Weblog van psycholoog Marcelino Lopez

Ik heb al vaker ietwat negatief over positief denken geschreven. Hier en hier. Als je er oppervlakkig over nadenkt, lijkt de positieve denk-beweging, aangestuurd door boeken als The Secret, vooral … eh, positief. Wat kan er mis zijn met positief denken? Iedereen, maar dan ook iedereen, heeft baat bij een positieve kijk op de zaak: eentje die mogelijkheden en kansen niet over het hoofd ziet en hoop geeft op een (nog) beter leven. Wie zou het daarmee niet eens zijn?

Positiviteit zonder een beetje realiteitszin echter maakt ongelukkig, manisch en – durf ik het echt te zeggen? – onnozel! Ik ken inmiddels genoeg mensen die denken dat alle tegenspoed die je in het leven tegenkomt een diepere negatieve levenshouding van jezelf vertegenwoordigt. Sommigen gaan hier heel ver in: zelfs kanker, oplichting, botbreuken, kapotte auto’s en natuurrampen zijn enkele van de tragedies die je volgens hen stiekem op jezelf hebt afgeroepen. Op z’n minst probeert het universum jou persoonlijk een lesje te leren, want het universum is liefdevol, maar ook rechtvaardig. Je krijgt precies wat je verdient (lees; denkt). Geloof je het niet?

Jawel, de positivo’s (die er hun dure biologische zuurdedembrood mee verdienen en dat dan weer als het onomstotelijke bewijs van de waarheid van hun boodschap verkopen) zijn goede hersenwassers en geven de posiviteitsbeweging een bijna goddelijk tintje. Ze noemen het de Law of attraction. Om jou te overtuigen halen ze er ingewikkelde wetenschap (Vaak Einstein en kwamtummechanica uit de context), prettig klinkende woorden (trilling, universum, energie, liefde) en onnavolgbare anekdotes en succesverhalen bij. Moeilijk om daar ongevoelig voor te zijn. Ziehier de introductie van het gruwelijk positieve boek ‘Vraag en het word je gegeven‘ van Esther Hicks.

“Dit is het universum van trilling. Einstein zei ooit: “Niets gebeurt totdat iets beweegt”. Alles trilt met een specifieke frequentie. Kwantumdeeltjes vibreren zó snel dat het spot met de wereld van begin en einde. De hoogste/snelste energie wordt Bron-energie genoemd. Wij en alles komen van deze vibratie om daarna te gaan naar de wereld van dingen, lichamen, gedachten en ego”s. Met het achterlaten van de Bron-energie, aanvaardden wij onze hele wereld van problemen, ziekten, tekorten en angsten.
Centraal in dit boek staat de gedachte dat het oneindige en overvloedige Universum vooral luistert naar de emotionele lading van onze geheime of uitgesproken wensen. Luisterend naar de vibratie van onze emotie kan het Universum niet anders dan het gevraagde schenken, mits wij die stroom niet hinderen. En hoe je die stroom kunt toelaten, wordt met tal van voorbeelden en oefeningen duidelijk gemaakt.”

Werkt het echt zo? Als je maar genoeg in positieve transcendentale visualisaties gelooft en de obstakels wegdenkt?

Neen! Sorry dat ik het slechte nieuws moet brengen. Mooie woorden does not a reality make.

Dit is geen positief denken, dit is een allergie ontwikkelen tegen werkelijkheid. Misschien is het tijdelijk een prettige bubbel om in te leven, maar des te pijnlijker en eenzamer wordt het als de bubbel barst. Iets wat zonder uitzondering gaat gebeuren. Je kunt beter een beetje voorbereid zijn: het leven is een ‘strijd’ die we niet gaan winnen. Vergankelijkheid, dood, ziekte, tegenslag en onrecht zijn in meer of mindere mate onafwendbaar. Ik heb meer met Boeddha dan Rhonda Byrne. Leren genieten van de kleine dagelijkse dingen in het leven is een veel krachtiger medicijn dan ‘positief denken tegen beter weten in’.

