Weblog van psycholoog Marcelino Lopez

Voor de website van het mannenblad Esquire beantwoord ik wekelijks een typische mannenvraag over vrouwen. Deze jongeman valt op hele specifieke types…

Vraag: Ik ben een leuke aantrekkelijke vent, maar heb vrijwel nooit een relatie. Niet omdat ik niet gewild ben, maar seksueel gezien val ik alleen op heel specifieke types; stoere vrouwen, met heel kort rood haar en vrouwelijke vormen. De kans dat ik zo’n vrouw waar het verder ook mee klikt is niet groot. Kan ik hierin niet wat volwassener worden?

Antwoord: Lastige vraag, je vraagt me eigenlijk: waarom val ik waar ik op val en kan ik het veranderen? Een echt betrouwbare verklaring heb ik niet, maar aangenomen wordt dat iemand valt op bepaalde types door oude associaties en gewoontes, ontstaan uit de eerste seksuele ervaringen. Het is geen bewuste weloverwogen keuze. In onze vroegste pubertijd, of zelfs eerder, zijn we erg gevoelig en kwetsbaar voor nieuwe ervaringen. De ervaringen met liefde en seks die we in die tijd opslaan kunnen voor een groot gedeelte onze verlangens en wensen in de toekomst bepalen. Bijvoorbeeld: als jij een hele krachtige seksuele ervaring in je ‘gevoelige’ periode met een groenharige bebrilde vrouw met een kunstzinnige achtergrond hebt beleefd dan KAN het zijn – het is absoluut geen wet -dat je daar op een bepaalde manier onbewust naar blijft verlangen. Dat is geen mysterie; zo werkt ons geheugen. Bepaalde triggers – geuren, situaties, liedjes enzovoort – kunnen ons in een keer weer naar terug naar bepaalde situaties van vroeger brengen. En omdat liefde door mensen als een van de krachtigste gevoelens wordt beleefd, is het aannemelijk dat je daar naar blijft verlangen en dat ‘associaties’ van je eerste ervaringen je na jaren nog steeds die heftige gevoelens kunnen terugbezorgen.
De meeste mensen bouwen na hun eerste ervaringen hun seksuele repertoire (in beperkte mate) uit, maar sommige mensen blijven vooral terugverlangen naar dat ene. Is daar iets aan je te doen? Jawel, ik kan je aanraden om te accepteren dat je op bepaalde vrouwen valt – er is niks mis mee – maar wel open blijft staan voor nieuwe ervaringen met andere vrouwen. Door nieuwe seksuele associaties te maken kun je misschien wat flexibeler worden immers. En ach, die therapie is ook geen straf.

Voor de website van het mannenblad Esquire beantwoord ik wekelijks een typische mannenvraag over vrouwen. Deze goedbedoelende meneer raakt in de war van de verwachtingen van zijn lieve, maar complexe vriendin…

Goedbedoelende meneer: Ik lees Esquire, maar nog steeds raak ik in de war van wat er van mij als moderne man wordt verwacht. Neem de tegenstrijdige berichten van mijn vriendin; aan de ene kant moet ik gevoelig zijn, soms in dezelfde situatie juist weer niet, dan weer moet ik meer met mijn uiterlijk bezig zijn, maar vooral niet op een ijdele manier, enzovoort. Hoe meer ik me probeer me aan haar te passen, hoe meer ik verdwaal, hoe meer ze klaagt.

Relatiedokter: Niets zo subjectief als smaak en ik ben zeker geen orakel maar mijn gevoel zegt dat het merendeel van de vrouwen houdt van mannen die een soort praktische doeltreffendheid combineren met sociale vaardigheden, charme en humor; onderscheid kunnen maken tussen origineel en kopie; in sync zijn met eisen en trends van het moderne leven, en daarbij niet vergeten te genieten van al het goede wat het leven te bieden heeft. Mannen die succesvol hun eigen ding doen, maar daarbij wel anderen weten te betrekken – succes dat je niet kunt delen, is immers geen succes. Hier heb je behalve een goed mannelijk instinct, intelligentie en lef voor nodig. En daar is helaas geen passende overdraagbare formule voor. Het klinkt Henk-Jan Smits-achtig, maar het heeft wat weg van de mysterieuze X-factor.
Als dit je allemaal als ruis in de oren klinkt dan… behoor jij helaas niet tot die groep. Ik kan je helaas niet tussen de regels door leren lezen, maar je kunt wel je innerlijk kompas ontwikkelen door jezelf minder aan te trekken van die tegenstrijdige berichten van je vrouw, want één ding weet ik zeker: vrouwen houden niet van voorspelbare en slaafse mennekes. Vrouwen hebben meer dan mannen de behoefte om hun partner te testen. Evolutionaire verklaring: ze moet weten of je haar en haar kroost kunt beschermen. Vandaar die ogenschijnlijk tegenstrijdigheden; ze wil stiekem weten of je sterk in je schoenen staat en haar kan ‘handlen’.

