente, goed functionerende jongen met anorexia. Een van de meest voorkomende mentale stoornissen. Hij is door een hel gegaan totdat hij op een gegeven moment gewoon eerlijk aan zichzelf en de wereld toegaf: ‘Ik ben gewoon gek.’ Hij pleit ervoor dat mensen er eerlijk voor uit komen als ze dat ook zijn. De hele ‘ik ben echt niet gek’-cultuur maakt, volgens hem, veel te veel mensen doodongelukkig. In veel gevallen onnodig.

Aan het woord is JT Eberhard:

P.s. 1. Er zullen vast mensen die tegen JT’s gebruik van het woord gek zijn ‘omdat het zo’n stempel drukt’. Hij doet het juist bewust om die connotatie te verzwakken. Veel mensen vinden ook het woord ‘stoornis’ beperkend. Je zadelt iemand op met een levenslange ziekte. Het gevaar bestaat dat dit label werkt als een self-fulfilling prophecy waardoor iemand zich naar zijn diagnose gaat gedragen. Ik snap dit bezwaar, het is reëel, maar de andere kant is er ook: veel mensen overschatten hun invloed op bepaalde hersenprocessen en worden depressief omdat ze maar niet ‘normaal’ worden. Helaas kun je door positief denken en anders denken niet alle onbalans in je hersenen recht denken. Er zitten grenzen aan anders leren denken.

P.s. 2. Er is aan de meeste psychische stoornissen heel goed iets te doen, maar onze schaamte- en ontkennings-cultuur op dit gebied maakt het lastig. In het beste geval gaat het om een mentale stoornis die weinig last veroorzaakt, in het slechtste geval maakt het dat iemand zelfmoord als de enige uitweg ziet. Ook de voor de hand liggende weerstand tegen medicijnen is iets wat JT probeert te doorbreken. Bijna niemand wil onnodig medicijnen slikken, maar in sommige gevallen is het een stuk beter dan het eindeloze gevecht tegen een probleem dat zich niet weg laat denken of praten.

Conflicten zijn soms broodnodig om uit te praten wat je stoort aan je partner. Ga je die uit de weg, dan zal dat jullie vertrouwen in elkaar en de intimiteit niet ten goede komen. Ruziemaken met je hartendief is prima, als je het maar goed doet. Dit onderzoek bevestigt het maar weer eens. Sommige veelplegers hebben een prima relatie. Dat komt omdat zij met hun woorden en gedrag de ander niet nodeloos kwetsen en weinig schade achterlaten.

Als jullie ruzies een gewoonte zijn geworden en dusdanig toenemen in hevigheid dat jullie niet meer naar elkaar luisteren en daarna telkens met een onbevredigend gevoel moeten afdruipen, dan voorspelt dat weinig goeds. Helemaal als daar (verbaal) geweld bij komt kijken. Er is een goede kans dat deze vermoeiende ruziespiraal jullie uit elkaar zal drijven. Maar dat hoeft niet.

Er zijn relaties die gewoonweg lastig zijn, en die je niet zomaar van ‘binnenuit’ kunt repareren. Bijvoorbeeld omdat een van beide serieuze psychologische problemen heeft, of lijdt aan een alcohol- of drugsverslaving. Dan is er serieuze hulp nodig. Maar als je in een enigszins gelijkwaardige relatie zit dan kun je veel baat hebben door je aan deze communicatieregels te houden:

In het kort:
1. Vraag je af wat de achterliggende boodschap van zowel jijzelf als je partner is? Het zal vast over iets anders gaan dan het dopje dat niet op de tandpastatube zit. Bijvoorbeeld, dat je vind dat de ander maling lijkt te hebben aan dingen die voor jou belangrijk zijn en daar te weinig rekening mee houdt. Het kan daarbij goed zijn te beseffen dat de ander zich door hoe jij dit soort kwesties te berde brengt juist bemoederd en gecontroleerd voelt. Al je dat weet van elkaar dan kun je elkaar daarin tegemoet komen.