Hieronder de symptomen van teveel, te hard positief denken:

- Schuldgevoelens en depressies nemen toe omdat de nare dingen in jouw leven nog steeds gebeuren. Het is niet alleen klote dat het jou overkomt, je hebt het nu ook nog eens helemaal aan jezelf te denken, eh .. danken. Onderzoek laat zien dat veel mensen ongelukkiger worden naarmate ze fanatieker ‘positief’ denken.

- Vrienden kunnen je gaan mijden omdat ze weerstand ontwikkelen tegen jouw altijd vrolijke, positieve kijk op de zaak. Soms willen mensen zich gewoon even ouderwets rot voelen. Als je maar lang genoeg minder gelukkige en gezegende vrienden lastig valt met goedbedoelde, maar nietszeggende wijsheden als ‘je zal het vast nodig hebben om van te leren;’ ‘het universum doet dit alleen maar om jou te helpen’ en echt gehoord: ‘ Peter moest overlijden, het was gewoon z’n tijd.’

- Een obsessieve focus op de upside kan het verwerken van nare verliezen en schokkende gebeurtenissen juist vertragen. Pijn en verdriet werken net als jodium op een open wond ontsmettend en genezend. Echte momenten van ongedwongen geluk en plezier dienen zich gelukkig meestal vanzelf weer aan (als je niet te hard bezig bent die te visualiseren).

-Je kunt jezelf in de nesten werken als je doemscenario’s negeert. Sommige negatieve gedachten en gevoelens helpen jou actie te ondernemen. Je hebt ze af en toe nodig. De echte positivo’s lopen, verblind door hun positief gekleurde roes, soms regelrecht het hol van de leeuw in. Of zoals Chantal Caes zegt: “Ze overschatten hun kennis en kunde, middelen, prestaties en de te verwachten winsten. De mogelijke gevolgen onderschatten ze dan weer. We zien zelfs de gevolgen van te weinig negatief denken in de politiek: de EU moet manische landen redden die dachten dat de deurwaarder nooit bij hen op de stoep zou staan.”

-Door negatieve gedachten als onnodig, ongewenst of gevaarlijk te zien leer je er niet van, en houd je ze eerder in stand. Jaloezie, onzekerheid, twijfels en angsten hebben je allemaal een verhaal te vertellen, maar door ze te veroordelen als de ‘veroorzakers’ van jouw huidige miserabele werkelijkheid waar je vanaf moet, word je gestimuleerd de echte les ervan te ontkennen.

-Negatieve gedachten koppelen aan negatieve gebeurtenissen, en positieve gedachten aan dito gebuertenissen is – hoe zeg ik dit mild? -een beetje psychotisch. Denken dat je vader is verongelukt omdat jij toevallig de week daarvoor hatelijke gedachten over hem hebt gehad is een trieste zaak (echt gebeurd). Andersom, denken dat jij een leuke partner hebt ontmoet omdat je die bij het universum hebt besteld is wel… een ontkenning van meer plausibele oorzaken. Bijvoorbeeld: dat jij best een leuk mens bent.

-Geloof in niet-falsifieerbare zaken houd je onwetend en maakt dat je niet daadwerkelijk stappen zet naar een beter leven. Geloven dat positief denken een antwoord op alles is, is een geloof dat niet te ontkennen valt. Ook als het niet lukt. Want, zo zeggen de beroepspositivo’s, dan ligt dat aan jezelf: je denkt dat je positief bent, maar diep van binnen is dat gewoon niet zo. Je miserabele werkelijkheid is daarvan het bewijs. Elk succesje kun je wijten aan je positieve gedachten, elke tegenslag aan een gebrek ervan. Bam, het is een theorie die niet stuk van. Dat is een cirkelredenering die we kennen van gelovers in de bijbel. God bestaat omdat het in de bijbel staat. Waarom zou de bijbel waar zijn? Het is het woord van God. En als je eenmaal gevangen zit in een dergelijke vicieuze cirkel dan denk je misschien dat je nog meer positief moet denken of bidden om een betere wereld te maken.