Net als veel mensen kan ik niet goed tegen kritiek. Als verlegen kind hield ik daarom vaak wijselijk mijn mond. Liever niks zeggen, dan iets wat verkeerd zou kunnen vallen. Het ergste wat je kan doen is… iets ‘Natasja Bloemhardt’-achtigs zeggen.

Natasja Bloemhardt – ik mag best wat over d’r schrijven want ze woont ver weg in Rusland en bovendien heet ze eigenlijk anders – was een lief maar onhandig meisje dat bij mij op de basisschool zat en vaak iets zei of vroeg wat ongepast was. Meestal werd ze daarover uitgelachen, maar Natasja was een bikkel. Ze keek de lachers verbaasd en strak aan en wachtte rustig op antwoord. Ik was blij met Natasja Bloemhardt, want soms verwoordde zei mijn eigen vragen. Meestal zei ze echter dwaze dingen als: ‘Hoe kan het dat kaas vetter wordt als je het smelt? Kan ik nou nooit meer tosti’s eten?’ Of: ‘Onze buren zijn Turks en wij gaan deze zaterdag met ze picknicken omdat wij Turken eigenlijk heel normale mensen vinden.’ Sommige uitspraken van haar waren zo onlogisch dat ik ze niet eens onthouden heb.

Ze praatte op haar tiende als een soort ‘volwassene’, maar dan wel uit een ander minder geëvolueerd universum. Niet dat wij – de anderen – zo ver geëvolueerd waren, maar we wisten wel: Natasja, die spoort niet helemaal. Desondanks was ze een soort maatje van me; ik heb altijd een zwak gehad voor excentrieke eenlingen.

Er is echter iets raars gebeurd. Mijn moeder kwam haar moeder tegen in de lokale drogisterij. Ze raakten aan de praat en uiteraard werden de ‘en hoe gaat het nu met jouw kroost?’-vragen uitgewisseld. Het antwoord van moeder Bloemhardt was zacht gezegd verbazingwekkend. Natasja heeft namelijk al jaren een belangrijke functie bij het Russische consulaat en is getrouwd met een hoge lokale pief. Ze spreekt bijna perfect Russisch en wordt regelmatig gevraagd om slimme dingen te zeggen voor Russia Today TV.

Nee toch? Toch niet ‘onze Natasja’. Dat is bijna hetzelfde als dat een van de mensapen uit de Gouden Kooi nu Nova zou presenteren. Na een google-sessie wist ik beter; Natasja, heeft het door hard te werken en (waarschijnlijk veel ‘domme’ vragen te stellen) inderdaad ver geschopt. Zo ver dat de nationale televisie haar om haar mening vraagt. En niet over een kaastosti, maar over ingewikkelde juridische ontwikkelingen van nationaal belang. Iets waar de meeste mensen geen enkele kaas van gegeten hebben. Ik zeker niet.

Met open mond vroeg ik me af hoe deze ‘ommekeer’ heeft kunnen plaatsvinden? Was het omdat Natasja niet bang was voor afwijzing van anderen? En durfde te gaan voor wat zij en niet iemand anders belangrijk vond? Of was ze opeens intelligent geworden nadat ze door de bliksem was getroffen? Ik snapte het echt niet.

Mijn moeder wist het: ‘Tja, wie vraagt krijgt antwoord.’

Ik heb haar diezelfde dag nog een e-mailtje gestuurd.

Voor de website van het mannenblad Esquire beantwoord ik wekelijks een typische mannenvraag over vrouwen. Deze gentleman wist even niet meer hoe het moest…

Gentleman: Omdat ik mezelf als een gentleman zie, ben ik volgens mij veel te beleefd. Vrouwen denken vaak dat ik niet geïnteresseerd ben of saai. Hoe kan ik een vrouw laten zien dat ik echt wel geïnteresseerd ben zonder opdringerig te doen?

