Weblog van psycholoog Marcelino Lopez

Niet zo verassend: het blijkt dat we mensen van ons eigen ras over het algemeen makkelijker kunnen onderscheiden dan die van andere rassen. We zien bij eerstgenoemde veel sneller de specifieke details en unieke karakteristieken. Ik vind Aziaten bijvoorbeeld meer op elkaar lijken dan blanken. Andersom vinden de meeste Aziaten blanken ook sneller één pot witte verf. Hoe kan dat? Raad maar of lees dit artikel.

Hint: ik vind katten ook meer op elkaar lijken dan hondjes. Ik pas regelmatig op twee hondjes.

.

“Het Finse bedrijf Valkee heeft een nieuwe methode ontwikkeld om seizoensgebonden depressies te behandelen. Tot nu toe kon je tijdens de donkere dagen een aantal uren onder een speciale lamp gaan zitten, maar licht kan ook worden ontvangen via de oren. Valkee heeft een soort van licht-mp3-speler ontwikkeld: de gebruiker moet 2 draadjes waaruit een bundeling van licht komt in zijn oren doen. Na 8 tot 12 minuten slaat het apparaat vanzelf af, zodat je nooit teveel licht krijgt. Volgens de Finnen heeft 92% van de mensen na 4 weken geen last meer heeft van depressieve klachten.”

Bron: Volkskrant

De oneindig regressieve waarom-vraag: kinderen zijn er steengoed in? Als je er een beetje in meegaat kun je weleens waanzinnig worden. Cabaretier en papa Louis C.K. kan er niet meer tegen.

Er bestaat een groot aantal mensen die vanwege ziekte, ziekte of genetische make-up geen seks kunnen of willen hebben. Uiteraard betekent dat geenszins dat deze mensen partnerloos door het leven willen gaan. Uiteraard staat een verminderde behoefte aan seks niet gelijk aan de behoefte aan intimiteit, kameraadschap en zelfs lichamelijkheid. Voor het aangaan van een liefdesrelatie kan deze handicap serieuze issues met zich meebrengen. Grote kans dat veel potentiële partners een seksloos leven niet zien zitten en verder kijken. Hierom heeft de Amerikaanse Laura Bashier de datingsite 2date4love opgericht. Nadat zij in 1999 een serieuze vorm van baarmoederhalskanker heeft overleefd, kon zij niet meer vrijen zonder pijn te hebben. Seks was geen pretje meer, en mannen daten ook niet. Haar website maakt niet alleen daten voor mensen zoals zijzelf makkelijker, het contact met lotgenoten en gelijkgezinden maakt het leven sowieso fijner.

Bron: Welingelichte kringen

Ik heb nooit zo in Goden geloofd. Tot nu. Als dit geen bewijs is. Skip naar 1:45 en buig voor Aeolus, Bewaarder van de Wind. Als wind- en kitesurfer is dit de enige God waar ik met liefde voor op de knieën ga.

Het placebo-effect ontstaat wanneer een neppil of -behandeling ons sneller laat genezen dan we normaal zouden genezen. De patiënt denkt dat aan de behandeling ligt, in werkelijkheid zijn het diens verwachtingen daarover. Niet de behandeling, maar zijn eigen geest is de actieve ingrediënt. Het placebo-effect is een veel krachtiger fenomeen dan we over het algemeen aannemen, en een stuk interessanter dan veel van de onzinnige verklaringen die sommige kwakzalvers er op na houden om hun successen te duiden.

Het woord placebo komt uit het Latijn en betekent zoiets als ‘ik zal behagen’. Placebo’s sorteren alleen effect wanneer de arts of therapeut de patiënt overtuigt dat het middel effectief is. Het helpt als de behandelaar zelf gelooft in zijn behandeling. Placebo’s verschillen van echte medicijnen die ook werken zonder dat de patiënt er weet van heeft. De mate van effectiviteit van placebo is voor een deel afhankelijk van de klacht of klachtsoort. Hoe meer het ook tussen de oren zit, hoe sterker het effect zal zijn.

Omdat bij alle geneesmiddelen een placebo-effect optreedt moeten ‘echte’ geneesmiddelen dit ‘nep-effect’ significant overstijgen om als ‘werkzaam’ gekenmerkt te worden. Hierom worden nieuwe (niet geteste) medicijnen en behandelingen altijd vergeleken met een controlegroep die een placebo’tje krijgen. Omdat het belangrijkste doel in onderzoek is om te bewijzen dat de behandeling meer is dan placebo moeten onderzoekers zich aan een aantal richtlijnen houden om het placebo-effect uit te sluiten. Alleen gerandomiseerd en dubbelblind onderzoek voldoet aan deze eis. Het is cruciaal dat de behandelaar die het middel voorschrijft, de onderzoeker die het effect beoordeelt en de patiënt zelf niet mogen weten wie wat heeft gehad. Onderzoek laat zien dat alle betrokkenen hun eigen verwachtingen over het middel onbewust aan de patiënt kunnen overdragen, of het oordeel over de toestand van de patiënt na de behandeling kunnen beïnvloeden. De echte en nepbehandeling moeten tijdens de testperiode door niemand kunnen worden onderscheiden.