Uiteraard claimen de positiviteitsgoeroes dat bovenstaande bedenkingen gebaseerd zijn op een verkeerd begrip van waarlijk positief denken. Als je echt positief bent zie je namelijk ook de negatieve kanten van je positieve gedachten niet meer.

Succes, zelfvertrouwen en positieve verandering is in de praktijk meestal een kwestie van ervoor werken, kansen creëren, flexibel zijn, van fouten leren en doorzetten. Het heeft meer te maken met anders doen, dan anders denken. Beetje ontnuchterend, maar wel de meest betrouwbare route naar een nieuwe werkelijkheid.

P.s. Voor het geval het nog niet duidelijk was: dit artikel is geen ontkenning van de kracht van de self-fullfilling prophecy en kwantummechanica. Wel van hun directe connectie. Maar waarom zou je mij geloven?
Hieronder een gesprek met de Hogepriester van de Kwamtumpositiviteit Deepak Chopra in gesprek met een theoretisch fysicus (je weet wel, zo iemand die het onderwerp echt bestudeert en onderzoekt):

Een luie, maar nuttige vertaalactie op Welingelichtekringen.nl van dit artikel op Business insider: waar worden kinderen slimmer (slash niet dommer) van?

1. Muziek maken of bezig zijn met muziek
2. Goed ontbijten
3. Actieve videospelletjes spelen
4. Niet teveel televisiekijken
5. Lekker vrij laten spelen
6. Elke dag lichaamsbeweging
7. Lezen of samen met een ouder lezen
8. Op tijd naar bed
9. Een tweede taal leren
10. Niet teveel snoep
11. De inspanning prijzen en niet de prestatie

Een lang verhaal kort: Mira en Jeroen hebben dikke verkering. Ze wonen in één huis en doen samen zingend de afwas. Ze zijn deel van een gezellig vriendengroepje. De zon komt op, de Albert Heijn verkoopt Mona puddinkjes en Mira en Jeroen hebben verkering. Iedereen gaat daar vanuit. Maar dan gebeurt het ondenkbare: Mira maakt, na drie jaar, een slippertje, wordt verliefd op een ander en maakt het uit. Jeroen staat hierdoor ook nog eens op straat aangezien het huis op Mira’s naam staat. Dit gaat gepaard met veel verdriet aan beide kanten, maar niet verbazingwekkend is vooral Jeroen in zak en as. Hij voelt zich verraden en is woedend. Het is Mira’s keuze geweest, Jeroen is daar het slachtoffer van. Ook de vriendengroep heeft het er moeilijk mee, die zal nooit meer dezelfde zijn.

Conflicten als test voor de vriendschap
We zijn vaak bang voor nare conflictsituaties en vergeten de andere kant van het verhaal. Het zijn namelijk ook cruciale momenten waarbij je je karakter kunt testen en vriendschappen kunt verdiepen. Loyaliteit in vriendgroepen wordt nergens zo getest als wanneer twee vrienden uit de groep uit elkaar gaan of elkaar naar de haren vliegen. Er wordt niet alleen iets van de twee ‘slachtoffers’ gevraagd, maar ook van jou. Soms vraagt dat om een duidelijke keuze: een veroordeling van de een, en kiezen voor de ander. Meestal is dat gelukkig niet nodig. Hieronder een richtlijn plus enkele valkuilen.

De emoties laten bedaren
Een kleine periode om alle emoties te laten bedaren zonder al te drastisch je loyaliteit aan de ene partner en afkeuring jegens de andere partner te verklaren is essentieel. Het verhaal is namelijk ingewikkelder dan het lijkt. Een relatiebreuk is voor veel mensen een schokkende gebeurtenis. En de pijn die het veroorzaakt bij onze dierbaren voelen wij misschien wel fysiek. Zelfs al denken we onpartijdig te zijn, het is niet vreemd om antipathie en vooroordelen te ontwikkelen jegens de partner die het leed in de gedupeerde vriend ‘veroorzaakt’ heeft. Mira in dit geval. Als mensen emotioneel onder druk staan hebben ze de neiging dingen te simplificeren om keuzes te vergemakkelijken (‘Mira is gewoon een trut, ik steun Jeroen’).