Relatiedokter: Jouw ‘probleem’ komt heel vaak voor en is erg normaal. Vooral Nederlandse (geëmancipeerd opgevoede) mannen zijn vaak erg beleefd en weten niet goed hoe ze de volgende stap moeten zetten uit angst afgewezen te worden of opdringerig gevonden te worden. En daar is op zich niks mis mee. Veel vrouwen waarderen dat ook wel. Daarentegen klinkt er in je mail wel een erg beheerste en rationele benadering door als je me vraagt hoe je geïnteresseerd moet overkomen. Om het clichébeeld van een psycholoog maar weer eens te bevestigen: wat denk je zelf? Nou goed, voor deze keer geef ik daarop zelf antwoord: wat denk je van niet al te veel nadenken en gewoon oprechte vragen stellen? Daar begint contact namelijk mee: door geïnteresseerd vragen te stellen en jezelf te openen kun je ook de ander openen. Helaas zul je daarvoor wel af en toe een beetje risico moeten nemen, want als twee mensen allebei voorzichtig blijven dan… gebeurt er niets.

Vroeger werden ze vaak gezien als lastig of onhandelbaar, tegenwoordig is de term ADHD-er treffender als het erom gaat hyperactieve kinderen en adolescenten te beschrijven. ADHD (Attention-Deficit Hyperactivity Disorder) is de afkorting van de Engelse term voor aandachtstoornis met hyperactiviteit. Een neiging die vooral bij kinderen voorkomt. Bij het ouder worden verandert de motorische beweeglijkheid (de H) vaak in een meer innerlijke onrust. ADHD-kids zijn rusteloos, impulsief en kunnen zich moeilijk concentreren. In het dagelijkse leven zijn ze vaak chaotisch, onvoorspelbaar, creatief en niet op tijd. ADHD’ers reageren snel op allerlei prikkels uit hun omgeving. Niet bepaald de droom van de gemiddelde schoolleraar. Tenzij sport en beweging de hoofdbestanddelen van de les vormen.

De meest voorkomende behandeling bestaat uit een combinatie van pillen en het aanleren van nieuwe gewoonten die overzicht en structuur bieden. De pillen (methylfenidaat ) hebben een amfetamine-achtig karakter en bijbehorende bijwerkingen (die in de loop van de tijd vaak afnemen: hartkloppingen, een gejaagd gevoel, misselijkheid, minder eetlust, meer moeite met in- of doorslapen).
Terwijl de gemiddelde persoon een hele avond hard op kan feesten op ADHD-medicijnen, heeft het bij zo’n 80 % van de ADHD’ers juist een rustgevend effect. De mogelijke verklaring achter deze paradoxale werking is dat wanneer je de hersenen van ADHD’ers voldoende intern ‘prikkelt’, zij zich minder met de buitenwereld hoeven te bemoeien. Ze kunnen zich dan beter focussen op ‘saaie’ taken, zoals hun huiswerk. Hoewel pillen gemeengoed zijn omdat er direct effect mee wordt behaald zijn lang niet alle psychiaters en psychologen ervan overtuigd dat dat de juiste weg is. Gelukkig maar. Sommige mensen maken er uiteindelijk hun beroep van. Als het lukt een druk kind zonder medicijnen te laten functioneren dan verdient dat de voorkeur.

Sinds vorige maand hebben we op Relatieklik een tweewekelijkse poll. Daar werd tot onze vreugde erg goed op gereageerd. Onze eerste poll ging over de vraag: wat vind je de belangrijkste factor voor een goede relatie? De resultaten verbaasden ons niet.

Goede en eerlijke communicatie —-53.22% (372 stemmen)
Goede seks en veel passie ———-16.88 % (118 stemmen)
Samen leuke dingen doen ———–16.17% (113 stemmen)
Dezelfde normen en waarden ——-13.73% (96 stemmen)

Totaal: 699 Stemmen

Uit de poll blijkt dat iets meer dan de helft (53,22 %) van de mensen goede communicatie als essentieel ervaart in een relatie. Voor een relatie op de lange duur is dat ook cruciaal. Logisch ook. Het uitwisselen van gedachten en gevoelens zorgt dat je elkaar begrijpt en dat een relatie in balans blijft en zichzelf kan herstellen na een crisis of ruzie. Passie en seks komen met 16,88 % op de tweede plaats. Deze tot de verbeelding sprekende (eerste) stap in liefdesrelaties willen veel mensen zo lang mogelijk vasthouden. De relatie kan wel onder druk komen te staan als het vuur bij deze passionele mensen wat minder gaat laaien naar verloop van tijd. Samen leuke dingen doen staat met 16,17 % op de derde plaats: meer praktische mensen die lol hebben in het leven willen de leuke dingen en activiteiten des levens gewoon met iemand samen kunnen doen. Tot slot is er een groepje mensen (13,73 %) die hun normen, waarden en principes hoog in het vaandel dragen. De voorwaarde voor een relatie is dat ze deze kunnen delen met een toekomstige partner.