2. Breng je kritiek of boodschap op een behapbare manier. Door er nodeloos scheldwoorden, oude koeien, bedreigingen, veroordelingen for life en andere debatteertrucs aan toe te voegen saboteer je elke kans op een vrolijke uitkomst. Ook een eindeloze preek waarbij je alles erbij haalt wat er zijdelings mee te maken, maak je het voor je partner lastig: op welk deel van de boodschap moet deze reageren? Zal je net zien dat partnerlief precies ingaat op dat wat er helemaal niet toe doet: ‘Hoe kan ik nou naar bier hebben gestonken, ik had een flesje martini op.’ Grootste valkuil is om de achterliggende boodschap of wens te negeren omdat je gewoon je gelijk wilt halen.

3. Wees niet bang je eigen aandeel in de escalatie toe te geven. Die is er vast ook. Mensen die oprecht ‘sorry’ durven zeggen hebben betere relaties.

Meer lezen?
Dossier der Goede Relaties
Communiceren kun je leren

In de categorie ‘illusies’: creatief geschminkt.

Bedankt voor de link mam!

Instinctief voelen we dat een samenleving waar de kloof tussen rijk en arm groot is niet op het juiste spoor zit. Richard Wilkinson heeft de rauwe data verzamelt om te zien hoe de grootte van deze kloof zich in een samenleving uitspeelt. Hij heeft verschillende samenlevingen met elkaar vergeleken en naar het effect daarvan gekeken op gezondheid, tevredenheid, levensduur en een algemeen gevoel van vertrouwen. De conclusie is ondubbelzinnig: hoe groter de inkomensverschillen, hoe zieker de maatschappij.

Deze fantastische visuele illusies van stoepkrijt-kunstenaars Julian Beever en Kurt Wenner wil ik jullie niet onthouden.

Hier meer.

Staar 10 seconden naar haar rode neus, kijk daarna naar een witte achtergrond terwijl je snel met je ogen knippert.

In therapie komen vaak mensen die niet weten welke stap ze moeten zetten, of ze weten het wel maar durven het niet. Als je eenmaal het gevoel hebt vast te zijn gelopen, en je weegt en wikt elke beslissing en actie die je moet maken dan kom je op een gegeven moment in de knoop. Je probeert je een weg uit het mentale moeras te denken, maar elke gedachte wordt gevolgd door een tegengedachte, en nog één, en nog één. Uiteindelijk kom je weer bij dezelfde gedachten uit. Het is levensangst (of beslissingsangst) die deze mentale draaimolen draaiende en in het gareel houdt en zorgt dat je geen beslissingen maakt. Ooit was je misschien een doener, nu ben je een denker, of eigenlijk, een piekeraar.

Het leven kent geen garanties. De resultaten van alles wat je doet en beslist (wel of niet sms-en, naar een feestje gaan of solliciteren) laten zich niet voorspellen. Het leven reageert soms chaotisch, willekeurig en cru op je goedbedoelde pogingen, maar je hebt er wel invloed op. Proberen van tevoren garanties af te dwingen alvorens iets te ondernemen is je leven in de wacht zetten. Het lijkt veilig, maar ondertussen bouw je angst op voor het leven buiten de wachtkamer. De buitenwereld lijkt steeds bozer, dreigender en gevaarlijker. Fantaseren over ‘wat er misschien ooit hopelijk zou kunnen gebeuren’ wordt belangrijker dan echt leven en iets te leren van fouten (en er op een gegeven moment een beetje lol in leren krijgen).

En daar zit de crux: iemand die bang is om fouten te maken, stopt met leven. Als je nieuwsgierigheid of frustratie net even groter is dan je levensangst dan onderneem je actie en probeer je iets (zelfs als je onderwijl in je broek pist).

Video – Motivational – Life=Risk – 1.18 from Team IWowWe on Vimeo.