De gedupeerde partner heeft tijd nodig om de pijn te verwerken en dingen weer in een enigszins normaal perspectief te zijn. Jij kunt altijd de ene vriend steunen zonder – uit loyaliteit of medeleven – direct de andere partij te veroordelen. Door teveel mee te gaan in de haat jegens de ex-partner doe je niemand, ook jezelf, geen goed. Integendeel, het kan tegen je werken naarmate de band tussen de ex-geliefden enigszins weer normaliseert. ‘Huh, maar jij vond Mira dus altijd al een onbetrouwbaar en manipulatief wijf? Zo erg was ze heus niet hoor.’

Oog krijgen voor de andere kant van het verhaal
Wij zien aan de buitenkant vaak alleen de zichtbare incidenten – Mira gaat vreemd, maakt het uit en zet Jeroen op straat. Mira slecht, Jeroen goed. De werkelijkheid is zonder uitzondering een stuk ingewikkelder. De buitenwereld ziet vaak het topje van de ijsberg. Veel ingesloten relatiepatronen, twijfels en scheefgroei tussen partners zie je niet op het eerste gezicht, maar spelen vaak al jarenlang onderhuids. Zelfs partners weten regelmatig niet eens hoe het precies zit. Ze geven elkaar de schuld zonder oog te hebben voor hun eigen aandeel in de escalaties of problemen. Ook zij simplificeren de zaak om makkelijker te kunnen kiezen. Dat is een natuurlijke overlevingsstrategie. Een relatie hebben doe je met zijn tweeën, de crisis die daar uit kan volgen ook. Als jij voornamelijk het verhaal van de ene partner kent, is ook jouw visie op de zaak gekleurd. De andere kant van het verhaal is waarschijnlijk minstens zo overtuigend.

Vraag advies aan een buitenstaander
We willen over het algemeen het juiste doen. Mogelijk voelen we ons emotioneel bij beide vrienden betrokken en in veel situaties is het niet duidelijk hoe de vork in elkaar steekt. Als je hierdoor zelf in verwarring bent, doe je er goed aan de situatie te bespreken met een (wijze) onafhankelijke derde. Een vriend of deskundige die niet persoonlijk betrokken is bij de situatie en daardoor onpartijdig een oordeel kan geven. Het helpt je om tijdelijk door de niet-emotionele bril van een ander te kijken.

Val niet voor emotionele chantage
De kans is groot dat wij meer hebben en delen met een van beide vrienden. Omdat we die langer of beter kennen bijvoorbeeld. Het kan lastig worden wanneer die partner (waar jij het meest mee hebt) jou vraagt een keuze te maken in de vriendschap en de andere partner als het ware te straffen door het contact te verbreken. Dat gebeurt regelmatig. Als jouw band met die andere partner echter sterk genoeg is, en jij diens gedrag verder niet dermate afkeurenswaardig vindt om de band af te breken, dan zie ik geen reden om gehoor te geven aan de wens van je vriend. Deze emotionele chantage valt te verwachten van een gebroken, teleurgestelde ex-partner, maar het is wijs er niet voor te zwichten. Je kunt hem of haar prima steunen zonder partij te kiezen. Misschien ervaart deze dit nu nog als verraad, op den duur snappen en waarderen de meeste vrienden dat.

Je kunt, als dat beter uitkomt of goed voelt, tijdelijk meer energie en tijd investeren in de gedupeerde vriend en de andere vriend hiervan op de hoogte stellen met de heldere verklaring dat dit verder geen afkeuring of veroordeling inhoudt.