Als je nog ideeën hebt voor een nieuwe poll, dan horen we het graag. En als je wilt stemmen op de huidige poll – waar acht je de kans het grootst een potentiele partner tegen te komen? – dan kun je dat hier doen.

Veel onderzoeken bevestigen wat we al weten. Zo ook een recent onderzoek dat onder ‘speed daters’ werd gehouden. Hieruit blijkt dat mensen in de liefde graag uniek gevonden willen worden door de ander. De daters knapten af op mensen die iedereen leuk en interessant schijnen te vinden en weinig onderscheid lijken te maken tussen potentiële partners. Selectiviteit en exclusiviteit werden erg gewaardeerd en konden op wederzijdse interesse rekenen. Volgens onderzoekers verschilt dit van vriendschappen, waarbij mensen die met iedereen door een deur kunnen wel leuk worden gevonden.

Bron: Science Daily, juni 2007, University of Chicago Press Journals

Smetvrees is een ware straf. De lijders ervan worden getiranniseerd door een onophoudelijke dwang ‘vuil’ en ‘bacteriën’ te willen vermijden. Soms is de besmetting meer symbolisch en bijgelovig van aard, zoals bij het aanraken van objecten waar de smetangstige een nare associatie mee heeft. Elke handeling waarbij iets ‘besmettelijks’ wordt aangeraakt moet dwangmatig worden gevolgd door een washandeling. Hierom wordt smetvrees meer als een obsessief compulsieve stoornis gezien dan een fobie. Besmetting is een gevaar dat overal op de loer ligt en zowel het lichaam als de omgeving moeten uitvoerig en continue ritueel gereinigd worden om dit gevaar de kop in te drukken. Dit kost meer dan een dagtaak, het hele wakende leven staat ervan in het teken. De oplossing van deze dwangneurose is minstens zo zwaar. Die bestaat uit vrijwillige blootstelling aan de bron van de ‘besmetting’ – meestal onder de sturende begeleiding van een therapeut – zonder daarna het wasritueel erop los te mogen laten. Een tijdlang, totdat de wasneigingen afnemen. Een ware straf voor de smetvreeslijder. Die moet behoorlijk wat vuile handen maken om weer een smetvrij leven te krijgen.

Zie ook www.mind-magazine.nl

Voor de website van het mannenblad Esquire beantwoord ik wekelijks een typische mannenvraag over vrouwen. Deze meneer heeft een vreemd, maar serieus probleem…

Peter*: Ik heb waarschijnlijk een rare vraag: mijn vrouw probeert mij af en toe midden in de nacht aan te randen. Zij wordt daarbij heel agressief en dwingend. Niet iets waar ik opgewonden van raak. Eerder bang. ’s Ochtends zegt ze dat ze zich niks herinnert. Wat moet ik hiervan denken?

Antwoord: Ik vermoed dat je vrouw lijdt aan een bijzondere vorm van slaapwandelen: sekssomnia. Slaapwandelen – of somnambulisme zoals deze schemerige activiteit ook wordt genoemd – gaat verder dan wandelen alleen. Dat heb jij aan den lijve ondervonden. Koken, baden, masturberen, seksen, autorijden, gebouwen beklimmen en het plegen van een moord: Het zijn allemaal geregistreerde activiteiten van mensen die eigenlijk in diepe slaap verkeerden. Het schijnt dat ongeveer twee op de tien mensen wel eens aan slaapwandelen. De ogen zijn daarbij open, er is bewustzijn van de omgeving, maar er is geen ‘geest in de machine’. Heldere oorzaken van waarom de een dagelijks slaapwandelt en de ander niet, zijn onbekend. Wat we wel weten is dat, terwijl je vrouw in een slow wave sleep (diepe slaap) verkeert, haar motorisch hersencentrum kan ontwaken om er een geheel eigen feestje te maken. Meestal blijft het bij meer onschuldige routinehandelingen, maar, hoewel ik geen exacte cijfers ken, komt ook ‘spookseks’ best vaak voor. Vaak gebeurt het op een tedere en liefdevolle manier, soms met de hand op de keel. In jullie geval gaat het er dus agressief aan toe, begrijp ik. Een bezoekje aan een centrum dat gespecialiseerd is slaapstoornissen, zou uitkomst kunnen bieden. Er is een spierverslappend middel op de markt die de ongewilde nachtelijke sexcapades van je vrouw kan remmen.

* Naam is op verzoek geanonimiseerd