Omdat elk medicijn wordt vergeleken met een placebo wemelt de onderzoeksliteratuur van interessante onderzoeken naar het placebo-effect. Ook zijn er veel onderzoeken gedaan waarin twee of meer placebo’s met elkaar worden vergeleken. Hierom weten we er veel van. Er is veel winst te behalen als artsen zich meer in het placebo-effect zouden bekwamen. Door met verwachtingen en context te spelen kan het placebo-effect worden versterkt:

- Zo weten we bijvoorbeeld dat rode neppillen beter werken tegen pijn dan blauwe, nepinjecties krachtiger werken dan een neppillen, vier neppillen de genezing van een blinde darmontsteking significant meer versnellen dan twee en dat wanneer een eerbiedwaardige, grijze professor jou een pijnstiller geeft de kans groot is dat jij minder pijn hebt dan wanneer zijn jonge hulpje jou diezelfde pil zou geven.

- Nieuwe medicatie werkt beter dan oude door de verwachting dat het nieuwe beter is.

Het placebo-effect is alive and kicking, net als dokter Ben Goldacre:

Sensatiekrant de Telegraaf kopt vandaag dreigend ‘Depressief door Facebook’. Het bericht eronder is ook niet voor de poes: “Overmatig gebruik van Facebook kan iemands geestelijke gezondheid schaden. Paranoia, depressie, wanen, agressiviteit, alcoholisme en antisociaal gedrag komen vaker voor onder jongvolwassenen die regelmatig op sociale netwerken zitten.”

De auteur doet vermoeden dat veel Facebooken je geestelijk ziek, zwak en misselijk kan maken. Dit lijkt me typisch het voorbeeld van slechte, onnodig paranoia zaaiende journalistiek waarbij oorzaak-gevolg wordt verward met correlatie. De auteur kan wel een cursusje wetenschapsfilosofie gebruiken. Dat er een verband is tussen Facebook-gebruik en geestelijke ‘ongezondheid’ betekent niet dat het eerste het tweede veroorzaakt. Dat blijkt ook zeker niet uit de oorspronkelijke berichten van sociaal psycholoog Larry Rosen. Het is zeer wel mogelijk dat mensen die op een of andere manier niet lekker in hun vel zitten, veel alleen of eenzaam zijn en weinig andere uitlaatkleppen hebben, vaker de neiging hebben om in te loggen op Facebook.

Een iets genuanceerder bericht over Larry’s onderzoek vind je op de website van de L.A. Times. Veel Facebooken zorgt er wel voor dat andere taken en verplichtingen eronder lijden, maar of je er een narcistische psychopaat van wordt als je dat niet al bent?

Als eigen baas heb ik er weinig mee te maken, maar van vrienden weet ik dat ze bestaan: clients from hell. Cliënten, opdrachtgevers en bazen die onmogelijke of ondoorzichtige eisen stellen. De gelijknamige website geeft een mooie bloemlezing met waanzinnige voorbeelden van ‘hoe niet te communiceren’.

Cliënt: ‘Ik wil een banner.’
Werknemer: ‘Okay.’
Client: We willen een klassieke look, maar dan modern.

Cliënt: ‘Ik ben teleurgesteld dat je < ... > niet gedaan hebt.’
Werknemer: ‘Huh, maar je hebt me helemaal niet om < ... > gevraagd.’
Cliënt: Nee, maar ik had verwacht dat je mijn verwachtingen zou overtreffen.

Cliënt: ‘Ja zeg, je zou me inmiddels toch goed genoeg moeten kennen om opdrachten van mij te negeren die ik uiteindelijk toch niet goedkeur.’

Cliënt: ‘We zijn er bijna, kun je alleen het woord ‘skip intro’ vervangen door ‘volgende’.’
Werknemer: ‘Natuurlijk. Grappig, want dat stond er al, totdat jij wilde dat ik het zou veranderen. Had ik het ook een keer bij het rechte eind…’
Client: ‘NEE, JIJ HAD HET MIS. IK HAD HET GOED. BEIDE KEREN.’

Cliënt: ‘En kun je alsjeblieft de video uitprinten en meenemen.’

Bedankt Welingelichtekringen.