Overleven tussen twee vuren
Misschien kun je er niet omheen. Je bent dol van beide vrienden en wilt en kunt niet tussen hen kiezen. Mensen in deze situatie kunnen snel het gevoel krijgen tussen twee vuren te zitten. Dat is niet goed. Wat je in ieder geval moet voorkomen is dat jij een klaagbaak wordt waarin beide partners hun gal over elkaar kunnen spuwen. Ook is het wijs om niet zelf om te roddelen over de niet-aanwezige partner. Het kan heel moeilijk zijn, juist omdat mee roddelen de band juist lijkt te versterken. Vooral de eerste periode waarin de breuk verwerkt moet worden is het nuttig een afspraak te maken dat jij het niet op een veroordelende manier over de afwezige partner zult hebben. Je vrienden mogen best hun verdriet en woede bij je kwijt, maar ga niet zelf schaamteloos mee in de veroordeling en afkeuring die ze over elkaar uiten. Dat je er begrip voor hebt en luistert is belangrijker dan dat je partij kiest. En als je de verhalen over de andere ex-partner ongemakkelijk vind, dan moet je dat zeggen.

De neiging om te bemiddelen beperken
Vaak is het niet om aan te zien hoe twee mensen die ooit lief en leed deelden elkaar nu het licht in de ogen niet gunnen. De natuurlijke neiging van veel vrienden is om tussen hen te bemiddelen. Misschien heb jij er een talent voor om mensen weer dichter bij elkaar te brengen, maar probeer niet krampachtig een ‘wees eens lief tegen elkaar’-atmosfeer te creëren. Dat is iets tussen hen. De ex-partners hebben het recht om hun verlies op hun eigen manier te verwerken en hebben er niks aan opgezadeld te worden met schuldgevoel omdat ze niet leuk meedoen met jouw goedbedoelde pogingen. Mensen vergeven het elkaar als zij die behoefte voelen, niet omdat jij denkt dat het het beste is. Het is goed om in ieder geval tijdelijk te accepteren dat jullie vriendenkring mogelijk voor altijd veranderd is. Er zal vanzelf een nieuwe balans en rolverdeling ontstaan. Geduld is een schone zaak. Door zelf niet al te veroordelend te zijn en luchtig met de spanning tussen anderen om te gaan, help je de zaak meer te ontdooien dan wanneer je je verlaat tot meer geforceerde scenario’s.

Wanneer verbreek je de vriendschap met de ‘slechte’ ex-partner?
Wij zijn allemaal mensen en maken, vooral als het op liefde aankomt, missers. Deze missers kunnen de andere partij veel pijn doen. De meeste van ons bedoelen het echt niet verkeerd, we zijn gewoon onhandig, of kennen onszelf nog niet goed genoeg. Gelukkig leren we onze fouten. Zelden doen we dingen die zo afkeurenswaardig zijn dat een vriendschap daardoor officieel verbroken zou moeten worden. Meestal krijgen we ook wel een kans om het goed te maken. Er zijn echter mensen, daar komen we mettertijd achter, die gewoon echt naar zijn. Vaak egoïstische mensen met weinig inlevingsvermogen. Mensen die niet de intentie hebben om aan het geluk of welzijn van anderen te denken. Mensen die liegen of kwetsen en daar geen oprechte excuses of berouw voor tonen. Welnu, deze mensen wil je niet als vriend hebben. Sommige mensen zijn gewoon fout.

Andere artikelen over vriendschap en liefdesverdiet:
Hoe ben je een goede vriend?
De dood van een vriendschap of een nieuwe start
Oud liefdeszeer: schrijven werkt
Ruziemaken voor liefdespartners

Nu we het er toch over hebben. Is waarheid een democratisch proces en moet je alle ideeën daarover evenveel gewicht geven? Neen, er zijn betere manieren om kaf van koren te scheiden. Kritisch leren denken bijvoorbeeld. Wijlen vrijdenker Terence McKenna legt in opgeklopte, maar klare taal uit wat het probleem is van de huidige tendens om zowel goede als slechte ideeën die met veel kracht worden gepropageerd even serieus te nemen.

Vooral in conservatieve Amerikaanse kringen, maar ook in ons eigen land, hebben veel mensen een verkeerd idee over wetenschap en de beoefenaars ervan. Bijna alle Republikeinse presidentskandidaten lijken een allergie voor zowel wetenschap als werkelijkheid te hebben. Doodeng om te zien. Ze ontkennen de evolutietheorie (omdat het hun geloof in hun Bijbelse Schepper ondermijnt) en doen global warming af als een soort agressief communistische campagne. Hieronder een bijna absurde clip uit de Daily Show waarin republikeins ‘strateeg’ Noelle Nikpoer laat zien hoe… eh… beperkt haar strategie eigenlijk wel niet is. Ze denkt dat de ‘werkelijkheid’ een populariteitswedstrijd waarin de meeste stemmen gelden. Alsof de waarheid een kwestie van neuzen tellen is. Meest bizarre moment is wanneer ze uitlegt waarom ze wetenschappers vooral wantrouwt: ‘Omdat zij alleen kritiek serieus nemen van andere wetenschappers.’ De ironische reporter doet alsof ie aan haar kant staat en zegt: ‘Dat is net zoiets als: waarom mogen alleen chirurgen operaties uitvoeren en aan andere chirurgen om advies vragen. Dat slaat toch nergens op?’ ‘Precies, dat slaat nergens op,’ aldus ons leeghoofd.

Volgens psychologieprofessor Sian L. Beilock van de universiteit van Chicago hebben evenveel mensen last van dyslexie als wiskunde-angst. Huh, wiskunde-angst? Je hebt toch gewoon een wiskundeknobbel of niet? Volgens onderzoekers als Beilock heeft de emotionele stressreactie die wiskunde-gerelateerde gedachten oproept een negatief effect op het begrijpen ervan. Angst zorgt ervoor dat bepaalde gebieden in de hersenen, die belangrijk zijn voor het oplossen van abstracte sommetjes, niet goed worden bereikt. Meditatie of andere manieren om emoties beter onder controle te krijgen kunnen een positief effect hebben op je wiskundige capaciteiten. Laat het je dus niet weerhouden een technische of bèta-opleiding te kiezen als je gaat zweten bij de aanblik van een ingewikkelde formule. Doe eerst een cursusje meditatie of yoga.

Lees hier een interessant artikeltje.

Nadat je een maand of negen met een dikke buik hebt rondgehobbeld, een kind uit je lichaam hebt geperst en met chronisch slaapgebrek drie maanden met een lurkende baby op de bank hebt gezeten, moet je toch echt weer aan de slag. Maar hoe combineer een carrière met een kind?

Een vriendin schreef er een praktisch boek over, een survivalgids bij het zoeken naar evenwicht tussen werk en kind. Het Handboek voor de werkende moeder is een geestige steun in de rug voor moeders (en stiekem ook voor vaders) die zoeken naar evenwicht tussen werk en kind. Zo lastig als het is haar achternaam uit te spreken, zo makkelijk leest het boek.

Elvan putte rijkelijk uit haar eigen ervaring, maar sprak ook met andere moeders, een psycholoog – wie zou het zijn? – en vertelt met veel humor over mamadagen, het ritueel affakkelen van positiekleding en hét product voor de werkende moeder: de badjas. Maar bovenal staat dit boek bomvol met praktische tip, onder andere over:

* wat je moet regelen als je weet dat je zwanger bent
* je rechten als zwangere vrouw of moeder op je werk
* solliciteren na je bevalling
* het organiseren van je baan, het huishouden en je sociale leven

Het resultaat is een vermakelijke, herkenbare en onmisbare survivalgids voor iedere werkende moeder.

Elvan Bayraktaroğlu is financieel journalist en moeder van een dochter. Voor viva.nl en Viva Mama schreef ze veelgelezen columns over haar beslommeringen als werkende moeder.

Op Welingelichtekringen.nl staat een lijstje dont’s die een kind kunnen verpesten. Kinderen opvoeden is lastig. Zelfs de meest goedbedoelende, lieve ouders kunnen zich in hun wanhoop tot dit soort geestelijk (en lichamelijk) misbruik verlagen. Hier, in willekeurige volgorde, de valkuilen uit het artikel:

- Dreigen je kind te verlaten in de trant van: ‘Als je nog keer zo tegen mama doet, laat ik je hier alleen achter.’ Voor een kind is weinig ergers te bedenken dan dat ze in de steek worden gelaten in een wereld die ze nog niet goed genoeg begrijpen. Een basisgevoel van vertrouwen in de wereld is essentieel om gelukkig te worden en die begint bij je ouders. Daar dien je niet aan te sleutelen.

- Liegen (zelfs uit bestwil) tegen je kind is een goeie manier om je kinds kijk op het leven te verzwakken. We hebben allemaal behoefte de werkelijkheid en derhalve die van onze opvoeders te begrijpen en te kunnen vertrouwen. Anders raak je vervreemd en verward en valt de bodem uit je bestaan. Sommige gebeurtenissen zijn pijnlijk (Pip het konijn is overleden) en begrijpelijkerwijs willen ouders hun kinderen hiertegen beschermen, maar erachter komen dat je ouders niet te vertrouwen zijn is pijnlijker. Wie kun je dan nog vertrouwen?

- Het ontkennen of verdraaien van de belevingswereld van je kind is ook een goede manier om die van zichzelf te vervreemden en zijn eigen gevoelens te laten wantrouwen. ‘Nee, je bent helemaal niet bang, je bent een grote jongen en je stelt je aan.’

- Het systematisch onderdrukken en zonder meer afstraffen van ongewenste gevoelens als boosheid, frustraties en angst helpt een kind niet zichzelf te begrijpen of er beter mee om te gaan. Al die gevoelens zijn natuurlijk en een kind kan leren er constructiever mee om te gaan in plaats van ze te onderdrukken. In plaats van gooien met zijn spulletjes kun je hem uitleggen dat ie even een rondje loopt en tot tien moet tellen. Dat is gezonder dan op den duur een angstig, geremd, ingehouden tijdbommetje te worden.

- Uitzinnig boos worden – vooral hysterisch uitflippen – maakt je kind onnodig bang, onzeker en vergroot de kans op stiekem en achterbaks gedrag. In plaats van over-emotioneel reageren kun je beter bepaalde regels met passende, verklaarbare straffen hanteren waar je je op kunt beroepen. Dat is voor iedereen prettiger, niet in de laatste plaats voor jezelf.

- Je eigen fouten negeren en niet verklaren. Kinderen leren door te imiteren. Vooral hun opvoeders zijn hierbij het belangrijkste voorbeeld. Ook wat betreft het gedrag dat de ouders in hun kinderen zouden afkeuren. Als wat je zegt niet overeenkomt met je gedrag dan geef je simpelweg een slecht voorbeeld. Roken, drinken, drugs, roddelen, niet sporten, vloeken enzovoorts. ‘Ik rook en scheldt, maar ik ben dan ook volwassen en jij niet.’ Rokende ouders krijgen twee keer zo vaak rokende kinderen.
Kun je bepaalde schadelijke gewoonten niet laten? Dan kun je daar het best helemaal eerlijk over zijn en verklaren waarom je doet wat je doet en waarom je liever niet wilt dat je kind het doet.

- Een ongezonde en luie levenstijl, een liefde voor junkfood en andere troep is besmettelijk. Heb je kinderen? Doe maar gewoon niet.

- Een rigide ‘one size fits all’-opvoedingsstijl hanteren. Opvoeden is niet hetzelfde als het runnen van een Mac Donalds-filiaal waar iedereen zich hetzelfde moet gedragen en kleden. Sommige regels kunnen ‘universeel’ zijn (‘We eten om zes, iedereen helpt afwassen’), maar ieder kind is anders en heeft een eigen gebruiksaanwijzing, unieke behoeften, een eigen ritme en tempo.

- Een andere valkuil: denken dat wat voor jou (of je eerste kind) heeft gewerkt ook voor je (tweede) kind werkt. Jouw (tweede kind) heeft misschien baat bij een andere opvoedingsstijl. Misschien had jij of je eerste kind baat bij heel duidelijke regels en grenzen, iemand anders bloeit juist op met meer vrijheid en keuzemogelijkheden. Iedereen is anders en net zoals je kind van jou leert, geldt ook dat jij van je kind moet leren.

- Je kinderen zijn niet ‘jij’ en hoeven dat ook niet te worden. Omdat jij graag sport, debatteert, intellectueel doet of bepaalde specifieke levensprincipes hanteert, betekent niet dat je kind daar helemaal mee hoeven te gaan. Een zekere mate van vrijheid zorgt ervoor dat je kind zich vrijelijk en gelukkig kan ontwikkelen naar zijn eigen potentieel. Als je tenminste wilt dat je kind gelukkig wordt.

- Denken dat je de beste vriend bent van je kind in plaats van vader of moeder. Dit lijkt een goede strategie om een nauwe, goede band met je kind te houden maar het kan schadelijk zijn. Kinderen hebben behoefte aan een bepaalde mate van autoriteit en leiderschap. Sinds de invloed van de vrije jaren zestig zijn ouders veel minder autoritaire figuren dan vroeger, maar hoewel gelijkwaardigheid mooi is, zijn duidelijke grenzen en een bepaalde bemoeienis met destructief gedrag dat ook. Vooral op het gebied van drank, drugs en asociaal gedrag. Aan de andere kant…

- Overbescherming werkt averechts. Sommige ouders gedragen zich – uit liefde voor hun kind of hun eigen principes – als kleine dictators. Een uitspraak waar de Iraanse dichter Kahlil Gibran bekend om is: ‘Je kinderen zijn niet van jou.’ En zo is het. Als opvoeder heb je een heel belangrijke taak, als dat met toewijding, liefde en zorg gebeurt is dat het mooiste wat je een kind kunt geven, maar je kinderen bepalen uiteindelijk zelf wat ze wel en niet van hun leven willen maken. Als je wilt dat jij daar deel van uitmaakt dan is ‘vrijheid en ruimte’ een groot cadeau voor ze.

Meer lees je in het oorspronkelijke artikel op de website van the Atlantic.

Knuz is ook dit jaar weer genomineerd voor de verkiezing van Website van het Jaar. Er zijn helaas nog wat te weinig stemmen binnengekomen hoor ik zojuist van de webmaster, zodat Knuz nog niet meedingt naar de prijzen. Vandaar deze oproep van het hardwerkende Knuz-team:

Zou je op ons willen stemmen?
En belangrijker nog, zou je zo positief mogelijk (als je natuurlijk positief bent over onze service) willen stemmen? Alleen met een voldoende aantal positieve beoordelingen maken we kans om mee te doen met de uiteindelijke prijsuitreiking.

Je kunt je stem uitbrengen via deze link.

Alvast erg bedankt! We hopen op je bijdrage!

Met vriendelijke groet,

Het Knuz-team

Lievebeste veelstebescheiden single vrienden,

Voor een aflevering van het sympathieke, respectvolle tv-programma Café de Liefde zijn de makers op zoek naar mensen die zich in hun ‘zoektocht naar een maatje’ willen laten volgen. Het is de laatste aflevering van het seizoen (december 2011) en hierin staat de rol van internet in het leven van de moderne single centraal. Lijkt het je wat en wil je meer weten? Laat je horen. Wie weet wat het je brengt.

Mail naar Mady Siahaya: M.Siahaya@vpro.nl of bel 035-6712263